Categorie: Sport

Nieuwe helden: mooie docu! (++++)

Tja, u weet hoe dat gaat in een mensenleven. Zo ga je wekelijks met de Voorzitter naar obscure en minder obscure filmzaaltjes in Utrecht, en zo heb je drie kinderen, blijk je verhuisd naar Noord-Brabant en heb je alles – behalve tijd. Ook geen tijd dus voor die fraaie filmhuisfilm waarmee je mooi een paar punten zou kunnen scoren op de intellectualiteitsindex.

Allemaal prima, dat komt allemaal wel weer over een jaar of tien, maar tot die tijd maken we onder specifieke omstandigheden natuurlijk wel een uitzondering. Als er een documentaire over een professionele wielerploeg in de Tour de France draait bijvoorbeeld. Zeg nou zelf: de Tour als thema en de Verkadefabriek in Den Bosch als decor: what could possibly go wrong?

De cappuccino vooraf in ieder geval niet. Die was heel behoorlijk. Een dikke 7 op zijn minst, waarbij we aan moeten tekenen dat ik eigenlijk nog te kort koffie drink om er een waardevolle mening over te kunnen hebben. Maar goed, we kwamen ook niet voor koffie, maar voor Argos-Shimano. Dit Nederlandse wielerteam, dat zich nadrukkelijk manifesteert als ‘schoon’, is in enkele jaren tijd uitgegroeid tot een gevreesde sprinterstrein rondom de razendsnelle Duitser Marcel Kittel.

Elke wielerliefhebber weet: die Kittel won vorig jaar vier Touretappes, dus waar zit de verrassing? Laten we eerlijk zijn: verrast werden we als kijkers geen moment. Dat maakt Nieuwe Helden als documentaire echter nog niet minder interessant. We krijgen namelijk de Tour de France te zien vanuit een perspectief dat we nauwelijks kennen, al was er natuurlijk ook al de Belkin docu een aantal maanden terug. We zitten bovenop de renners: in hun teambus, op bed, bij de masseur, ja zelfs onder de douche. We zien hun sprintoverwinningen, maar ook de wonden van hun valpartijen en de teleurstelling van de renner die het niet redt in de bergen.

Teammanager Iwan Spekenbrink staat bekend om de nauwkeurigheid waarmee hij de karakters van de renners beoordeelt vóór hij ze een contract aanbiedt. Dat zien we terug. Er staat een echt team. Marcel Kittel blijkt daarvan ondanks zijn jonge leeftijd van 25 jaar de vaardige leider die nog jongere teamgenoten gedecideerd bij de hand neemt en tegelijkertijd in discussies over de concurrentie (Mark Cavendish zorgt voor emotionele reacties door Argos-Shimano renner Tom Veelers in volle sprint van de fiets te rijden) de nuance bewaart.

Hilarische momenten zijn er ook. Als een heel blonde kapster (tja, ergens in die drie weken moeten de haren natuurlijk gewoon geknipt) aan Marcel Kittel vraagt wat hij naast de Tour zo’n beetje doet in het dagelijks leven bijvoorbeeld. Of als de renners maar de helft van cruciale informatie doorkrijgen via hun communicatiesysteem en het moeten doen met de boodschap dat de finish bij de finishlijn is. (“Ja, waar anders!”).

Fijne documentaire. Genieten voor de bioscoop- en wielerliefhebber! Vier sterren!

Eighties-nostalgie (XXV): Live is Life & Maradona

Als we goed geteld hebben, zijn we qua eighties-nostalgie serie bij het vijfentwintigste deel beland. Uiteraard heeft de Secretaris het merendeel van de afleveringen voor zijn rekening genomen, je hebt verstand van muziek of je hebt het niet. Voor alle duidelijkheid: ik heb het niet.

Maar ik heb wel de Volkskrant. En die schenkt vandaag aandacht aan iets dat eighties nostalgie en het cijfer 25 combineert. Morgen is het vijfentwintig jaar geleden dat Diego Armando Maradona zijn befaamde warming up deed op Live is Life, het bekende nummer van Opus. Of nou ja, warming up, Wikipedia noemt het een keepie-uppie exhibition. Weer wat geleerd. Nou ja, kijk zelf:

Zeg nu zelf: hadden ze vijfentwintig jaar geleden in het Olympiastadion in München geen hele kekke trainingspakken aan? Natuurlijk, het liedje is leuk, Maradona’s balgevoel uniek, maar waar wij pas echt nostalgisch van worden is de Adidas Tango waarmee hij zijn kunstjes uitvoert. De allermooist vormgegeven voetbal ooit!

 

Indrukwekkende sportvrouwen (22): Tina Weirather

De secretaris keek met zijn kroost de opening van de Olympische Spelen in Sotsji, waar zij verwachtingsvol de Nederlandse equipe opwachten. Tussen de grote medailleverslinders zoals Canada, de Verenigde Staten en gastland Rusland door liepen ook zeer kleine en soms exotische gezelschappen. Maar vergis u niet, er zitten soms heuse kandidaten voor het podium tussen. Zo werd de vlag van Liechtenstein gedragen door een kleine vrouw met een gulle lach, Tina Weirather.

Bron: vaterland.li

De alpineskiester uit het circa 37 duizend inwoners tellende dwergstaatje kan nog wel eens voor een verrassing gaan zorgen. Ze was er in Turijn in 2006 ook al bij, maar moest vier jaar later in Vancouver verstek laten gaan door een knieblessure. In maart 2013 boekte ze in Garmisch-Partenkirchen haar eerste wereldbekerzege op de Super G. Dit seizoen staat de teller al op twee door winst op een Super G en een reuzenslalom. De Liechtensteinse is een complete skiester, want ook op de afdaling heeft ze al de nodige wereldbeker punten gehaald, waardoor ze in het algemeen klassement zelfs op de tweede plaats staat.

Weirather kreeg het skiën met de paplepel ingegoten, want ze is de dochter van voormalige skiërs Harti Weirather en Hanni Wenzel. Wenzel is daarmee de eerste en tot nu toe enige sporter uit Liechtenstein die Olympisch kampioen werd. Bij de heren deed tot enkele jaren terug Marco Büchel goed mee, maar hij bezorgde het landje tussen Oostenrijk en Zwitserland geen medaille.

Duimen dus de komende dagen voor Weirather; wellicht kan de 24-jarige in de voetsporen treden van haar moeder. In dat geval hebben ze daar in Sotjsi hopelijk het Liechtensteinse volkslied afgestoft…..

Kleine dingen groot (9): de kassei van Roubaix

Ach, het is alweer bijna een jaar geleden dat NUt een steen legde in het straatgedicht van Utrecht. Je zou er bijna weemoedig van worden. Bijna, want achteraf bekeken was het maar een klein rotsteentje. Tenminste, als we deze vergelijken met de steen van Roubaix  die wij vandaag opduikelden via Facebook. (Ja dat bestaat dus nog steeds. Wij van NUt doen een voorspelling: binnenkort gaat het heel hard bergafwaarts met Facebook, dat u het maar vast weet).

Okidoki, die steen in Roubaix dus. Of, zoals ze in het frans zeggen: le pavé. Een prachtige uitvergrote kassei, op zijn plek gezet ter ere van het 100 jarige bestaan van de wielerwedstrijd Parijs-Roubaix in 2002. Echt een klein ding groot. Mooi!

Overigens, die sokkel mag er ook zijn. Welbeschouwd zou je het kunstwerk ook om kunnen draaien :).

Dubbelgangers (13): Juan Martín del Potro en Alex Klaasen

Binnenkort, op 4 november, starten in Londen de ATP World Tour Finals, het toetje van het tennisseizoen met daarin de beste acht spelers en de beste acht dubbelkoppels. Helaas voor het Londense publiek heeft Andy Murray moeten afhaken met een blessure. Roger Federer moet er nog een beetje aan trekken om het te halen, maar wie zeker van de partij is, is de Argentijn Juan Martín del Potro.

Del Potro is inmiddels een stabiele top tien speler geworden en één van de weinige tennissers die de allergrootsten van dit tijdperk (Nadal, Djokovic, Murray en Federer – inmiddels in mindere mate) kan verslaan. Met zijn snelle baselinespel, lengte en verwoeste forehand mag hij door niemand onderschat worden. In 2009 won de Argentijn zijn eerste en tot nu toe enige Grandslam-toernooi, de US Open, waar hij in de finale Federer in vijf sets versloeg. Dit nadat hij Nadal in de halve finale een pak slaag had gegeven. Eind 2010 en begin 2011 werd Del Potro door fysiek malheur ver teruggeworpen, maar zijn comeback naar de 5de plaats op de wereldranglijst is indrukwekkend.

Bron: biography.com
Bron: winq.nl

Van Del Potro is privé niet direct veel bekend, wij van NUt weten bijvoorbeeld niet of hij beschikt over een flinke portie humor. Dat kan in ieder geval wel gezegd worden van zijn dubbelganger Alex Klaasen. In 2000 brak hij samen met Martine Sandifort door via het winnen van het Camerettenfestival. Met haar ook werd hij nog bekender door hun optredens in ‘Kopspijkers’ en inmiddels kan dit talent uit Oirschot niet meer weggedacht worden van de Nederlandse podia.

In 2009 had hij een solovoorstelling met ‘Eindelijk alleen’ en het daarop bracht hij een ode aan Toon Hermans in ‘Toon de musical’. Ook speelde hij een bijrol in de tv-serie ‘Gooische Vrouwen’. Dit jaar was het echter wel wat stiller rond Klaasen, die een uitstapje maakte naar de cinema. Maar niet getreurd, eind oktober gaat hij weer in het theater los met de voorstelling ‘Spuitsneeuw’. Volgens zijn website is het een feestelijke warm-winterse 8-gangenrevue voor iedereen die met kerst eigenlijk liever alleen wil zijn, compleet met echte rendieren en een kerstmarkt op het toneel! De secretaris weet niet of dit een stap voorwaarts in zijn loopbaan is, maar door te beweren dat Klaasen veel in zijn mars heeft, slaat hij de (kop)spijker op zijn kop.

Was will das weib? Nou gewoon…

Nou gewoon… voetballen en fietsen!

Het is Tour de France tijd, dus eerst dat fietsen. Bauke Mollema mag dan voorlopig tweede staan in het algemeen klassement van de Tour, de kortste weg naar een Nederlandse victorie in la Grande Boucle loopt nog altijd niet via hem. Marianne Vos maakt meer kans, de grootste horde die deze fietsende allesverslindster moet nemen is niet het verslaan van de tegenstanders, maar het verslaan van de organisatoren. De ASO organiseert immers geen vrouwentour (meer). Daar moet verandering in komen! Power to the vrouwen! Vos is samen met Emma Pooley, Kathryn Bertine en Chrissie Wellington een petitie gestart. Na 100 jaar vinden zij het wel zo ongeveer tijd dat vrouwen ook een Tour de France mogen rijden.  U dient deze petitie nu onmiddellijk  te ondertekenen en wel hier: http://www.change.org/petitions/aso-amaury-sports-organization-allow-female-professional-cycling-teams-to-race-the-tour-de-france.

Dan het voetballen. Nog even en de meiden worden op het voetbalveld óók serieus genomen. Ook dat heeft lang geduurd. Treurig maar waar: tot 1971 hield de KNVB vrouwen gewoonweg buiten de deur. Realiseert u zich eens wat dat betekent. Vrouwen hadden een halve eeuw eerder stemrecht dan dat ze mochten voetballen. Slik.

Maar… langzaamaan keert het tij. De Volkskrant besteedt al een tijdje behoorlijk wat aandacht aan de voetballende vrouwen. En nu zendt de NOS het EK vrouwenvoetbal live uit. De eerste wedstrijd (tegen Duitsland, knappe 0-0) werd door 770.000 Nederlanders bekeken (en door 6 miljoen Duitsers trouwens). Wat wil je ook, vrouwenvoetbal is de snelst groeiende sport van Nederland. Zelfs bij het oude-mannen-bolwerk in Zeist zijn de ogen open gegaan, getuige deze fraaie infographic:

Schermafbeelding 2013-07-13 om 10.25.40

Blijf nog één vraag over: waarom heeft nog geen enkele grote Nederlandse sponsor zich verbonden aan Anouk Hoogendijk?