Étape 16: naar huis

Moirans-en-Montagne – Bern, 209 km

Fabian Cancellara is niet alleen bezig aan de Tour. Hij doet meteen ook een afscheidstournee. Aan het einde van het jaar stopt de Zwitserse krachtpatser er mee. Zwitsers houden, zelfs als ze een Italiaanse vader hebben, van structuur en duidelijkheid. Fabian weet dan ook al bijna een jaar dat hij aan het einde van het seizoen de fiets aan de wilgen hangt. Heeft hij de pers ook verteld. Dientengevolge is hem al bij honderdduizend gelegenheden gevraagd hoe het voelt, de laatste keer Roubaix, de laatste keer Vlaanderen, de laatste keer de Tour, de laatste keer… nou ja, u begrijpt dat zijn eeuwige concurrent Tom Boonen inmiddels op het idee gekomen is om, als het zover is, zonder vooraankondiging per direct te stoppen.

Bij wijze van afscheidscadeau mocht Fabian gisteren met zijn vrienden naar huis fietsen. Ze zeggen dat de Beer van Bern zelfs het laatste stuk van het parcours uit mocht kiezen. Vandáár dat kasseiklimmetje in de finale. Helpen deed het niet, zijn machtige dijen strandden op de zesde plaats. Een cynicus zou zeggen: hij kwam een paar watt te kort. Ooit immers zorgde een snoeiharde demarrage op zo’n kasseiklim er voor dat hij er van beschuldigd werd met een motortje te koersen.

Bon, Fabian mag de rustdag morgen dus thuis doorbrengen. Net als Maarten Ducrot trouwens. Hij is naar huis gegaan vanwege treurige familieomstandigheden. Dat gun je niemand. Voor de Koning van Biafra – deze bijnaam is te mooi om hem niet te gebruiken – zal de keuze niet al te moeilijk geweest zijn. Hij laat als co-commentator bij de NOS geen kopman in de steek, maar voor een renner lijkt het me een lastige afweging. Wat te doen als het niet goed gaat aan het thuisfront? Je kunt niet even op en neer voor een ziekenhuisbezoek of een begrafenis. Pedro Delgado stapte in 1986 dus maar af toen zijn moeder overleed. En Robert Gesink verliet de Vuelta in 2014, omdat het niet goed ging met de zwangerschap van zijn vrouw. Zevende stond hij. Eerlijk gezegd valt het me mee van die jongens. Ik heb niet de indruk dat wielrenners erg goed zijn in het relativeren van hun sport. Als ze dat wel waren reed namelijk niemand die onmenselijke Tour uit. Dag na dag eindeloze cols over zwoegen en ondertussen de eerste stapjes en woordjes van je kleine missen. Een enigszins relativerend mens zou na anderhalve week de rest van het peloton feestelijk bedanken voor de eer.

Greg van Avermaet  verliet vorig jaar halverwege de Tour. Zijn vrouw stond op het punt om te bevallen. Logisch. Je verzint het niet, maar dat kan ook anders. Jan Bakelants vliegt vanavond naar huis met een helikopter. Even kijken of er thuis nog een fles gegeven moet worden. Terwijl Jan namelijk vijf dagen terug in een waaier zwoegde op weg naar Montpellier, knokte zijn vrouw zich door een weeënstorm. De kleine kwam iets eerder dan verwacht. Moeder en dochter maken het goed, maar moesten het voorlopig zonder papa stellen. Een vader met een normaal beroep krijgt twee dagen vaderschapsverlof en vult dat zelf aan tot minimaal een week. Jan gunde zichzelf na een tijdje nadenken één dagje verlof op een dag waarop hij toch al niet hoefde te werken: de rustdag. En zelfs die ene verlofdag moest hij aanvragen op z’n werk. Regel nummer zoveel: een renner dient te overnachten in het door de organisatie aangewezen hotel.

Schermafbeelding 2016-07-19 om 15.33.57

Hopelijk slaapt ie thuis een beetje tussen de voedingen en de krampjes door, onze Jan. Morgen, als ie het beschuit met muisjes op heeft en de luier verschoond, vliegt ie weer terug. De ooievaar himself is er niks bij.

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s