Étape 5: Vrouwtje alcohol

Limoges – Le Lioran, 216 km

Radiocommentator Gio Lippens maakte zich gisterenochtend grote zorgen over de gezondheid van de renners. In zijn ogen was er een erg gevaarlijk traject uitgetekend. Op Twitter had hij het over een “rollercoaster finale”, “een idiote afdaling in de slotfase”, “een veredeld fietspad” en “de python is er niets bij”. In zijn timeline werd al snel een foto toegevoegd om deze woorden kracht bij te zetten. En er werden herinneringen opgehaald aan de vorige keer dat de Tour de Cantal aandeed. Hadden we toen Vinokourov en Van den Broeck niet uit de bosjes omhoog gedragen zien worden? Bocht gemist, botten versplinterd?

Schermafbeelding 2016-07-07 om 08.56.16

Ik keek eens naar de foto en kon geen loopings of kurkentrekkers ontdekken. Maar als kind gingen we jaren lang naar de Cantal op vakantie en ik moet zeggen: je kunt er prima op je bek gaan. Vanaf het moment dat mijn twee broers en ik konden lopen, zette mijn vader de avond voor het vertrek naar de camping een drietal racefietsjes bovenop de bestelbus. Mijn moeder zette vast de verbandtrommel klaar.

De Cantal is namelijk precies wat je je voorstelt bij het prachtige woord negorij. Een achtergebleven gebied vol met rotsige bergen, grillige rivierdalen en half verlaten dorpjes en gehuchten op ongelukkige plekken. Er valt niks te verbouwen, de boeren zijn er daardoor goed in het illegaal slachten van varkens en het brouwen van raadselachtige kazen. In die negorij treffen we een bijzonder wegennet van met asfalt verharde karrensporen aan. Honderd meter rechtuit? Vergeet het maar. Hoofdwegen? Succes met zoeken. Even walsen was te veel moeite, holderdebolder gaat het op en af. De bochten zijn voorspelbaar onvoorspelbaar, soms zit er zelfs een bocht ín een bocht. En net díe bocht ligt natuurlijk vol met grind.

In dat gebied crossten wij dus rond op die fietsjes. Er zijn vakanties geweest dat we, in een poging de schaafwonden sneller te laten herstellen, alledrie met gaasjes op de benen en armen rondliepen. Aan de andere kant, als je het afdalen ergens leert, is het in de Cantal. Ervaringsleren, noemen ze dat in het onderwijs. De leerervaring die me het meest bijgebleven is, was een schuiver op een piepklein weggetje bij het gehucht Pérols. Zoek dat maar eens op. Onderaan de afdaling was een bocht naar rechts, vol met steentjes. Ik schoof onderuit, zo de brandnetels in. Druipend van het bloed stond ik op. Wat nu te doen? We klopten voor de eerste hulp maar aan bij de dichtstbijzijnde boerderij. Er werd open gedaan door een vrouw die de situatie snel inschatte en vervolgens kordaat handelde. Ze pulkte de steentjes uit mijn elleboog en greep toen naar een paar watten en een fles pure alcohol. Ik wist niet dat ontsmetten meer pijn kon doen dan vallen.

Na deze desinfectie ben ik eigenlijk nooit meer op mijn plaat gegaan. Ik wist opeens precies waar de limiet lag. Elke keer als ik er tegenaan zat, werd ik afgeremd door de herinnering. Vallen was tot daaraan toe, maar zo’n ontsmetting als me geleverd werd door vrouwtje alcohol… dat nooit meer.

 

 

Een gedachte over “Étape 5: Vrouwtje alcohol

  1. Ik herken dat maar al te kordate optreden. Tijdens een fietsvakantie in Polen kreeg ik door het vette vlees enorm last van mijn maag. Een lokale dokterende huisvrouw stopte mij allerlei gekleurde pilletjes toe. Ik heb ze onder dankzegging aangenomen en vervolgens in de prullenbak gedeponeerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s