Categorie: Sport

Nederlandse en Zweedse tennisfans: wie wacht het langst?

Het Nederlands Davis Cup team speelde van het weekend tegen Zweden en behaalde een behoorlijk gemakkelijke overwinning. De wedstrijd vond plaats in de zogenaamde Europese/ Afrikaanse zone, een soort derde divisie van het internationale tennis. Er zullen maar weinig fans echt warm zijn geworden van dit affiche.

Het Nederlandse mannentennis heeft alleen met Rojer een (dubbel)topper in huis, maar de jaren lijken dit seizoen bij hem te gaan tellen. Bij Haase is de vraag of hij nog eens een uitschieter kan produceren na zijn privé-perikelen, maar grootse daden worden (voorlopig) niet meer van hem verwacht. En voor de rest is het vooral wachten op talenten die zullen doorbreken, het betere glazen bol kijken.

Dat wachten doen de eens zo befaamde tennissende Zweden nog langer dan wij. Op dit moment is Elias Ymer de best geklasseerde Zweed op plaats 130 en daarnaast staan er maar twee landgenoten in de top 500, tegenover zes voor Nederland. Medio 2011 kwam, zo later bleek, door de ziekte van Pfeiffer een einde aan de loopbaan van de krachtige Robin Söderling, die in 2009 en 2010 nog de finale haalde van Roland Garros. In 2009 versloeg hij de ongenaakbare gravelkoning Nadal, een historische zege die voorlopig het laatste grote wapenfeit op tennisgebied van de Scandinavische grootmacht van weleer.

Anders Jarryd, tennis player
Anders Jarryd. Bron: alchetron.com

In de jaren 80 en 90 werden de Zweedse tennisliefhebbers natuurlijk ook uitzonderlijk verwend met voorop absolute toppers als Björn Borg (ook 2e helft jaren 70), Stefan Edberg en Mats Wilander en in hun kielzog prijzenwinnaars als Thomas Enqvist, Jonas Svensson, Magnus Gustafsson, Magnus Larsson, Mikael Pernfors en Magnus Norman. Voeg daarbij handige dubbelaars als de sympathieke Anders Jarryd (de favoriet van de secretaris en zijn moeder) en de humoristische Jonas Björkman en de weelde was compleet.

Hoe anders waren de Davis Cup gevoelens bij de voorlaatste ontmoeting in 1993, ondanks dat Stefan Edberg op het laatste moment moest afzeggen, omdat hij net vader geworden was. De wedstrijd ervoor was de legendarische overwinning op Spanje (met de held Mark Koevermans tegen Sergi Bruguera!). De stemming was opperbest, maar Zweden trok met “mister forehand” Gustafsson, Jarryd, Holm en Kulti aan het langste eind.

65664-620-455
Nederland- Zweden op 16 juli 1993. Bron: anp-archief.nl

De historie van het WK voetbal – L.I.F.

Een EK voetbal zonder Nederland. Een jeugdige secretaris had het waarschijnlijk een ramp gevonden, maar ’s lands populairste sport laat hem steeds vaker koud. Een voetbalwedstrijd in zijn geheel uitkijken is inmiddels een zeldzaamheid. Maar 25 jaar geleden lag dat dus heel anders. De secretaris was, met behulp van zijn gulle oma, een fanatiek spaarder van de welbekende Panini-voetbalplaatjes. De Primera-zaak van eigenaar Theo op Terwaenen in Oss werd in de zomermaanden opvallend vaak bezocht: mits hij voor zijn oma een pakje Belinda’s meenam, mocht hij een aantal zakjes a 5 of 6 stuks in de jas steken.

Daarnaast werd ook flink geput uit het zakgeld van de meestal spaarzame secretaris, zodat hij uiteindelijk een compleet boek met voetbalplaatjes kon koesteren.Omdat er zoveel financiële en logistieke inspanningen voor zijn getroost, heeft de secretaris anno 2016 nog steeds de Panini-boeken van de WK’s van 86, 90, 94 en 98 én de tussenliggende EK’s in de kast staan. In die begintijd van het sparen was het ook dat zijn vader met een leuke aanvulling op de proppen kwam. Het betreft hier een stripboek met de titel “De historie van het Wereldkampioenschap voetbal”, geproduceerd door de L.I.F. (auteurs Eric Lahmy et al.). Kennelijk was vaderlief in Uden geweest, want op de voorkant heeft de sticker van “Foto Jetten” de tand des tijds na bijna drie decennia doorstaan.

WK

Het leuke aan het stripboek is dat het een serieuze samenvatting is van de WK’s vanaf 1930 tot en met 1978, waarin ook beroemde spelers meer en minder geslaagd te herkennen zijn. Dat leest toch een stuk makkelijker weg dan al die taaie teksten en uitslagen over de glorietijden van het fenomeen Pelé, topscoorder Fontaine én wellicht wel de eerste voetbalvedette ooit, de mysterieuze Oostenrijker Sindelar. De titel van het Nederlandse exemplaar is onjuist -er staat 1932 i.p.v. 1930- maar dat zij de producenten vergeven.Voor een tiener is het een ideaal boek om in korte tijd de voetbalgeschiedenis tot zich te nemen.

In 1999 stuitte de secretaris geheel toevallig op het Spaanse equivalent, waarschijnlijk op de rastro in Madrid. Hij hoefde natuurlijk geen seconde na te denken om deze vondst huiswaarts te nemen. De Spaanse versie is exact hetzelfde, alleen op het einde is er, wellicht vanuit chauvinistische overwegingen, een vooruitblik aan toegevoegd op het WK van 1982 in Spanje. Misschien wel het saaiste WK ooit, trouwens, alhoewel het juichen van Marco Tardelli in de finale nimmer meer is overtroffen in schoonheid. De secretaris vraagt zich af hoe de heren Lahmy en co dit zouden hebben geportretteerd….

Terugkeer van de tragiek (2): Thierry Claveyrolat

Zomaar een zomer eind jaren ’80. De secretaris bracht de vakanties vaak grotendeels buiten(spelend) door. Maar voor een bergetappe van de Tour de France deerde het hem niet om zich, ondanks stralend weer, binnen even terug te trekken voor de buis. Geen wonder, want de secretaris was destijds trots drager van een bolletjestrui met een foto van local -toen nog- hero Gert-Jan Theunisse, ofschoon de klimmer uit Berghem volgens zijn tante die bij hem op school zat een “kapsoneslijer” was. Theunisse had destijds bij de strijd om het mooiste tricot concurrentie van een even avontuurlijke Fransman, gezegend met de prachtige naam Thierry Claveyrolat.

Claveyrolat (1959) leek een mooie toekomst beschoren: alhoewel hij een relatieve laatbloeier was, stond hij medio jaren ’80 aan de vooravond van een doorbraak om samen met zijn landgenoot Charley Mottet de Fransen hoop te geven op succesvolle daden in de Tour de France. In 1986 won hij twee etappes en het bergklassement in de Dauphiné Libéré, achteraf de rittenkoers waar hij zijn (klim)talenten het meest etaleerde. De Tour bleek op de een of andere manier toch een moeilijke zaak voor Claveyrolat, want de glorie liet enkele jaren op zich wachten.

Claveyrolat (rechts) naast Steven Rooks op Alpe d’Huez in de Tour van 1991. Bron: parool.nl

Claveyrolat zag zich genoopt om zijn momenten te kiezen, want 3 weken continu op een hoog niveau rijden leek teveel gevraagd. Tijdens sommige bergetappes verschanste hij zich in het peloton, maar een dag later kon het heel anders zijn: net als Theunisse ging hij dan vol voor de dagzege en de bolletjestrui. In 1990 werd hij dan uiteindelijk beloond: de 10e etappe werd zijn prooi en in Parijs mocht hij aan heel de wereld dan die felbegeerde rood-witte trui laten zien. Een jaar later won hij weer een etappe, maar de bolletjestrui moest hij aan Claudio Chiappucci laten. Daarna ging de wielerloopbaan van de “adelaar van Vizille” langzaam bergafwaarts, ofschoon hij in zijn geliefde Dauphiné nog steeds liet zien waartoe hij als wielrenner in staat was.

Na zijn loopbaan begon hij een goedlopend café en verscheen hij in een TV-programma waarin hij 1 miljoen Franse frank won. Het geluk leek hem aan alle kanten toe te lachen. Maar in de zomer van 1998 slaat het noodlot keihard toe. Op een provinciale weg veroorzaakt hij een frontale aanrijding waarbij de tegenliggers, een vader en een zoon, omkomen. Claveyrolat kan de schuld van het ongeval niet verdragen en de levensweg van de gewezen klimmer is vanaf dan alleen nog maar een afdaling. Hij ziet nog maar één uitweg: ruim een jaar later pleegt hij thuis zelfmoord.

Jaha, dit wás een goed stel hoor!

Met enige tragiek werd door voetbalminnend Nederland het stapje terug van Marco van Basten bij AZ deze week aanschouwd. Wat is er toch aan de hand met de gouden generatie die het EK 1988 binnensleepte? We herinneren ons de legendarische woorden van Theo Reitsma na de gewonnen finale tegen Rusland: ‘Jaha, dit is een goed stel hoor!’ Maar inmiddels raakt de ene na de andere hoofdrolspeler van destijds op een zij- of dwaalspoor:

Bron: eengoedstel.com

Gerald Vanenburg (links in het midden) raakte eerder dit jaar in opspraak toen hij werd opgepakt op verdenking van bedreiging van zijn ex en haar nieuwe vriend. Hij zou daarbij een raam hebben ingegooid en het huis zijn binnengedrongen. ‘Vaantje’, de eens zo virtuoze, balvaardige middenvelder, kreeg als FC Eindhoven-trainer ook al eens een schorsing van vijf wedstrijden van de KNVB-tuchtcommissie naar aanleiding van een klap die hij had gegeven aan een speler van FC Emmen.

Over Wim Kieft (linksboven) verscheen dit voorjaar de biografie ‘Kieft’, geschreven door Michel van Egmond. Daarin vertelt de 43-voudig international over zijn jarenlange cocaïneverslaving. Kwade tongen rekenden na dat hij daarin wel 10 kilo gesnoven zou moeten hebben. Naar eigen zeggen was geld een voorname drijfveer van Kieft om het boek uit te brengen. Dat is misschien nog wel het akeligst van deze toch al tragische geschiedenis.

Wim Kieft. Bron: nu.nl

Ruud Gullit (midden, derde van links) is inmiddels ook aardig van zijn voetstuk gevallen. Ooit een held, een groot voorbeeld en bovendien indrukwekkend door zijn eerbetoon aan Nelson Mandela. De laatste decennia rijgt hij het ene na het andere mislukte voetbal- en liefdesavontuur aaneen. Maar, er is weer hoop, hij is smoorverliefd op een Mexicaanse, Margaritha. We hopen van harte dat zijn zes kinderen uit zijn eerdere drie relaties er ook mee kunnen leven.

En hoe zit het met Frank Rijkaard (midden rechts)? Ooit de gelauwerde coach van Barcelona, maar na mislukte optredens bij Galatasaray en het nationale elftal van Saoedi-Arabië was de trainerskoek wel op. Ooit zat hij in de onderbroeken, nu schijnen het de pannenkoeken te zijn. Wellicht kan Rudi Völler een keer komen eten?

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. Ronald (midden, tweede van rechts) en Erwin Koeman (rechtsonder) zijn ook een beetje uit beeld, nu ze samen de kar trekken bij Southampton, maar voorlopig houden ze de fatsoensnorm hoog. En neem nu Berry van Aerle (midden, vijfde van links), altijd lacherig betiteld als antiheld en postbode, maar momenteel tevreden als scout bij PSV. Beter niet geroemd dan roemloos ten onder, zal hij denken……

Een fietser kan de was doen!

Sinds het boek Where good ideas come from van Steven Johnson weten we dat nieuwe ideeën niet bestaan. Creativiteit is niks anders dan het slim combineren van al bestaande ideeën. Vooral een kwestie van goed om je heen kijken dus… en dan een onverwachte combinatie maken. Ontwerper Li Huan beheerst dit kunstje kennelijk. Het gevolg: niet alleen een kind kan de was doen, een fietser voortaan ook! Al zul je wel behoorlijk door moeten trappen om op 1600 toeren te centrifugeren wellicht. Nice design!

Afbeeldingen via freshgadgets.nl