Heimwee naar de vakantiekaart

U hebt al eerder op het NUtblog kunnen lezen dat de vakantieperiode voor de secretaris niet louter ontspanning betekent. Naast de genoemde campingstress ziet hij altijd erg op tegen andermans vakantieverhalen. Eerst moet even het punt gemaakt worden dat de secretaris iedereen een opperbeste vakantie gunt, maar het liefste hoort hij een beknopte samenvatting van maximaal één alinea; het liefst met een slotzin in de trant van heerlijke clichés als ‘de batterij is weer opgeladen’ of ‘ik zou zo weer terug willen’ .

Een vakantie is namelijk een erg persoonlijke ervaring waar de reiziger in kwestie het inbeeldingsvermogen – en daarmee het geduld- van zijn toehoorders vaak overschat. Niet zelden probeert hij krachtens oeverloze details de thuisblijver te overtuigen van zijn unieke relaas. Het strookt daarmee bovendien niet met de basisprincipes van soepel lopende communicatie tussen zender en ontvanger, waarbij de zender zijn boodschap afstemt op de informatiebehoefte van de ontvanger. ‘Je moet er bij zijn geweest’ is dan de enige juiste conclusie waarmee het zaakje dan snel kan worden afgedaan.

Voorts is van een spontane interactie nauwelijks sprake. De vakantieganger laat de mindere momenten zowel bewust als onbewust buiten beschouwing. De goede herinneringen worden thuis steeds groter en mooier. De kritische geest lijkt daarnaast achtergebleven op de vakantiebestemming, want wie durft er thuis eerlijk toe te geven dat het nogal matige weken waren met ingrediënten als ruzie, regen of diarree? De toehoorder op zijn beurt kijkt wel uit om het enthousiasme van de spreker te temperen en de relatie in één klap te verruïneren, maar heeft tevens moeite om met een voortdurend schaapachtige vrolijke blik synoniemen te zoeken voor aanmoedigingen als ‘leuk’ of ‘interessant’.

foto-collage-kaart-vakantie
Bron: kaartje2go.nl

Maar het allerergste is natuurlijk die enorme hoeveelheid vakantiefoto’s die men ongevraagd moet doorworstelen, waarin alle bovenstaande nadelen op een hoop komen. Het is nog erger als de reiziger daarbij het tempo bepaalt door zelf het (digitale) album vast te houden. De ergernis over deze foto’s heeft de laatste jaren echter hevige concurrentie van de online reisverhalen: elk zichzelf respecterende reiziger houdt tegenwoordig het thuisfront op de hoogte, althans, in de vakantieroes wordt aangenomen dat iedereen aan het beeldscherm gekluisterd zit om elke dag te vernemen over het o zo interessante reilen en zeilen in ongerepte streken. De secretaris heeft daar inmiddels een strategie voor: hij beweert bij het wederzien dat hij de verhalen gelezen heeft en trekt meteen de niet al te moeilijke slotsom dat het er allemaal ‘goed en gezellig’ uitzag, hetgeen zonder uitzondering tot volmondige bevestiging leidt.

Al deze kwellingen doen de secretaris terug verlangen naar die helaas verdreven vakantiekaart. Daar stond inderdaad in drie zinnen precies de afdronk op die hij graag zou horen. Die vakantiekaarten uit verschillende landen waren qua voorkant allemaal inwisselbaar, maar wat gaf dat? De opwinding van het in de brievenbus aantreffen, het aandoenlijke handschrift van een vriend of tante, het uitrekenen hoe lang de kaart erover had gedaan….zucht…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s