Amsterdam: tussen argwaan en ontzag

Onlangs toog de secretaris weer eens naar Amsterdam; dit keer in het kader van een gezinsuitje. Bij het naderen van de hoofdstad -meestal per spoor- krijgt de secretaris altijd in enige mate last van kriebels in de buik. Meestal begint deze onheilspellende sensatie ongeveer vanaf Abcoude: het bekende en gewaardeerde Utrecht is achtergelaten en het rustieke landschap rondom Breukelen verdwijnt langzamerhand uit zicht.

Wat is dat toch, deze ambivalente verhouding met 020? Gevoelens van afkeer en angst wedijveren met strijdlust en ambitie. Is de secretaris dan toch veel meer een provinciaaltje dan hij denkt? Is het de vermeende arrogantie waarvan hij de hoofdstad net als veel andere niet-Randstedelingen beticht?  Is het PSV versus Ajax? Is het het directe en weinig omfloerste taalgebruik? Heeft hij teveel ontzag voor de heersende mores?

17034429
Amsterdam doemt op vanuit het Zuiden: het AMC

Maar wellicht liggen er veel praktische redenen ten grondslag aan zijn buikpijn. Wellicht weet de secretaris zich geen raad met de mensenmassa?  Raakt hij het overzicht kwijt door de mêlee aan trams, bussen en taxi’s? Is er gewoonweg teveel te zien, waardoor er sprake is van een overprikkeld zenuwstelsel? Is er de vrees gerold danwel onheus bejegend te worden? Ondanks al deze overpeinzingen en vragen geeft de secretaris niet op: hij zoekt Amsterdam niet op, maar mijdt Mokum evenmin.Het is net een collega waar je af en toe toch zaken mee moet doen om je werk gedaan te krijgen.

En natuurlijk, er is een andere kant. Al die verschillende (culinaire) geuren en mensen zijn een lust voor neus en oog. En ondanks dat ze in Nijmegen zeker niet ontbreken in het stadsbeeld: vernuftige bakfietsen roepen associaties op van vrijheid, creativiteit en gemak. Jaloezie ligt daarmee zelfs op de loer, zeker als je daarbij bedenkt dat de belangrijkste musea, muziekoptredens en cinematografische projecten van het land binnen handbereik liggen.

Als de secretaris weer huiswaarts keert, openbaart zich de opluchting en stiekeme kick dat hij weer een paar uur Amsterdam heeft overleefd, meestal zonder al teveel kleerscheuren en paniek . Maar wie denkt dat hij daarmee de hoofdstad getemd heeft, heeft het mis. De volgende keer manifesteren de zenuwen zich opnieuw met eenzelfde timing en intensiteit. Kennelijk is het leereffect nihil. Bestaat er zoiets als Amsterdamofobie?

Een gedachte over “Amsterdam: tussen argwaan en ontzag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s