Categorie: Culinair

De krentenbol: ideale weekend- en reismakker

De secretaris en zijn eega smeren wekelijks circa 100 boterhammen voor het gezin om mee te torsen naar school en werk. Ingegeven door gezondheidsrichtlijnen uit het onderwijs en door calvinistische en financiële drijfveren zijn dit vaak met liefde maar soms ook met vette tegenzin netjes gesmeerde bammetjes met pasta, speculoos, pindakaas of kaas. Scholen zijn er inmiddels scherp op dat kinderen niet met obesitas het pand verlaten. Daarnaast wil men afgunstige blikken naar overheerlijke lunches zoveel mogelijk voorkomen.

Maar om dit monotone en dagelijks terugkerende klusje soms enigszins te verlichten, bestaat er een ideaal product voor mensen die zich er zonder al te veel gezondheidsrisico’s makkelijker van af willen maken: de krentenbol. Maar doordeweeks strooit de secretaris toch niet al te kwistig met dit rondje broodje. De krentenbol is meer een verrassing voor in het weekend, wanneer de saaie grof volkoren plaatsmaakt voor afbakbroodjes en krentenbollen of -brood.

rozijnenkrentenbollen-300x189
Lekkertafelen.nl

Maar bovenal is de krentenbol de ideale reismakker voor in trein, vliegtuig en tijdens lange autoritten, althans voor Nederlanders. Zuid-Europeanen bijvoorbeeld, moeten altijd wel lachten om ons gehannes en conservatieve uitgangspunten rondom eten. Zelf gesmeerde boterhammen worden, zeker naarmate de reis langer duurt, tot een onsmakelijk en klef geheel. Tevens voorkomt het gejeremieer bij kinderen die ruziën om de laatste boterham met chocoladepasta. En wat is nu viezer dan appelstroop die zich een vrije weg heeft gebaand in het boterhamzakje?

De houdbaarheid van een zak krentenbollen is relatief verrassend lang. De secretaris heeft wel eens na een tripje van een week op de terugweg nog geknabbeld aan overgebleven krentenbollen zonder consequenties voor de peristaltiek. Toegegeven: het is niet het allergezondste hapje, maar volgens de geactualiseerde Schijf van Vijf bewandelt de krentenbol de middenweg: qua broodproduct een betere positie dan een croissant of witbrood. Tenslotte herbergt de ronde bol ook nog een levenswijsheid, getuige het gezegde “Het leven is net een krentenbol, met af en toe een hard stukje.”

Mankementen in de Nederlandse cultuur (1): het is weer etenstijd

De secretaris heeft met de nodige afschuw de bed-bad-brood discussie gevolgd: het lijkt wel of Nederland steeds banger en onherkenbaarder wordt. Wellicht kunnen deze vaak zeer wanhopige mensen nog iets moois toevoegen aan onze samenleving. Want, hoewel het in Nederland nog steeds goed toeven is, heeft onze cultuur ook zo haar lacunes. Tijd dus voor een nieuwe reeks (het regent inmiddels series op het NUtblog, dus blijf ons in de gaten houden), waarin we enkele mankementen uit onze cultuur belichten en voorstellen doen ter verbetering. De aftrap handelt over de in de ogen van de secretaris verkeerde rol van het fenomeen ‘etenstijd’.

Het valt de secretaris op dat, waar in veel culturen eten mensen verbindt (u zult dit woord op het NUtblog vaker gaan horen), de maaltijd in Nederland te vaak juist tot verwijdering of beëindiging leidt. Een klein, doch treffend voorbeeldje: laatst op een kabbelende zaterdagochtend had zoonlief een buurmeisje op bezoek. Ze waren lekker aan het spelen, maar een rammelende maag refereerde eraan dat het tijd was om te gaan eten. Het leek me logisch om het meisje ook een tosti aan te bieden en voor haar een plekje aan tafel vrij te maken. Wel zo praktisch en gezellig en het pak kaas zou er niet veel sneller van op raken. Het meisje zei echter op keurige wijze dat ze dat thuis moest gaan vragen en even later kwam ze terug om te melden dat ze maar naar huis ging.

No hard feelings natuurlijk, en het was allemaal heel netjes en duidelijk, maar per saldo betreurde de secretaris deze gang van zaken en niet alleen omdat hij voor niets een extra bordje op tafel had gezet. Hoe vaak komt het niet voor dat een gezellig samenzijn wordt verbroken omdat mensen naar hun eigen piepers willen? Veel bezoeken en bijeenkomsten in Nederland worden ook gepland tussen de maaltijden door, zodat iedereen weer op tijd aan zijn of haar keukentafel belandt. Overigens zijn niet alleen gasten de oorzaak van dit gastronomische euvel; gastheren en -vrouwen zijn hier net zo goed debet aan, omdat de voorraadkast onvoldoende vulling heeft of daar men niet de zin, zelfvertrouwen en/ of kunde heeft om voor een groter gezelschap te koken. De flexibiliteit rondom het kokkerellen van de gemiddelde Nederlander is behoorlijk beperkt.

Bron: bzn.be

In de landen ten zuiden van ons weten ze hier veel beter raad mee: het eten mag nimmer een smoes zijn om het pand of gezelschap te verlaten. Sterker nog: het is des te meer reden om langer te blijven en zich verder te onderhouden. Aan de inwendige mens wordt sowieso veel meer gedacht: de dis is vaak zelfs belangrijker dan de activiteit of thema waar het oorspronkelijk om leek te draaien. Veel Nederlanders verwonderen zich daarbij vaak om de grote hoeveelheden en in sommige landen ook om de beperkte (financiële) middelen die de gastheer/vrouw ter beschikking staan. Het geeft aan hoe deze culinaire gastvrijheid gebakken zit in hun cultuur. Bovendien kan het onbeleefd kan zijn om al het smakelijks te weigeren.

Kortom: een bescheiden oproep om deze omissie te lijf te gaan en uw gastronomische grenzen eens op te rekken. En trouwens, samen afwassen verbindt ook…..

Restaurantactie AH: beetje gênant voor beide partijen.

Kassa’s in supermarkten zijn eigenlijk rare dingen. Elke keer weer verbaas ik me erover dat ik al mijn boodschappen uit de kar moet halen, ze er even later weer in moet leggen en dan weer 40 meter verderop ze er allemaal weer uit moet halen om ze in de auto te leggen. Dat moet toch handiger kunnen. Alsof dit al niet genoeg werk is, moet je bij de kassa naast fysieke ook nog eens geestelijke arbeid verrichten. Immers, je moet besluiten welke zegels je wel en welke je niet wilt. Na de standaardvraag “Spaart u koopzegels?” (beste antwoord: nee ik koop geen spaarzegels), volgt de vraag: “Doet u mee voor de dekbeddenset of de Italiaanse borden? Direct nee roepen is dan mijn eerste ingeving, maar dit lukt niet altijd. Dientengevolge spaarden wij de afgelopen weken voor gratis tweede driegangen maaltijden in regionale restaurants.

Ik vind dat geklungel met zegeltjes altijd knus ouderwets en achterhaald tegelijk. Hoe dan ook was deze AH-Iens spaarkaart met één zegeltje per tien euro aan boodschappen en slechts tien vol te plakken veldjes gevuld met welgeteld één rondje boodschappen op de zaterdagochtend. Het gratis vreten kon beginnen! Hoera! En kijk nu, zelfs het uitstekende restaurant SEC in Oisterwijk maakte deel uit van de selectie!

Reserveren bleek een peulenschil via de daartoe in het leven geroepen website. Tien herinneringsmailtjes later (u wordt om 19.00 uur verwacht!) stonden wij op een woensdagavond om 19.10 uur bij SEC, waar wij goede herinneringen aan hebben.

Op weg naar het restaurant voelde ik mij door de spaarkaart in mijn binnenzak opeens een sneue burger. Is het niet wat treurig om zo voor een dubbeltje op de eerste rang te willen zitten? Was dit niet meer voor pauperachtigen die ook de moeite nemen om de aanbiedingenkrantjes van diverse supermarkten naast elkaar leggen en hun weekmenu op de uitkomst afstemmen?

“Wij hebben gereserveerd om 19.00 uur”, zei ik bij binnenkomst op normale toon tegen de serveerster. Om er zachtjes aan toe te voegen: “Via de Iens actie”. Klonk wel lullig, maar toch beter dan Albert Heijn actie. De serveerster knikte begrijpend. We kregen een plekje op een hoekje van het terras. Als sneue spaarkaarthouder vraag je je dan toch af: is dit het minste plekje, gereserveerd voor gierige types die in het mondaine Oisterwijk de moeite nemen om wat zegeltjes op een kaart te plakken?

Een tweede ongemakkelijke moment: de serveerster kwam aan onze tafel de spelregels uitleggen van de actie. Dit menu wel, dat gerecht niet of met bijbetaling. Fijn, nu wist iedereen in onze omgeving die de moeite nam even mee te luisteren dat wij een Dagobert Duck mentaliteit hebben!

Aan het einde van het – overigens prima – diner volgde een volgend ongemakkelijk moment. Nu was het waarschijnlijk de serveerster die zich sneu voelde omdat ze ons om onze spaarkaart moest vragen. Dit om de korting daadwerkelijk te kunnen verstrekken. Een zogenaamd hoogstaand restaurant dat de toko alleen vol krijgt door mee te doen aan supermarkt spaaracties van twijfelachtig allooi. Pijnlijk. Ik toverde de kaart uit mijn zak en wisselde die uit, samen met een blik van verstandhouding. Ik geloof dat we elkaars gevoelens begrepen.

Zeker, zo’n actie van Albert Heijn levert je een boel korting op. Maar het is wel een beetje gênant voor beide partijen.

Pannenkoekhoes De Stroper, De Lutte (++++1/2)

De secretaris en zijn echtgenote verbazen en ergeren zich al jaren over de povere kwaliteit van een gemiddeld pannenkoekenhuis. Kennelijk is het toch een ambacht, of is het gemakzucht? Een kinderhand of mond is immers gauw gevuld, zeker als het gerecht wordt gelardeerd met een vaak waardeloos speelgoedje.

Daardoor is op de terugweg het voorste deel van de auto aan het klagen, terwijl het achterste deel met de meegekregen rotzooi tevree aan het uitbuiken is.

Gelukkig ontdekten we op vakantie in Overijssel dat er koks zijn die met kennis en aandacht er ook voor de volwassenen een pannenkoekenfeestje van maken. In De Lutte, bij Oldenzaal, ligt aan de Bentheimerstraat pannenkoekhoes De Stroper.

Bron: vvv.nl

Het assortiment is divers, maar niet overdreven. Groot pluspunt is dat het zonder meerkosten mogelijk is een volkoren versie te bestellen. Daarnaast is De Stroper geschikt voor iedereen die rekening moet houden met dieten of allergieen.

Maar het allerbelangrijkst: de pannenkoeken zijn uitstekend. Lekker stevig, goede structuur en er is niet bezuinigd op de grootte en ingredienten. De pannenkoek van de secretaris was zelfs zo volbeladen met slagroom en ijs, dat het hem te machtig werd, en dat is zelden vertoond.

pk
Foto: T. Klijn

Wat ook opviel was de prima beet van de ‘allergie-pannenkoek’. Bij collegas zijn dit meestal ongelooflijk slappe todden, maar De Stroper weet zich hier ook te onderscheiden. De bediening was ook niet te beroerd om desgevraagd enige achtergronden van de bereidingswijze te onthullen, zodat we thuis dit niveau kunnen proberen te gaan benaderen.

De bediening was sowieso attent, alhoewel dit met het beperkt aantal gasten op dat vlak makkelijk scoren was. Enig minpunt is de onduidelijke bewegwijzering naar de juiste parkeerplaats. De secretaris reed door een misleidend bord bijna het terras op, en kwam daardoor bij het naastgelegen hotel terecht.

Maar als we nog eens in de buurt zijn, komen we graag terug en zorgen we ervoor dat onze maag flink hongerig is! Een topper in de pannenkoekenbranche: ++++1/2.