Tussen ballad en smartlap met Rita Hovink en Benny Neyman

Misschien gaat dit blog wel over de muzikale guilty pleasures van de secretaris, maar is schaamte hierover überhaupt niet onzinnig? Hieronder volgen twee nummers die zich in het midden houden tussen een smartlap en een ballad. De scheidslijn daartussen is niet altijd makkelijk te benoemen, niet gek ook gezien de betekenissen die de secretaris op internet tegenkwam.

Een smartlap is volgens de definitie een “sentimenteel lied over tragische gebeurtenissen in het leven.” Een ballad is een “langzaam en gedragen, vaak wat melancholiek aandoende song.” Een opportunist of marketeer zou beide termen door elkaar gebruiken, afhankelijk van de doelgroep of programma waaraan het nummer verbonden is.

Beide liedjes waren eind vorig jaar binnen tien minuten van elkaar te horen in de Top 2000 en zijn van Nederlandse bodem. Wat ze ook gemeen hebben, is dat de makers niet meer onder ons zijn: ze zijn veel te vroeg aan kanker gestorven. Het geeft de nummers daarmee extra tragiek.

Rita Hovink (1944-1979) zingt het eerste. Wie haar levenswandel beleest, kan zich voorstellen dat bijna niemand anders deze tekst zo geloofwaardig ten gehore en tonele kan brengen. Een scheiding, een zwaar auto-ongeluk, verhuizingen, een bepaald niet soepele loopbaan: Hovink moest voortdurend knokken. “Laat me alleen” uit 1976 dringt door tot je ziel, want de luisteraar voelt plaatsvervangend verdriet.

De tekst behandelt ook heel treffend het (on)begrip van de omgeving: “Iemand, iemand, iemand die gelukkig was en verloor, begrijpt wat ik nu voel” tegenover “Ach, ’t komt toch wel vaker voor. Straks komt je glimlach weer, ben je ’t weer vergeten. Dat zegt iedereen in mijn omgeving. Maar ik weet: dat is niet waar”

De tweede favoriet van de secretaris was een dijk van een hit in 1985. Het haalde zelfs de nummer 1 positie in de Top 40, dus kennelijk was half Nederland om. Het is van de zachtaardige Limburger Benny Neyman (1951-2008) met de mooie titel “Waarom fluister ik je naam nog.” De worsteling met verlies en herinnering uit dit lied zal toch ook niemand onberoerd laten:

“Maar waarom fluister ik jouw naam nog
Hoor ik steeds je stem
Ik zie je levensgroot hier staan nog
Omdat ik niets vergeten ben
Waarom ruik ik steeds jouw geur nog
Of je bij me bent”

Jammer dat Neyman daarna niet meer in de buurt heeft kunnen komen van dit grote succes. Maar, om maar enigszins sentimenteel af te sluiten met het thema van beide nummers: laten we dit gedeelte van het oeuvre van deze artiesten niet snel vergeten…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s