Categorie: Geschiedenis

De goede kant op met de rondleiding

De secretaris en zijn gezin plegen op vakantie traditiegetrouw één of meerdere kastelen te bezichtigen. Doorgaans een geschikt familie-uitje, aangezien zowel jong en oud aan hun trekken kunnen komen vanwege de combinatie van historie en avontuur en -laten we vooral ook praktisch blijven – de te overziene omvang van een bezoek.

Er schuilt echter een niet te onderschatten gevaar in het ontdekken van dergelijke fortificaties: soms stelt men een rondleiding verplicht of, sadistischer nog, wordt een visite met een sterk verouderd getypt en beroerd vertaald foldertje een heuse dwaaltocht. De secretaris moet zich eerst altijd even herstellen bij de mededeling dat er een gids ten tonele zal komen; de kinderen reageren wat minder diplomatiek: “Ah nee, niet weer een rondleiding. Da’s saai.” Een weliswaar niet geheel instemmende, maar zeker niet onbegrijpelijke reactie.

 

Voor een mooi stukje historie en een potentieel leuk dagdeel uit het lot in de handen moeten leggen van een vaak vrijwillige leidsman, is geen sinecure. Want als er ergens een verscheidenheid aan is, is het wel aan gidsen: van rigide oude van dagen (nergens aankomen, aub), belabberd Engels sprekende afstudeerders (die aan het einde ook nog een fooi durven te vragen) tot aan innemende enthousiastelingen met onuitputtelijke feitenkennis en geduld.

905_0494_02-copy-580x326
Bron: chateaudeharoue.fr

U zult denken “daar is tegenwoordig een oplossing voor: dat heet een audiotour”. Maar zeg nu zelf wie, wordt daar gelukkig van? Als makke schapen worden de toeristen, liefst met een beetje tempo, door het kasteel gebonjourd. De andere zintuigen delven het onderspit, hetgeen de werkelijke beleving van zo’n historische plek flink doet kelderen. Om daarnaast nog maar te zwijgen van de aanblik en sfeer van een zaal vol apparaten aan oren.

Afgelopen zomer beleefden de secretaris en zijn gezin op dit vlak een unicum. Ze bezochten het kasteel van Haroué, een indrukwekkend bouwwerk in Lotharingen, in de buurt van de mystieke heuvel van Sion. Vanwege het ontbreken van andere toeristen was een privé-rondleiding ons deel, zodat het uitstekende Engels van de Franse gids direct voor de kinderen vertaald kon worden. Zo werd de aanvankelijke weerzin omgeturnd tot een zeer leerzame ervaring zonder gebruikelijk gegaap!

De historie van het WK voetbal – L.I.F.

Een EK voetbal zonder Nederland. Een jeugdige secretaris had het waarschijnlijk een ramp gevonden, maar ’s lands populairste sport laat hem steeds vaker koud. Een voetbalwedstrijd in zijn geheel uitkijken is inmiddels een zeldzaamheid. Maar 25 jaar geleden lag dat dus heel anders. De secretaris was, met behulp van zijn gulle oma, een fanatiek spaarder van de welbekende Panini-voetbalplaatjes. De Primera-zaak van eigenaar Theo op Terwaenen in Oss werd in de zomermaanden opvallend vaak bezocht: mits hij voor zijn oma een pakje Belinda’s meenam, mocht hij een aantal zakjes a 5 of 6 stuks in de jas steken.

Daarnaast werd ook flink geput uit het zakgeld van de meestal spaarzame secretaris, zodat hij uiteindelijk een compleet boek met voetbalplaatjes kon koesteren.Omdat er zoveel financiële en logistieke inspanningen voor zijn getroost, heeft de secretaris anno 2016 nog steeds de Panini-boeken van de WK’s van 86, 90, 94 en 98 én de tussenliggende EK’s in de kast staan. In die begintijd van het sparen was het ook dat zijn vader met een leuke aanvulling op de proppen kwam. Het betreft hier een stripboek met de titel “De historie van het Wereldkampioenschap voetbal”, geproduceerd door de L.I.F. (auteurs Eric Lahmy et al.). Kennelijk was vaderlief in Uden geweest, want op de voorkant heeft de sticker van “Foto Jetten” de tand des tijds na bijna drie decennia doorstaan.

WK

Het leuke aan het stripboek is dat het een serieuze samenvatting is van de WK’s vanaf 1930 tot en met 1978, waarin ook beroemde spelers meer en minder geslaagd te herkennen zijn. Dat leest toch een stuk makkelijker weg dan al die taaie teksten en uitslagen over de glorietijden van het fenomeen Pelé, topscoorder Fontaine én wellicht wel de eerste voetbalvedette ooit, de mysterieuze Oostenrijker Sindelar. De titel van het Nederlandse exemplaar is onjuist -er staat 1932 i.p.v. 1930- maar dat zij de producenten vergeven.Voor een tiener is het een ideaal boek om in korte tijd de voetbalgeschiedenis tot zich te nemen.

In 1999 stuitte de secretaris geheel toevallig op het Spaanse equivalent, waarschijnlijk op de rastro in Madrid. Hij hoefde natuurlijk geen seconde na te denken om deze vondst huiswaarts te nemen. De Spaanse versie is exact hetzelfde, alleen op het einde is er, wellicht vanuit chauvinistische overwegingen, een vooruitblik aan toegevoegd op het WK van 1982 in Spanje. Misschien wel het saaiste WK ooit, trouwens, alhoewel het juichen van Marco Tardelli in de finale nimmer meer is overtroffen in schoonheid. De secretaris vraagt zich af hoe de heren Lahmy en co dit zouden hebben geportretteerd….