Categorie: Sport

Dubbelgang(st)ers

In het sportkatern van de Volkskrant is er een hele serie geweest met dubbelgangers van mensen uit de sport die leken op collega sportmensen of andere beroemderikken. Een goed voorbeeld was bijvoorbeeld Harmen Siezen en Marcelo Lippi. Nog net geen twee druppels water, maar toch.

De secretaris levert graag op bescheiden wijze ook een bijdrage met een misschien wel opmerkelijke gelijkenis: die tussen een man en een vrouw. Niet dat ik daarmee iets impliceer over de geaardheid van beide personen. Alhoewel de man in kwestie wel bekend staat om zijn falset-stem……Maar niets dan lof over Alides Hidding, het boegbeeld van de populaire Time Bandits in de jaren ’80. Maar vindt u niet dat hij behoorlijk lijkt op de pas afgezwaaide tennisster Justine Henin?

www.hln.bewww.standby.fm

justine henin, bron: http://www.hln.be; alides hidding, bron: http://www.standby.fm
De secretaris heeft als openingsdans tijdens zijn bruiloft overigens het Time Bandits nummer ‘I’m specialized in you’ laten draaien. Ik mag er nog steeds graag naar luisteren. Andere mooie nummers van de Nederlandse popgroep zijn ‘Endless Road’ en ‘Live it up’. En ja, aan Henin kunnen we ook de nodige complimenten uitdelen. Haar backhand en voetenwerk waren zeer befaamd. Door haar afscheid is de strijd om de nummer 1 positie bij het vrouwentennis weer spannend geworden…….

Paralympische fotografie: Mathilde Dusol

Misschien kun je het wel bestempelen als een AMF (Algemeen Maatschappelijk Fenomeen). Zo hoor je er vier jaar niets over, zo is het weer op tv. Sport voor mensen met een beperking dus.

De paralympische spelen zijn in Beijing op dit moment in volle gang. Net echt, met hetzelfde Olympische dorp, in dezelfde stadions en met echt gezever over de medaillespiegel. Maar zonder Mart Smeets. Want die heeft altijd een dubbel gevoel bij deze happening. Wij van NUt ook, maar daar gaat dit bericht niet over. Trouwens, de NOS is wel degelijk van de partij met een programma in de vooravond.

Wij houden het hier cultureel. Fotografie van paralympisch sport levert vaak zeer indrukwekkende beelden op. Een imperfecte mens (mag je dat zo zeggen?) die alles geeft om te komen tot een prestatie die door een gemiddeld getalenteerde, normale (mag je dat zo zeggen?) atleet fluitend behaald wordt. Meer dan eens oogt het nogal confronterend. 

Misschien zijn dit wel goede dagen om eens langs te fietsen op de vernieuwde site van Mathilde Dusol, dé Nederlandse paralympische fotografe van Nederland. Haar verhaal lees je trouwens hier.

Op http://www.telegraaf.nl vinden we een picture gallery met foto’s die waarschijnlijk van Dusol afkomstig zijn. En meer over de Paralympische Spelen lees je hier.

 

www.telegraaf.nl
Foto: http://www.telegraaf.nl

10 meest bijzondere Franse beklimmingen

Lijstjes, lijstjes, de secretaris wil lijstjes. Waarvan maakt niet echt uit, als het maar lijstjes zijn. Hierbij een lijstje met de tien meest bijzondere Franse cols/beklimmingen… voltooid op de fiets uiteraard!

10) Alpe d’Huez

De beschermheer op l'Alpe d'Huez
De beschermheer op l'Alpe d'Huez. Foto: Sander van Dooren.

 

De Nederlandse berg mag in zo’n top 10 natuurlijk niet ontbreken. Echt bijzonder is de klim van de 21 bochten echter ook weer niet. Een brede, drukke weg naar een lelijk skioord. Wie de klim doet binnen het uur, kan een stukje fietsen, zo is de stelregel. 

9) Col d’Aubisque

Wim van Est donderde in de afdaling in het ravijn. Een ravijn dat ik bij mijn beklimming nooit heb gezien, om twee redenen. Ik reed aan de andere kant omhoog en de berg was gehuld in een dikke mist. De hele dag regen, maar wat had ik een goede benen. Ik danste omhoog en dacht op de top: was dit alles?  

8) Le Pas de Peyrol

De Pas de Peyrol is zeker niet de zwaarste klim in dit rijtje. Je kunt in principe op een stuk of 5 manieren bovenkomen op deze oude vulkaan, De klim die ik meestal doe is vanuit le Claux en dan via de Col de Serre. De laatste anderhalve kilometer zijn wel erg pittig. De reden van de opname in de top 10 is het dal dat zich links van de weg ontvouwt na de Col de Serre. Dat dal is namelijk van ongeëvenaarde schoonheid, het bewijs dat de natuur perfect mooi kan zijn.

7) Col d’Allos

De col d’Allos ligt  aan de noordzijde lekker tegen een Alp aangeschurkt. Echt steil is de klim nergens, wel heerlijk gelijkmatig. De uitzichten zijn fntastisch. Je kijkt uit over prachtige dalen in de richting van de col de la Cayolle. 

6) Col du Tourmalet

De Col du Tourmalet werd al in 1910 opgenomen in de Tour de France en is sindsdien de meest beklommen col van de ronde. Met zijn 2114 meter hoogte is het ook een van de hoogste cols in de Pyreneeën. Beide kanten zijn lastig en fraai. Met een beetje geluk cirkelen er fraaie gieren om de top. 

5) Col de la Madeleine

De Col de la Madeleine was het toneel van mijn allereerste grote col. Ik denk dat ik 11 jaar was. Onderweg heb ik gehuild, maar ik kwam wel boven. Het record van de snelste beklimming is zowaar in handen van een Nederlander: Michael Boogerd. Ik heb beide kanten de laatste jaren nog beklommen en vond de oostzijde iets zwaarder dan de westkant.

4) Col de la Luzette

De grote onbekende in deze top 10, maar wel een van de lastigste: ontzettend steil. Het is een van de manieren om de Mont Aigoual te beklimmen, als je het weggetje gevonden krijgt tenminste. Dat kan vanuit het plaatsje Mandagout (waar je weer kunt komen vanuit le Vigan of l’ Arboux) of via de Col des Vieilles. De tweede optie is het mooist. Alleen het typisch Cevense dal in de aanloop naar de Col des Vieilles is al een feest. De Col des Vieilles zelf kent ook een paar lastigse slotkilometers, alsof het allemaal al niet erg genoeg is. Uiteindelijk kom je via een sort achteringang het zeer bescheiden skidorpje l’Espérou binnen. Monteer een licht verzet, het is de enige col uit de top 10 met stijgingspercentages boven de 15%!

3) Cime de la Bonnette

De hoogste geasfalteerde col van Europa! Als je houdt van fietsen boven de boomgrens, dan moet je hier zijn. Ik ken alleen de klim vanaf het noorden, vanuit Jausiers. De laatste kilometer naar de Cime de la Bonnette is echt zwaar vooral omdat je daar echt last hebt van de ijle lucht! Zorg dat je bij dreigend onweer weer tijdig beneden bent (mij niet altijd gelukt), anders wordt je nat en koud.

2) Col du Galibier

De combinatie Télégraphe – col du Galibier wordt algemeen beschouwd als de zwaarste klim in de Franse Alpen. En dat klopt wel denk ik. Er zijn mythische gevechten geleverd. Zelf heb ik er een paar keer vreselijk afgezien tijdens de zware cyclosportieve La Marmotte. De laatste 10 kilometer, vanaf Plan Lachat, zijn met kramp bepaald geen pretje. 

1) Mont Ventoux

Op 1, hoe kan het ook anders, de verschrikking van de Provence. En dan natuurlijk de zuidkant vanaf het plaatsje Bedoin. De passage door het bos is bij warm weer een ware verschrikking. Nergens een plekje om bij te komen, altijd maar 10%. Na Chalet Reynard wordt het wat gemakkelijker, tenzij de gierende wind je dwars zit in het unieke maanlandschap. Niet vergeten te zwaaien naar het monument voor Tommy Simpson!    

 

 


The Art of Motion

De Tour voorbij, criteriums aan de gang, boek dicht. Mooi. Kunnen we u lastig gaan vallen met de Olympische Spelen. Vanmorgen in de Tros Nieuwsshow een interessant item over het nieuwste werk van Annette Apon. Zij heeft de bewegingen van een aantal Olympische sporters vastgelegd met een zogenaamde High Speed Camera. Met niet minder dan 1000 beeldjes per seconde nog wel. Deze worden na montage in slow motion afgespeeld. Een tennisservice die inclusief het ballengestuiter zo’n 4 seconden duurt, wordt zo opgerekt naar een scene van liefst 7 minuten. Hoewel ons dit wat aan de lange kant lijkt, moet het fabelachtig mooi zijn om te zien, zeker voor een liefhebber pur sang als onze secretaris. Naast Esther Vergeer zijn bijvoorbeeld ook de estafetteploeg, Anky van Grunsven en haar paard en de Nederlandse hockeymeiden (strafcorner) vastgelegd. De DVD ligt vanaf volgende week in de winkel, wij van NUt hebben geen idee welke winkel.

Meer vinden over de maakster, Annette Apon? Try Google!

Memorabele wielerverhalen (III)

Ziezo, de Tour zit erop. In de hooglijk gewaardeerde NUt-serie van memorabele wielerverhalen hierbij een memorabel wielerverhaal waarin de winnaar van dit jaar – Carlos Sastre – een hoofdrol speelde, ons aan de hand gedaan door Karsten Kroon, topwielrenner met literaire aspiraties. Komt ie:

Carlos Sastre reed lang voor de ploeg van Manolo Saiz. Deze man, zelf nooit wielrenner geweest, verplichtte zijn coureurs tot onmenselijk zware trainingsarbeid. De computergegevens uit de hartslagmeter moesten hem ter controle toegezonden worden. Carlos was dit tot blessures en overtraining leidende gedoe op een dag beu. Hij schoor de buik van zijn enthousiaste hond kaal en deed hem de hartslagmeter om. Apporteren maar! De bestanden gingen per mail naar een uiterst tevreden Saiz…

Karsten Kroon vertrouwt zijn gedachten vaker toe aan het papier. Zijn columns zijn best aardig, en hier te lezen.

Carlos Sastre (www.carlossastre.com)

Foei en Foekje

Na bijna 60 jaar is eindelijk het grootste sportschandaal uit de Nederlandse geschiedenis enigszins recht gezet. Enigszins, want het leed dat Foekje Dillema is aangedaan, valt natuurlijk nooit meer goed te maken. De vraag wat daarbij de rol van het echtpaar Blankers-Koen is geweest, zal zeer waarschijnlijk niet meer echt naar boven komen. Wat mij betreft neemt dit toch de glans weg van haar titel “Sportvrouw van de eeuw”.

Hierbij namens NUt nog alle hulde voor Foekje, die een topsprintster was en in ons in Helsinki in 1952 divers eremetaal had kunnen bezorgen. En een heel groot foei – vooruit we blijven netjes, maar tijdens de uitzending van Andere Tijden Sport kookte ik wel van binnen- voor de bobo’s van de atletiek en het echtpaar Blankers-Koen.