wish_you_were_here

Belangrijk doen op het werk (3): de pseudo-beroepswereld van Linkedin

Pas nog las ik een opmerkelijk bericht op Linkedin. Ja, ook ik deel mijn gegevens met de firma van Bill Gates want: zonder Linkedin1 besta je niet.
Een man, zijn beroep ben ik kwijt, kondigde op het platform aan dat hij terminaal ziek was en bedankte zijn connecties voor de fijne werkrelatie in de afgelopen jaren. Een connectie van mij reageerde op het bericht, daarom kwam het mij onder ogen.
Het onheilsbericht kreeg meer dan 600 duimpjes; vonden deze mensen het dapper dat hij het deelde?

Pseudo-beroepswereld
Natuurlijk waren er oprechte reacties bij van (werk)relaties die de man kenden. Los van de ‘likes’ lieten ruim 130 connecties een reactie achter. Acht van de eerste tien berichten begonnen met ‘ik ken je niet maar ik wens je veel sterkte toe …’ of woorden van die strekking.
In de tijd waarin we onszelf, niet alleen op Linkedin, trots op de borst kloppen met weer een succesvolle productlancering of het winnen van een pitch, gaat het erom gezien en gehoord te worden.
Ik moet denken aan de Amerikaanse president die zich onlangs op de G8 zonder gêne in het zicht ‘elleboogde’.

In de pseudo-beroepswereld van Linkedin profileren we ons in de baas z’n tijd om maar niet buiten de boot te vallen. Door te reageren op een bericht van een doodzieke connectie laten we voor al onze connecties zien hoe menselijk we wel niet zijn. 
Hoe is dit gedrag te verklaren, is ons online leven inmiddels gelijk aan de echte wereld? Voor millennials is die scheidslijn er bijvoorbeeld nauwelijks. Wat doen we wel of niet in die online wereld en waarom?
We vroegen het Miriam Rasch. Zij is researcher & docent media en filosofie aan het Instituut voor Netwerkcultuur van de Hogeschool van Amsterdam. Haar essaybundel Zwemmen in de oceaan, over hoe digitale ontwikkelingen ons hebben veranderd, verschijnt volgende week bij De Bezige Bij.

Hart onder de riem?
Die scheidslijn is er nauwelijks voor millennials? Ik denk dat die voor de meesten van ons al een tijdje niet meer helder is. We leven in postdigitale tijden – ‘echt’ en ‘virtueel’ zijn één geworden, er is geen sprake van online gaan en dan weer offline wanneer je daar zin in hebt. Zelfs al ga je in een blokhut zitten om eindelijk eens dat boek te schrijven, je vindt de weg ernaartoe met Google Maps, luistert op je telefoon muziek via Spotify, en typt op een laptop die meer rekenkundig vermogen in zich draagt dan twintig jaar geleden voor mogelijk werd gehouden.

In het betreurenswaardige geval dat hierboven uit de doeken wordt gedaan lopen vermoedelijk, zoals bij alle menselijke gedragingen, verschillende motieven door elkaar. Ja, door dat duimpje kan iedereen zien hoe empathisch je bent (empathie lijkt haast de hoogst gewaardeerde deugd van onze tijd te zijn), terwijl je ook professioneel weet te blijven. Maar ik denk dat de meeste mensen echt geloven dat ze iets goeds doen door die like, dat ze die arme stervende daarmee een hart onder de riem steken.
We kennen het fenomeen trouwens ook uit de offline wereld, waar eens in de zoveel tijd een oproepje voorbijkomt om ansichtkaarten te sturen naar ernstig zieke kinderen, bijvoorbeeld.

Mij verbaast het eerder dat deze man (zijn beroep is kwijt, dat klinkt als een metafoor voor de hele situatie) de diagnose zelf deelt op het platform. Je zou denken dat hij belangrijkere zaken aan zijn hoofd zou hebben. Aan de andere kant is het haast niet voor te stellen wat het betekent om je doodsvonnis zo getekend te zien worden, hoe je daar zelf mee om zou gaan. Waarschijnlijk wens je dan dat de hele wereld ook meteen stopt met draaien. In die zin is het niet gek dat hij wil dat iedereen die ook maar in de verste verte met hem verbonden is, even stilstaat bij de onrechtvaardigheid van het lot dat hem treft. Daarna kan hij niet meer terug, hij heeft de doos van Pandora geopend.
Zouden al die vriendelijke reacties hem daadwerkelijk beter doen voelen? Hij zal ze toch niet allemaal gaan lezen? Ik zou er niet aan moeten denken om mijn aandacht aan al die onbekenden te moeten besteden, als mijn tijd al zo beperkt was.

Then again, onze tijd is altijd beperkt, met of zonder diagnose.

(Afbeelding: esquire.com)


  1. LinkedIn is in 2003 opgericht en heeft wereldwijd zo’n half miljard leden. De missie is ‘wereldwijde professionals met elkaar in contact te brengen om hen productiever en succesvoller te maken … en helpen geweldig te zijn in wat u doet.’
     
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s