Étape 17: Derde bal en andere bulten

Bern – Finhaut-Emosson, 184,5 km

Vandaag, de dag na de rustdag, was het heel erg de dag na de rustdag. Het grote vraagteken daarbij: hoezeer heeft het rennerslichaam geleden onder de rustdag? Dat klinkt misschien wat gek. Een dagje met een cocktail op een luchtbed in het hotelzwembad, dat lijkt toch voor elk – door een reeds twee weken durende processie – afgebeuld lichaam een goed idee? Kun je daar nou slechter van worden?

Het antwoord is ja. De benen van de renner deden dagen lang niets anders dan malen, malen, malen. Als ze dat een keertje niet hoeven, schrikken ze zich kapot. Het gevolg kan een totale dienstweigering zijn. Dan sta je de dag na de rustdag met hele dikke poten aan de start. Of met pap in de benen. Mooie uitdrukkingen genoeg.

Het gevolg is dat al die renners op de rustdag gaan fietsen. De meesten vermijden angstvallig het zwembad. Zwemmen, zo wordt verondersteld, is namelijk vragen om problemen. Niet iedereen bleek daar gisteren van op de hoogte trouwens. Sabatini, Vermote en Keisse van Etixx-Quickstep onderbraken hun fietstochtje om te genieten van de natuur. Ze parkeerden hun rijwiel bij een brug over snelstromend water. Dat zag er zó lekker koel uit dat ze uiteindelijk de verleiding niet konden weerstaan. Het shirt ging uit en ze sprongen in hun koersbroek van de brug. Neem mijn fiets maar stroomafwaarts mee, zei de altijd praktische Sabatini nog voor hij kopje onder ging.

Schermafbeelding 2016-07-21 om 10.51.57

Bon, Bauke Mollema bleek uiteindelijk degene te zijn die het meest onder de rustdag had geleden. Hij draaide zijn kloten eraf om in de laatste steile kilometers bij de favorieten te blijven, maar kreeg toch een haf minuutje aan de broek van naaste belager Adam Yates. Tom Dumoulin deed het anders. Die liet het toeristenverzet 36×32 monteren en nam gewoon een extra rustdag. Morgen tijdrit, op een heel ander verzet.

Ondertussen vraag ik mij af hoe het gaat met de kloten en de billetjes van Tom. Een paar maanden terug bleek op de tweede rustdag van de Giro dat hij kampte met een ontsteking van de huid op het zitvlak. Dit is een bekende rennerskwaal. Je kunt zeemzalf (als u een mooier woord kent met twee keer een Z erin hoor ik het graag) smeren wat je wil, de huid vindt veertien dagen op een zadel zitten niet per sé leuk. Zo’n ontsteking kan uitgroeien tot een bult ter grootte van een ei. Dit wordt een derde bal genoemd. Schijnt erg pijnlijk te zijn. Tom Dumoulin restte uiteindelijk geen andere mogelijkheid dan af te stappen en thuis genezing af te wachten.

Zelf heb ik gelukkig nog nooit een derde bal gehad. Wel andere bulten in de zone van het kruis trouwens. Vroeg in de jaren negentig reed ik mijn trainingsrondjes met schoolvrienden. De Kempen, met zijn mix van dennenbossen, zaligheden en maisvelden, waren ons terrein. Op een winderige dag hielden we halt om te plassen. Even langs de kant van de weg, broek omlaag, slurf eruit, kraan open, kraan dicht, broek omhoog. Niets bijzonders, gebeurd in een minuut.

Diezelfde avond verschenen er jeukende bulten in, laten we zeggen, bepaalde erogene zones. Ik probeerde niet te krabben en piekerde me suf. Wat was dit nou weer? Voor een geslachtsziekte was ik nog veel te bleu. Opeens ging er een lichtje branden. Mijn advies: ga nooit staan pissen de buurt van eikenbomen die vol zitten met processierupsen. En zeker niet tegen de wind in.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s