Auteur: de Voorzitter

There Will Be Music (++++½)

Als ik naar een film ga, vind ik twee dingen belangrijk: de film moet blijven hangen en de muziek moet ondersteunend werken en niet overheersen of irriteren. Gelukkig zijn er goede films te zien en laatst zag ik een film waarvan de muziek (of score) de film zelfs beter maakte. De soundtrack is geschreven en gearrangeerd door Jonny Greenwood, een bekende voor de muziekliefhebbers.

Jonny GreenwoodAl in de eerste scène gaan de haren in je nek haast rechtop staan van de begeleidende tonen. Vaak kondigt de soundtrack van een film de volgende scène aan of verklapt deze haast.
In There Will Be Blood versterkt de muziek de film en zet de kijker soms zelfs op een ander spoor. Dit is knap en dat maakt deze film goed, érg goed zelfs. Gaat het zien (trek er wel tweeënhalf uur voor uit!) Oordeel: 4½ plussen.

(Foto: Nonesuch Records (S. Katan)

Toeval?

Waren het niet George Braque en Pablo Picasso die beiden, onafhankelijk van elkaar, het kubisme ‘ontdekten’?
Begin vorige eeuw werkten zij tegelijkertijd (op grote afstand van elkaar) aan een werk dat veel dezelfde invloeden bleek te vertonen. Het kubisme was geboren.

Ik moest hier direct aan denken toen ik de nieuwe single van de Belgische band dEUS zag; dat heb ik eerder gezien, dacht ik. Op het affiche van de tour van Radiohead in 2006 dus. Waren twee ontwerpers op hetzelfde moment bezig met dit font of was het een kwestie van goed jatwerk (zie afbeelding)? Leuk toeval denk ik…

Toeval?

(Afbeelding, rechts: http://www.deus.be)

First Things First Manifesto 2000

We, the undersigned, are graphic designers, art directors and visual communicators who have been raised in a world in which the techniques and apparatus of advertising have persistently been presented to us as the most lucrative, effective and desirable use of our talents. Many design teachers and mentors promote this belief; the market rewards it; a tide of books and publications reinforces it.

Encouraged in this direction, designers then apply their skill and imagination to sell dog biscuits, designer coffee, diamonds, detergents, hair gel, cigarettes, credit cards, sneakers, butt toners, light beer and heavy-duty recreational vehicles. Commercial work has always paid the bills, but many graphic designers have now let it become, in large measure, what graphic designers do. This, in turn, is how the world perceives design. The profession’s time and energy is used up manufacturing demand for things that are inessential at best.

Many of us have grown increasingly uncomfortable with this view of design. Designers who devote their efforts primarily to advertising, marketing and brand development are supporting, and implicitly endorsing, a mental environment so saturated with commercial messages that it is changing the very way citizen-consumers speak, think, feel, respond and interact. To some extent we are all helping draft a reductive and immeasurably harmful code of public discourse.

There are pursuits more worthy of our problem-solving skills. Unprecedented environmental, social and cultural crises demand our attention. Many cultural interventions, social marketing campaigns, books, magazines, exhibitions, educational tools, television programs, films, charitable causes and other information design projects urgently require our expertise and help.

We propose a reversal of priorities in favor of more useful, lasting and democratic forms of communication – a mindshift away from product marketing and toward the exploration and production of a new kind of meaning. The scope of debate is shrinking; it must expand. Consumerism is running uncontested; it must be challenged by other perspectives expressed, in part, through the visual languages and resources of design.

In 1964, 22 visual communicators signed the original call for our skills to be put to worthwhile use. With the explosive growth of global commercial culture, their message has only grown more urgent. Today, we renew their manifesto in expectation that no more decades will pass before it is taken to heart.

Various authors

This manifesto was first published in 1999 in Emigre 51