Oud-Amelisweerd (Colijn van Noort)

Oud-Amelisweerd (plekken in NL wigk #11)

‘Utrecht, one of Europe’s happiest places’, ‘Geheimtipp Utrecht’ of ‘Utrecht, the new Amsterdam’. Kwalificaties van gerenommeerde kranten en reisblogs die niet mis zijn (hoewel je je kunt afvragen of je het nieuwe Amsterdam wilt zijn).
De internationale pers is dus te spreken over de Domstad, ondergetekende trouwens ook. Echter zijn het niet de Oudegracht, het nijntje museum of TivoliVredenburg die mij het meeste aanspreken.

Nee, voor de échte ‘Geheimtipp’ moet je een stukje uit de stad fietsen (de kano over de Kromme Rijn is ook een prima vervoermiddel). De Koningsweg richting Bunnik brengt je langzaam in een andere gemoedstoestand. Aan je linkerhand doemt geleidelijk een groene oase op.
Het landhuis Oud-Amelisweerd ligt tien minuten verder veelbelovend aan de overkant van de N411. Het weggetje er naartoe geeft toegang tot een andere tijd.
De fotograaf Stephan Vanfleteren die in het MOA exposeert, daarover: ‘Oud Amelisweerd is een stiltegebied. Niet dat het er stil is, ook de natuur ruist, zingt, sist en kraakt.
Maar de stad is luid en schreeuwt. Hier in Oud Amelisweerd laat je de echo’s van wervelwind achter op de voorziene parking.’1

Oud-Amelisweerd (Colijn van Noort)

Een korte geschiedenis; het landgoed Amelisweerd bestaat uit Oud- en Nieuw Amelisweerd en heeft veel doorstaan. De Fransen lieten in het Rampjaar 1672 niets over van het landhuis Oud-Amelisweerd. Koning Lodewijk Napoleon woonde later, rond 1810, kort in de buitenplaats Oud-Amelisweerd.
In 1986 werden de bossen letterlijk doorklieft met een snelweg, de A27. Voorafgaande protesten tegen de komst mochten niet baten. Ook onlangs liep het natuurgebied gevaar om onder het asfalt te verdwijnen; definitieve besluiten zijn nog niet genomen.

Tot 2012 werd het landhuis, met het zeer bijzondere Chinese behang, beheerd door het Centraal Museum. Vanaf dat jaar is Museum Oud Amelisweerd (MOA) de hoofdbewoner.
De locatie, middenin de natuur, en het samenspel met de collectie van kunstenaar Armando (1929), die het MOA beheert, maakt deze plek wat mij betreft uniek.
Armando’s werk is evenwichtig verspreid door de ruimtes. Afgewisseld met zijn (muur)gedichten en het diffuse licht, lijkt alles volledig in balans. Op de grote zolder is ruimte voor het schrijfwerk van de tevens beeldhouwer en dichter.

MOA (Geert fotografeert)

Buiten het museum begint het bos, de relatieve rust en de meanderende Kromme Rijn. Rechtdoor ga je voor het coulisselandschap met uitzicht op de Uithof, linksaf naar de buitenplaats Nieuw-Amelisweerd. Het pad naar rechts leidt naar Rhijnauwen met de forten aan de Nieuwe Hollandse Waterlinie (in 2019 UNESCO-werelderfgoed).
Pal naast het MOA ligt landgoedcafé De Veldkeuken waar 100% biologisch eten geserveerd wordt. Ook de moeite waard.

Vanfleteren eindigt: ‘Ik voel hier iets. Deze grond voelt als magisch aan. Wat weet ik nog altijd niet. En het verlangen om het te weten is getemperd. Het voelen is belangrijker. Alles willen weten, alles verklaren, alles uitleggen hoeft niet altijd …’
Nu maar hopen dat niemand dit leest en Oud-Amelisweerd die ‘Geheimtipp’ blijft.

(Afbeeldingen: moa.nl en geertfotografeert.nl)


  1. Uit de catalogusflyer Stil leven. Stephan Vanfleteren & Armando. (MOA, februari 2016) 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s