Étape 7: Rallye des Cévennes

L’Isle Jourdain – Lac de Payolle, 162,5 km

De geweldige prestatie van Steven Cummings ten spijt, het koersverloop vandaag was toch een beetje een langzaam leeglopende ballon. De jaarlijkse aanloop van sprintetappes, enkel onderbroken door een bescheiden vulkanische uitbarsting in de Cantal, zat erop. Alle 198 coureurs waren vanmorgen nog in koers, dat zegt genoeg. Een massasprint is best mooi, maar wielrennen wordt pas echt leuk als we kunnen spreken van een slagveld. Er verscheen nu gelukkig een Pyreneese bergtop aan de horizon. Hoop doet leven. Het spel ging op de wagen, het klassement op zijn kop!

Niet dus. Ver achter de kopgroep ging de groep der favorieten, ik vind dat altijd een mooie formulering, in een strak, maar gelijkmatig tempo de Col d’Aspin op. “Een lekker opwarmertje”, vond Wilco Kelderman desgevraagd. En zo verknoeiden Froome en Quintana een uitstekende kans om de nog altijd gehavende Contador definitief nek om te draaien. Daar gaan ze nog spijt van krijgen.

Het zag er allemaal zo passief uit dat zelfs de flamme rouge het hoofd boog. De rode vlag hangt al sinds 1906 fier te wapperen om de laatste kilometer aan te duiden, maar vandaag sloeg het noodlot toe. Moedeloos zakte de opblaasboog waar het vlaggetje aanhangt ineen. Gelukkig net voor het naderende peloton, maar jammer genoeg precies bovenop de daar net voor rijdende Adam Yates. Die ging lelijk op zijn gezicht, leverde bizarre beelden.

Pas ’s avonds laat kregen we de oorzaak te horen: een toeschouwer was met zijn riem blijven hangen aan een snoer van het aggregaat. Een typisch geval van of je stopt de stekker erin. Ik probeerde het voor me te zien: met je riem blijven hangen aan een elektriciteitssnoer. Viel nog niet mee.

Hoe dan ook, de renners wurmden zich onder het slappe plastic door naar de andere kant, begroeven definitief de strijdbijl en sukkelden op de automatische piloot naar de finish. Ineens iets op je weg vinden waardoor je de geplande rit niet af kunt maken, het is een vreemde gewaarwording waar je apathisch van kunt worden. Zelf geloof ik niet dat ik zoiets ooit in een wedstrijd meegemaakt heb. Maar in een training des te meer.

In het najaar van 1999 was ik naar Montpellier getrokken om er te studeren en te fietsen. Het eerste een beetje, het tweede heel veel. In de weekends pakte ik de kaart erbij en stippelde ik onnavolgbare routes uit door de bergen. De in het achterland gelegen Cévennes bleken een ware speeltuin, alleen jammer genoeg niet enkel voor mij. Op een dag diep in oktober werd weer prachtig weer voorspeld. Ik besloot het seizoen af te sluiten met een mooie rit. Voor de kaartliefhebbers: ik reed vanuit Sumène een lus naar het oosten, door het Montagne de la Fage naar St. Hippolyte, dan naar het noorden over de Col du Rédarès, vervolgens binnendoor naar St. Jean du Gard, dan via de Col de St. Pierre en de Col de l’Exil naar de Corniche des Cévennes, om daar af te draaien naar de voet van de Col de l’Asclier. Het strijklicht van de vroege avondzon betoverde de met kastanjebomen begroeide berghellingen. Ik genoot van de herfstkleuren – in Nederland regende het bovendien vast – en prees me gelukkig dat ik niet te vroeg op pad gegaan was.

Totdat ik de voet van de Asclier naderde en het me op begon te vallen dat er steeds vaker een ronkende voiture voorbij stoof met een groot nummer erop. Haha, dacht ik vrolijk bij mezelf, dat lijkt hier wel een rally. Het probleem was dat het ook een rally wás en dat ik tussen twee klassementsproeven terechtgekomen bleek te zijn. En erger nog, dat de volgende klassementsproef startte aan de voet van de Col de l’Asclier. Hmmm. Bij de startstreep kneep ik in de remmen en pakte een landkaartje uit mijn achterzak. Terwijl de ene na de andere rallyauto met bulderende motor uit het zicht verdween, stond ik te puzzelen. Ik keek eerst naar de kaart en toen naar de onverbiddelijk zakkende zon. Wilde ik voor het donker terug zijn in Sumène, dan moest ik bij gebrek aan alternatieven die Asclier over, en snel ook.

Ik sprak drie mannen aan die, met hun handen losjes in hun zakken, van de autosport stonden te genieten. Was er enige kans dat ik er door kon? Ze keken me met grote ogen aan. Alledrie zeiden ze een zin met het woord suicide erin. Dit was de legendarische Rallye des Cévennes! We keken nu naar de amateurcategorie, maar over een uurtje, als het echt donker werd, dan kwamen de pros! Die scheurden met 180 per uur door de bochtjes van de Asclier!

Ik legde mijn probleem uit. Eén van hen kreeg zowaar medelijden en bood aan om me met zijn auto om de col heen een eind richting Sumène te brengen. We gooiden de fiets in de kofferbak van wat een onschuldige Peugeot 307 leek.

Léék, ja. Er zat een vliegtuigmotor onder de motorkap en de man zelf, ongetwijfeld geïnspireerd door zijn rallyhelden, bleek een kruising tussen Alain Prost en Sebastien Loeb. We raasden, nee vlógen door de smalle bochten. Ik vroeg me af of ik nou wel of niet deel uitmaakte van de Rallye des Cévennes. Als navigator schoot ik vast te kort, maar ik had in ieder geval wel een helm op. Honderdduizend bochten, een heleboel rubber en een opspelende maag verder stelde ik de man voor me uit de auto te zetten. Het laatste stukje zou ik in de schemering zelf wel redden. Hij zette zijn bolide aan de kant, viste de fiets eruit, wilde niets weten van een vergoeding voor nieuwe banden, draaide een donut en verdween met gierend rubber uit het zicht. Ik denk eerlijk gezegd dat hij zich met mij ernaast ingehouden had.

Ik stapte op en sukkelde in het halfdonker op de automatische piloot naar mijn finish in Sumène. Zoals gezegd: ineens iets op je weg vinden waardoor je de geplande rit niet af kunt maken, het is een vreemde gewaarwording waar je apathisch van kunt worden. En misselijk, als je bij de juiste man in de auto stapt.

 

 

 

Een gedachte over “Étape 7: Rallye des Cévennes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s