Étape 9: Calvarietocht op de Paasberg

Vielha Val d’Aran – Andorra Arcalis, 184,5 km

Tom Dumoulin won vandaag de koninginnerit, een etappe over vijf cols. Een ware calvarietocht, hij hoefde nog net geen kruis mee te slepen. Waren die vijf beklimmingen al heroïsch, de weersomstandigheden maakt het episch & apocalyptisch. Dikke hagelstenen geselden in de laatste kilometers de magere rennersruggen. Het leverde Volkskrant fotograaf Klaas Jan van der Weij een prachtige foto op.

CnCC2mKWEAEey6g
Foto: Klaas Jan van der Weij, Volkskrant

Is dat erg, zo’n bui op je helm? Bergop niet. Ok, hagelstenen zullen niet prettig zijn, maar een flinke bui brengt op een warme dag als gisteren heerlijke verkoeling. Tom had wel geluk dat de finish boven lag, want bergaf door dit weer kan een heel ander verhaal zijn. Ik herinner me een trainingstocht in Noorwegen. Ergens bij Jotunheimen reed ik vanaf de fjord een hoogvlakte op om daar verrast te worden door een bui. Tegen de tijd dat ik weer beneden was kon ik huilend en vooral onderkoeld een slaapzak in kruipen. Als mijn vriendin me in het voorjaar vraagt of we komende zomer naar Noorwegen op vakantie zullen gaan, begin ik altijd een eindeloze bespiegeling over de optimale verhouding tussen natuur en zon op mogelijke vakantiebestemmingen.

Wielrenners zijn  domme, koppige mensen. Ze laten liever hun vingers eraf vriezen dan dat ze zich terug  laten fluiten door het weer. Vraag dat maar aan Bernard Hinault. Die won in 1980 Luik-Bastenaken-Luik op een dag waarop in de Ardennen de lokale bevolking de langlauflatten onderbond. Hij overhandigt dit jaar voor het laatst elke dag de gele trui aan de klassementsleider, maar wel met een paar stramme vingers die die dag bevroren.

Zelf ben ik net zo dom. Ik heb ooit in februari bij -2 graden Celsius een duurtraining gedaan van 170 kilometer. Sloeg nergens op. Geslachtsdeel zoek, bevroren ballen en trainingsopbrengst waarschijnlijk nul. Ik herinner me optimistische trainingstochten op de Col de la Bonnette en in het Centraal Massief die eindigden in exact door meteorologen voorspelde onweersbuien, die meer leken op napalmbombardementen dan op slecht weer. Ik kon er niet tegen ook, regen en kou. Op de dag dat ik stopte met koersen beloofde ik mezelf dan ook dat ik nooit meer zou gaan fietsen in de regen. Een heel verstandig voornemen, dat ongeveer net zo moeilijk vol te houden bleek als stoppen met roken voor tabaksverslaafden. Een paar weken terug rolde ik nog rillend en bibberend de Eifel uit na 110 kilometer zwemmen. Regenjasje? Lag nog in de auto.

Had ik het in het begin over een calvarietocht? Dat woord doet me denken aan de Ronde van de Paasberg in Arnhem. Daar was een ronde van 1100 meter uitgezet. Als klimmer was ik gelokt door de naam Paasberg, maar heel veel viel er niet te klimmen. Het parcours bleek een racebaan met daarin als enige hoogteverschil een kleine honderd meter omlaag, met meteen daarna een kleine honderd meter weer omhoog. Een perfecte V. We waren nog niet van start of de lucht betrok en een flink onweer barstte los. Na een paar ronden bleek dat de afwatering het verloor van de hoeveelheid neerslag. Dat zorgde voor een komisch tafereel onderin de V. Daar bleef zoveel water staan dat het volledige peloton vaart maakte en dan vervolgens tot de knieën het water indook. Het opspattende water gaf een prachtig gezicht. Net Ter land, ter zee en in de lucht. Er misten alleen een bel en duikers om de massaal gevallen coureurs te redden. En Klaas Jan van der Weij om het net zo prachtig vast te leggen als ik het me herinner.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s