Étape 15: pindakaas is de nieuwe EPO

Bourg-en-Bresse – Culoz, 160 km

Mensen, er is iets raars aan de hand. De Tour is al twee weken onderweg en tot nu toe heeft niemand het er over gehad. Ik heb het hele woord nog niet gehoord, terwijl het er toch moet zijn. Doping.

Zo was het precies in de tijd dat ik zelf koerste. Het hele profpeloton zat aan de EPO, maar ik heb werkelijk geen idee op welke schaal dat ook het geval was bij de amateurgezelschappen waar ik deel van uitmaakte. Een gespreksonderwerp was het in ieder geval niet. Als er al verhalen over rond gingen, betrof  het altijd vage ver-van-mijn-bed-geschiedenissen die onmogelijk na te trekken waren. Waarschijnlijk was ik echter vooral  naïef. Zoals Balkenende gezegd zou hebben: met de kennis van nu ga je altijd kijken naar wat er toen is gebeurd. En nu denk ik wel eens dat de grote pupillen van sommige collega’s voor de start niet per sé te wijten waren aan een sterk kopje koffie.

Er was in ieder geval genoeg aan de hand om de moeite te nemen om dopingcontroles te organiseren. Vooral in België was het opletten geblazen. Niet zozeer om gepakt te worden op gebruik van verboden middelen. Het grootste risico was dat je na een koers in pak ‘m beet Erps-Kwerps (bestaat! zoek maar op!) fluitend naar huis reed en dan na drie weken een brief kreeg van de Vlaamse Gemeenschap met het verzoek te verschijnen op een hoorzitting in een hele strenge setting. Dopingcontrole gemist. Die Vlaamse Gemeenschap was namelijk beter in het controleren van rennersurine dan in het aankondigen van wie  die urine überhaupt moest afstaan. Er werd ergens tijdens de koers een kreukelig briefje met rugnummers en namen op een prikbord geprikt, maar geen mens wist waar. De speaker riep het wel om, maar consequent net op het moment dat het peloton zich aan de achterkant van het parcours bevond. Zelf ontsnapte ik aan het onbedoeld ontsnappen aan een controle door een oplettende bevriende renner. Hij was er in het begin van de koers al afgereden en had, werkloos staand aan de kant van de weg, de speaker wél gehoord. Ik ging juichend in een potje plassen. Een échte dopingcontrole! Verschillende collega’s met minder mazzel werden echter een jaar geschorst.

Ik zag er ook zelden wat van. Een Belgische wielervader die in de kofferbak van zijn auto trappist met cola mengde en dat bidonnetje vlak voor de finale aan zijn zoon gaf, veel serieuzer dan dat werd het niet. Het werd me ook nooit aangeboden, doping. Tot dit voorjaar dan. Toen kreeg ik  in een keurige e-mail het voorstel om EPO te gaan gebruiken. Gratis en voor niks. De afzender? Hou je vast. De Nederlandse Toer Fiets Unie (NTFU).

Toen ik bijgekomen was van het lachen, bleek het nog serieus bedoeld ook. Tien jaar lang was het volgens alle betrokkenen onmogelijk om zonder EPO in de top twintig van een grote ronde eindigen en tóch is er wetenschappelijke twijfel of het spul wel werkt. Dus wat doen het Nederlandse Centrum voor Dopingvraagstukken, de universiteit van Leiden en de NTFU?  Ze spuiten een groep mannen – die geen wedstrijden rijden maar zichzelf wel goed getraind vinden – een aantal weken lang wat EPO in hun mik en jagen ze dan samen met een controlegroep de Ventoux op. Kijken wie er het snelste is. De eerste conclusies zijn al getrokken. De controlegroep was sneller, maar aan de gemiddelde klimtijd te zien viel het over all wat tegen met de getraindheid van de heren. Of is de tussenconclusie dat EPO in ieder geval geen wonderen verricht. Ik ben heel benieuwd naar de eindconclusie. Zo meteen blijkt nog dat we ons jaaaaaaren druk gemaakt hebben om niets en dat we Lance zijn zeven zeges terug moeten geven.

Nou ja, echt relevant is de hele EPO discussie toch al niet meer. Er is allang een nieuw wondermiddel dat de renners gebruiken. Laurens ten Dam wist gisteren precies te melden waar de progressie van Bauke Mollema vandaan komt. Na jaren hagelslag bij het ontbijt genuttigd te hebben is de nummer twee van het klassement onlangs overgestapt op het dieet van Laurens ten Dam zelf. Pindakaas. Drie potten heeft hij meegenomen. En als het op is kan hij bij de ploeg van Laurens een nieuwe voorraad krijgen. Pindakaas leeft in het peloton, getuige de tweet van Stef Clement. Het is volgens hem nu ook verkrijgbaar in de vorm van een gelletje.

Schermafbeelding 2016-07-18 om 14.18.01

Pindakaas is de nieuwe EPO. Vandáár dat de Nederlandse renners het zo goed doen sinds de Vuelta van vorig jaar. Renners uit het buitenland, die EPO altijd gewoon bij de dorpsapotheek kochten, kunnen deze door Calvé gedesignde powerpindadrug  natuurlijk veel moeilijker bemachtigen.

De Tour winnen op een boterham met pindakaas. Werd dat altijd ingeschat als onmogelijk, nu blijkt het juist andersom te zijn. Ik wacht met smart op een nieuwe mail van de NTFU.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s