Etape 1: Kopman down, hospik!

Mont Saint Michel – Utah Beach, 188 km

Mark Cavendish klopte Marcel Kittel op de streep van Utah Beach en pakte de eerste gele trui van deze Tour. Een Brit die een Duitser verslaat op een Normandisch landingsstrand, dan liggen de kitscherige, historische vergelijkingen op de loer. Alhoewel, Utah Beach was op 6 juni 1944 niet toegewezen aan de Engelsen, maar aan de Amerikanen. Maar toch, een massasprint is net oorlog voeren. Je hebt met de detailkaart van de eindstreep een mooi plan uitgedacht. Op 1400 meter van het strand komt de eerste man van de lead-out op kop, dan op 1012 meter de volgende , op 700 meter nummer drie en op 521 meter bij de flauwe bocht naar links de nummer vier, waarna vanaf 263 meter de frontman het afmaakt.

Tot zover de theorie. In de praktijk klopt er natuurlijk niks van. De wind waait net uit een andere richting en 10 km per uur harder dan gedacht, waardoor nummer één te vroeg op kop blijkt te zitten. Nummer twee is bevangen geraakt door de stress en nergens te bekennen. Nummer drie probeert de boel op te vangen, maar dan schiet er rechts of links een tegenstander uit het pedaal, gaat nummer één door de bijbehorende zwieper tegen de grond en vliegen de carbonsplinters in het rond. Kopman down! Hospik!

Zo ging het er in 1944 dus ook zo’n beetje aan toe op Utah Beach. De stroming in zee was wat anders dan gedacht en de lead-out mislukte compleet. Maar liefst 1800 meter links van de geplande eindstreep stonden de kopman en zijn waterdragers op het strand. Die kopman was Theodore Roosevelt Junior. De zoon van de enige echte Theodore Roosevelt constateerde tot zijn verbazing dat de Duitse tegenstand hier niet kon tippen aan de machtige pedaalslagen van een Kittel of een Greipel en besloot meteen een nieuwe finish uit te roepen voor de rest van de pelotons. Kreeg hij later een medaille voor. De medal of honor telt niet mee in de Olympische medaillespiegel, maar toch mooi.

Hoe anders ging het een pak of wat kilometers verderop op Omaha Beach. Daar gebeurde in het kwadraat wat team Tinkoff gisteren overkwam. Ver voor de eindstreep ging met Alberto Contador bij een op zich onschuldige vluchtheuvel de man neer die ter plekke de bevelen moest geven. Dan heb je je als ploeg maandenlang minutieus voorbereid en is, nog voor de eerste lange Tourdag ten einde is, alles misschien alweer voor niets geweest. Je team wordt er meteen apathisch van. Op Omaha Beach wel in ieder geval. Daar zaten de geallieerden stuur- en moedeloos op het strand omdat alle officieren en sergeanten binnen tien minuten waren uitgeschakeld door Duits mitrailleurvuur. De zee kleurde rood. Pas toen brigadegeneraal Norman Cota landde, kregen de mannen weer moed en nam de geschiedenis een beslissende wending.

Nee, dan is mijn eigen geschiedenis op Omaha Beach knap onnozel. Ja, daar ben ik ooit geweest. Bovenin de duinen bij Colleville-sur-Mer ligt een Amerikaanse begraafplaats. Onder een fris wapperende stars & stripes staan eindeloze rijen witte kruizen fier overeind op zo’n gazon waarvan ik me altijd afvraag hoe ze het zo perfect krijgen. Bij mij in de tuin lukt dat nooit. Hoe dan ook, indrukwekkend. Al moet ik zeggen dat de aanwezigheid van mijn gevolg van vijfendertig met weinig historisch besef en nuance gezegende transportondernemers, wagenparkbeheerders en truckverkopers wel enigszins afbreuk aan de ervaring deed.

Tja mensen, wie voor een Franse truckfabrikant met een productielocatie in de buurt van Caen werkt, komt nog eens ergens. Cultuur en historie snuiven met mensen die normaal gesproken hun klompen geroutineerd schoontikken tegen de instaptredes van de cabine van een snelwegreus… Laten we het ontnuchterend noemen. Overigens, het is maar de vraag of de gemiddelde renner vandaag met meer respect voor de historie Utah Beach bezocht. Toen ik met mijn truckvrienden een paar uur na het bezoek aan de begraafplaats aan een duurbetaalde tafel zat, zag ik er een aantal hun kwartel slachten op precies dezelfde wijze als ik sommige ploeggenoten tijdens trainingskampen hun kipfilet zag vernederen. Laten we echter wel wezen, uit de geschiedenis is een belangrijke les te leren. Of je nou sprint of schiet: wie op een strand in Normandië zijn eindstreep trekt, heeft mogelijk niet al te veel aan basale tafelmanieren of een masterdiploma met bijbehorende intellectuele arrogantie.

Een gedachte over “Etape 1: Kopman down, hospik!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s