Auteur: de secretaris

Piet Zwart: typotekt en vormingenieur

NUt-leden of -sympathisanten hebben ook de taak om elkaars interesses te onderhouden. In de NUt-beginselen staat immers dat we elkaar moeten inspireren, uitdagen en scherp moeten houden. Om te bewijzen dat dit gedachtegoed bij de secretaris goed ingedaald is, heb ik voor de Voorzitter wellicht een mooie tip voor een dagje uit: Piet Zwart in het gemeentemuseum in Den Haag.

In de zaterdagbijlage van de NRC is te lezen dat Zwart zichzelf een typotekt noemde: een combinatie van een typograaf en een architekt. Dat hij sowieso moelijker te etiketteren valt, blijkt ook wel uit het feit dat hij niet tot een bepaalde stroming behoort. Enerzijds omdat hij dat zelf afhield, anderzijds omdat anderen daar hem wellicht van weerhielden. Mondriaan noemde hem volgens het artikel in de NRC een “meeloper” (of dat een negatieve bestempeling is, kunne men betwijfelen). Zwart was in ieder geval breed georiënteerd: hij werkte als binnenhuisarchitect, industrieel vormgever, reclametypograaf, fotograaf, criticus en docent en speelde in al deze hoedanigheden een belangrijke rol in het Nederlandse ontwerpklimaat van de twintigste eeuw. Door zijn veelzijdigheid en zijn invloed op huidige vormgevers riep de Beroepsorganisatie Nederlandse Ontwerpers hem in 2000 uit tot “Ontwerper van de eeuw”.

Misschien kan de Voorzitter zelf eens gaan oordelen of dit terecht is?

Weer de klos in Oss

Je afkomst verloochen je niet, sterker nog, daar waar mogelijk probeer je die te hand en te zwaard te verdedigen. In mijn geval wordt het me soms wel erg moeilijk gemaakt door huidige bewoners van deze Noord-Brabantse stad, getuige het bericht Rolstoeler schopt agenten. En dat het nou qua berichtgeving rustig is de laatste tijd nou nee. Helaas deed mijn geliefde programma Andere Tijden ook een duit in het zakje, in hun speciale Andere Tijden sport reeks. Ze haalden weer eens herinneringen op aan de befaamde Nederland-Cyprus uit 1987, waar de bommengooier mijn geboortestad definitief berucht maakte. En helaas kregen de media een week geleden ook hoogte van dat agenten in Oss gewond waren geraakt.Het is overigens nog niets bij de Bende van Oss die de stad in de jaren voor de oorlog teisterde. Aan de andere kant heeft die bende ook interessante sporen achtergelaten, getuigt Eeterij op de Poort……Overigens een goede plek om uit eten te gaan, in het schattige dorpje Megen (gemeente Oss!!).

Memorabele wielerverhalen (I): Abdel-Kader Zaaf

Je kunt veel vinden van wielrennen, zeker de laatste jaren. Je kunt er veel op schelden, het d-woord in de mond nemen of teleurgesteld raken in mensen die ooit je idolen of helden waren. Maar toch blijft de sport overeind, overwint het de lasteringen en de aanvallen op het kennelijk onbuigzame imago. Feit is dat de mooiste sportverhalen uit de wielrennerij komen. Dit is mijn sportieve -want tennis is mijn nummer 1 sport- en bescheiden mening. Neem nu het verhaal over de Algerijnse wielrenner Abdel-Kader Zaaf.

De belevenissen van de Noord-Afrikaan in de Tour de France van 1950 zijn onvergetelijk. De Algerijn kwam sprong met zijn landgenoot Marcel Molines weg uit het peloton in de verzengend hitte in deze dertiende (!) etappe van deze Tour. Met nog ruim 200 km te rijden, geloofde niemand in de goede afloop van deze vlucht.  20 kilometer voor het einde begon Zaaf echter zigzaggend over de weg te rijden. Hij viel ten slotte van zijn fiets en toeschouwers legden hem onder een boom. Zijn landgenoot reed verder en won de etappe. Zaaf viel intussen in slaap. Hij kon pas na minuten weer enigszins bij zijn positieven worden gebracht. Zaaf klom op de fiets en reed, tot onsteltenis van het publiek, het parcours in tegenovergestelde richting, het peloton tegemoet. Zaaf bereikte Nimes in een ambulance.

Nadat hij zijn profcarrière had beëindigd, werd niets meer van hem vernomen. Totdat hij op 27 januari 1982 plotseling in Parijs opdook, omdat hij daar een oogoperatie moest ondergaan. Hij heeft toen zijn versie van het verhaal verteld. Een toeschouwer zou hem een drinkfles met iets wat leek op pure alcohol hebben gegeven. Ondanks zijn ontnuchterend relaas bleef de legende overeind.

Bronnen:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Abdelkader_Zaaf

http://www.dewielersite.net/db2/wielersite/coureurfiche.php?coureurid=6621

Gedachtensprongen

Hebben jullie dat ook, dat je via een bepaald onderwerp waar je op dat moment mee bezig bent, “bruggetjes” maakt naar andere onderwerpen? En dat je aan het eind over een hele keten aan onderwerpen hebt nagedacht, waarbij je je dan afvraagt hoe je er op gekomen bent en waar het begonnen was? Onlangs heb ik er even eentje vastgehouden en geanalyseerd voor NUt. Hierbij een stukje van de ketting: ik was op YouTube naar het luisteren naar Year of the Cat van Al Stewart. Daarbij luidt een stukje tekst “You go strolling through the crowd like Peter Lorre…”Dit doet me dan denken aan de film “M” van Fritz Lang.

peter lorre in M

Een prachtige film ui t 1931 waarin Peter Lorre op magnifieke wijze een kindermoordenaar speelt die onder het wijsje van Edvard Griegs “In de grotten van de bergkoning” uit de Peer Gynt Suite zijn slachtoffers maakt. Mijn favoriete klassieke stuk! Zo beland ik weer terug bij youtube, me verkneukelend over dit mooie rijtje……

Mr BC, waar is je diploma?

Toegegeven, de voorzitter van NUt is, vergeleken met zijn 2 NUt-companen, zonder twijfel het beste gekleed. Hij weet altijd feilloos gebruik te maken van zijn lengte en doet deze goed uitkomen met zijn zorgvuldig afgewogen kledij. Niets voor niets ontving hij daarvoor al jaren geleden (unaniem uitverkoren door een onpartijdige jury) het Mr BC-diploma. Dit aandenken kan hij nu weer gaan bevrijden van het stof en meenemen naar het gemeentemuseum in Den Haag, alwaar van 26 juli t/m 26 oktober 2008 de expositie “De ideale man” plaatsvindt. Aan de hand van meer dan honderdvijftig ontwerpen en accessoires belicht de tentoonstelling De Ideale Man in een thematische setting de geschiedenis van mannenmode van de zeventiende eeuw tot nu. Onder meer aan bod komt hoe mannen pakken aanwenden om indruk te maken en autoriteit uit te stralen. Mitterand schijnt daar altijd zeer mee bezig te zijn geweest. Maar goed, die heeft het dan ook meer nodig dan onze Voorzitter. Dat dress to impress ook door vrouwen effectief kan worden ingezet, wist Marlene Dietrich overigens jaren daarvoor al. Waarvan hieronder akte.

marlene dietrich

Paul van Ostaijen – Verbaal vuurwerk

Onze voorzitter zal toch wel bekend zijn met de dichter Paul van Ostaijen (1896-1928)? Zo niet, dan zal die ernstige lacune snel verdwijnen. Een vernieuwende vorm van dichten introduceerde hij. Door hemzelf werd dit ritmische typografie genoemd.

Zelf maakte ik kennis met Van Ostaijen tijdens literatuurlessen op de middelbare school. Ofschoon ik nog lang niet in NUt-sferen verkeerde (zelfs niet in een voorstadiumpje), liet Van Ostaijen toch wel indruk achter. Met name zijn gedicht Boem Paukeslag is me altijd bijgebleven.

Boem Paukeslag

Naast de betekenis van woorden zelf bereikte hij veel met de plaatsing van de woorden en lettertype en -grootte. Van Ostaijen streefde daarbij naar een zo groot mogelijke harmonie tussen de grafische vorm en de inhoud. Verbaal vuurwerk zou je kunnen zeggen!