Surrealistische pauzes langs de snelweg

In de meivakantie verbleef de secretaris een weekje in Schwäbische Alb, een enigszins onderschatte regio in Zuidelijk Duitsland die veel Nederlanders links laten liggen op reis naar zonnige(re) oorden. Al met al een slordige 600 km rijden en inclusief files (er wordt in Duitsland veel aan de weg gewerkt) en stops was het gezin van de secretaris toch zo’n 7 a 8 uur tot elkaar veroordeeld in de nog steeds dienstdoende, twaalf jaar oude Mazda. Zo’n reisdag gaat de secretaris niet altijd in de koude kleren zitten. Het klinkt allemaal tamelijk eenvoudig: rijden, bijrijden of de kinderen voorzien van vermaak of proviand.

De pauzes zijn altijd een onderwerp van discussie: moet er nu uitgebreider gestopt worden om “de benen te strekken” of “de kinderen hun energie kwijt te laten kunnen”? Of is het beter om zolang de sfeer in het voertuig nog harmonieus is, door te jakkeren om alvast maar een eind op weg te zijn? Hoe je het ook wendt of keert, er zal af en toe even gestopt moeten worden. Bij het gezin van de secretaris behelst dat ook het zoeken naar tankstations met  gas die wel met enige regelmaat, maar niet in grote getalen voorkomen in het buitenland.

strassenbauamt-will-rastplatz-verdreifachen_artikelquer
Bron: sn-online.de

 

Die tankstations leveren vaak een naargeestig, Hopperiaans gevoel op. De misselijk makende benzinelucht vermengd met de geur van smeulend asfalt met op de achtergrond de voortrazende, eindeloze rij verkeer doen je snel hunkeren naar de eindbestemming. Maar vergeet ook niet de menselijke omgeving: de grauwe gezichten van veelal Oost Europeaanse vrachtwagenchauffeurs in afzakkende, versleten joggingbroeken zijn niet bepaald een opbeurend gezelschap. Het ongelimiteerde optimisme van luidruchtige vakantiegangers gestoken in wijde korte broeken en voetbal T-shirts vormen een bijna ongeloofwaardig contrast.

Daarmee zijn tankstations, maar ook rustplekken langs de snelweg een ultieme non-plaats, die de voorzitter drie jaar geleden zo mooi introduceerde op het NUtblog. Toch is het niet alleen kommer en kwel: de kleine vormen van verbinding die er ontstaan, hebben vaak meer betekenis dan je denkt. Voor het eerst naast je nageslacht urineren bijvoorbeeld, is een onvergetelijk moment tussen vader en zoon. Ook het (uit)lenen van een strookje wc-papier of het trakteren op een klein snoepje aan andere reizigers zijn gestes waarvan we het belang niet moeten onderschatten.

De Duitsers geven de Rastplätze vaak een vertrouwenwekkende naam en als u geluk heeft, treft u een mooi gesitueerde aan met een weids uitzicht. Dit kan zelfs leiden tot een stukje contemplatie: niet alleen het lichaam, maar ook de geest is op reis…

2 gedachtes over “Surrealistische pauzes langs de snelweg

  1. Ik zit meestal met iemand in de auto die die benzine juist lekker vindt ruiken! Merkwaardig fenomeen vind ik verder dat de meeste Franse P’s veel aangenamer van sfeer zijn dan Duitse. Ik ben van mening dat je beter korte stops kunt maken en het tempo erin houden, maar dat lukt nooit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s