Auteur: de secretaris

Eighties-nostalgie (deel 2): Bow wow wow en Kajagoogoo

Door het mooie weer niet zo veel meegekregen van de week van de eighties. Niets aan de hand, op you tube hou ik voor mezelf soms wat eighties-uurtjes. Aangezien bij NUt een eerlijke mening over muziek wordt gewaardeerd, kan ik -zij het met enige schaamte- bekennen dat mijn smaak in retrospectief op zijn zachtst gezegd wat dubieus is. Vooruit: met Wham! en Duran Duran kan ik hedentendage nog enigszins aankomen, maar wat dacht je van Bow Wow Wow. Platenhoes Bow wow wowIk vind hun “Man Mountain” nog steeds een van de mooiste nummers aller tijden. Boegbeeld van de groep was Annabella Lwin (pseudoniem van Myant-Myant Aye Dunn-Lwin), ook simpelweg Lwin genoemd. Zij werd door Malcolm McLaren ontdekt in een stomerij toen ze slechts 14 jaar oud was. Annabella kreeg enorm veel publiciteit toen ze op een LP-hoes werd afgebeeld als de naakte vrouw op het schilderij Déjeuner sur l’Herbe van Édouard Manet. Zo’n 25 jaar na dato kan ik nog steeds genieten van hun opzweperige, reggae-achtige ritmes. Een andere band waar ik nog steeds naar luister is Kajagoogoo. Hele foute kapsels, maar toch catchy popmuziek. You’re too shy shy, hush hush….Maar mijn motto is toch: schaam je niet, wie bepaalt nu wat goed en fout is? Teruggrijpend op de NUt-beginselen moeten we juist in alle openheid onze smaken kunnen openbaren! Ach, ik ben niet stoer en hou ook niet van stoere muziek…..

Eighties-nostalgie (deel 1)

Op radio2 is het weer raak deze week: herinneringen ophalen aan de 80’s en dan met name genieten van de echte popmuziek uit dat onvergetelijke decennium. Als klein ventje zat ik op vrijdag van 15-18 uur voor de radio om de Top40 op te nemen. We hadden indertijd nog een grote bandrecorder waar je precies 3 uur radio op kon nemen. Daarna nam je rustig de tijd om de muziek over te zetten op een cassettebandje, waarbij je probeerde om de stem van de DJ er net niet op te krijgen, zonder al te veel muziek te verliezen. Het was een intieme manier van met muziek omgaan, wat misschien ook mijn liefde voor de muziek uit die tijd (deels) verklaart. Het was voor mij ook een periode van een heleboel playbacken en de onvermijdelijke playbackshows. Wham! was het grootste slachtoffer van deze bijna uit de hand gelopen hobby. In de laatste klas van de basisschool eiste ik de overwinning op met boezemvriend en -playbacker Thomas met het lied ‘A letter from America’ van The Proclaimers. Uit de 80’s komen een heleboel interessante bands. Naast mijn favorieten Wham!, Culture Club, Level42, The Cure, Prince, Michael Jackson, Madonna (en ga zo maar door) ontdekte ik op latere leeftijd nog andere bands, zoals Fischer Z en Icehouse. En voorzitter, zal ik Joy Division nog even mogen noemen?

Adieu Guga

Hopelijk wil de Voorzitter dit sportblogje oogluikend toelaten, maar gaarne sta ik nog kort even stil bij het afscheid van de Braziliaanse tennisser Gustavo Kuerten (alias Guga). Deze maandag verloor hij in de eerste ronde van Roland Garros, waarna ‘zijn’ Franse publiek hem uitzwaaide. Want Voorzitter, sport is soms ook kunst. De backhands van Kuerten zijn memorabel: zo beheerst, technisch verzorgd en verfijnd. In 1997, 2000 en 2001 won hij het prestigieuze toernooi in Parijs, waar hij een eindzege symboliseerde met een met zijn racket getekend hart op het Franse gravel. Als ik op de baan sta, droom ik dat mijn backhands ook maar een miniscule schim van de zijne zijn. Hij was het paradepaardje tussen noeste arbeiders als Thomas Muster en Yevgeni Kafelnikov. Zijn eerste zege herinner ik me als de spreekwoordelijke dag van gisteren. Hij klopte achtereenvolgens Muster, Medvedev en Kafelnikov, allen in 5 (!) sets. In de finale liet hij de gravelkoning van dat moment, Sergi Bruguera, verbouwereerd achter door hem genadeloos in 3 sets af te straffen. We hopen hem nog eens aan de baan te zien en wellicht zijn majestueuze backhand aan een jong talent over te dragen!

Simone de Beauvoir – Une morte douce

In de mei-vakantie eindelijk weer eens echt de tijd genomen voor een boek! Onder het genot van een prachtig lentezonnetje, een glas rode wijn danwel Hoegaarden, heeft de secretaris van NUt zowel De Val van Camus gelezen alsook Een zachte dood (une morte douce) van Simone de Beauvoir. Voor het eerst dat ik een boek las van De Beauvoir. Alhoewel ik, als liefhebber van Franse literatuur al kennis heb gemaakt met menig bekende Franse auteur, had ik me tot nu niet aan De Beauvoir gewaagd. Wellicht door haar wat harde overkomen en wat vrees voor complexiteit en existentialistische uitweidingen? Deze angst bleek echter ongegrond. Het verhaal: De Beauvoir schrijft over het sterven van haar aan kanker lijdende moeder. Een prachtig, intens en intiem verhaal, waarbij je de dilemma’s waarmee ze worstelt, je goed kunt voorstellen: het onderhouden van de relatie moeder-dochter, het (on)begrip voor de deuken die haar moeder zelf heeft opgelopen in haar jeugd en die op hun beurt haar opvoeding hebben beinvloed en de twijfels over hoe je je moeder moet begeleiden in die laatste fase en welke woorden je kiest. Prachtige reflecties over de dingen die er toe doen in het leven!