Categorie: Trends

De Erasmusstudent (Irish Culture Essays #2)

In een ver verleden studeerde de voorzitter in Baile Átha Cliath ofwel Dublin, de hoofdstad van Ierland.
Hij genoot (van) een zogenaamde Socrates-beurs (vroeger Erasmus-beurs).
De details zal ik u besparen; in bijgaand (Engelstalig) essay probeer ik de positie van de Erasmusstudent in en uit de Ierse republiek rond de eeuwwisseling kort te beschrijven en analyseren.

Bekijk het essay ‘Ireland in the New Europe’ (momenteel niet beschikbaar).

Update: 31 oktober 2016

Irish cinema in Northern Ireland (Irish Culture Essays #1)

Cinema in Ierland was lang een ondergeschoven kindje. Met de komst van het Irish Film Centre begin jaren 90 kreeg de Ierse film een flinke impuls.

Twee regisseurs maakten naam met films als In the Name of the Father en Michael Collins.
In het volgende (Engelstalige) essay probeer ik hun bijdrage aan het beeld van (Noord)-Ierland een plaats te geven.

Ter illustratie een scène uit In the Name of the Father.

Bekijk het essay ‘Irish Cinema in Northern Ireland’ (momenteel niet beschikbaar).

Update: 31 oktober 2016

Eigen baas

Docent Goedhart met zijn flinke pens leidde het trio van NUtblog ooit in in de wereld van baasjes, chefs en managers. Een blik op je eigen of andermans connecties op LinkedIn wijst uit dat bijna iedereen tegenwoordig wel ergens manager van is. Account managers, projectmanagers, salesmanagers, communication managers: waarom lijkt iedereen om je heen zo succesvol? Hoeveel gewillige onderdanen sturen ze aan met hun daad- en overtuigingskracht? Hoeveel (knappe) management-assistentes hebben ze tot hun dienst? Hoeveel stropdassen hebben ze thuis netjes gesorteerd in de kast hangen? Wie strijkt hun overhemden of mantelpakjes?

De titel ‘manager’ wordt tegenwoordig wel erg makkelijk gehanteerd. Zo is een contentmanager niets anders dan ordinair een stuk tekst van een site of applicatie bijhouden. En wat doet een people manager? De hele dag ouwehoeren met vastgeroeste medewerkers om weer het beste uit ze te halen? Een servicedesk manager is continu in de weer met het afhandelen van allerlei kloteprobleempjes. Het bestellen van bureau-artikelen en het bijvullen van de koekjes en koffie wordt gedaan door de officemanager. Een collega van me vertelde me laatst dat er ooit een bedrijf (geen eenmanszaak) was dat meer leidinggevenden telde dan medewerkers. Gekker moet het toch niet worden.

Bron: www.plu.edu
Bron: http://www.plu.edu

De secretaris heeft al moeite om het huis te fatsoeneren en samen met vrouwlief allerlei bijkomende problematiek als verkeerd aangesloten abonnementen, vernielde peuterbrilletjes en onverwachte studiedagen van basisschoolpersoneel het hoofd te bieden. Tijd voor een cursus huishoudmanagement? Nee, de secretaris ambieert geen functie als manager, zoveel is hem wel duidelijk. En in tegenstelling tot menig omhooggevallen figuur op zulk een positie, beschikt hij over een aardige dosis zelfkennis. Bovendien is hij tot op heden nog niet in staat zijn eigen stropdas te strikken. De secretaris blijft liever eigen baas, dat is al moeilijk genoeg!

Er ligt een mooie taak te wachten tot 2028!

Wil je als ambtenaar tegenwoordig nog een beetje meetellen, dan ontkom je er niet meer aan om een groot sportevenement te halen naar je stad of land. Dus staan in 2010 in Amsterdam de start van de Giro d’Italia en in Rotterdam het vertrek van de Tour de France op de agenda. En dat terwijl we net het EK hockey en de start van de Vuelta in Assen achter de rug hebben. Het vervolg is passend: deze week werd bekend dat in 2012 de WK wielrennen naar Limburg komen. In 2018 gaan we vervolgens samen met de Belgen voor het WK voetbal en ook dát is nog maar een opstapje. In 2028 moeten immers de Olympische Spelen in Nederland georganiseerd worden!

Prachtig, al die ongebreidelde ambitie. Grote sportevenementen zijn niet alleen goed voor de ego’s van wethouders en ministers, maar ook voor de Nederlandse sportwereld. Ze stimuleren atleten om het beste uit zichzelf te halen. Sportbonden en verenigingen krijgen bovendien een unieke kans om nieuwe leden te werven. Bij een juiste aanpak kan zelfs de hele maatschappij profiteren. Er zijn nauwelijks betere kapstokken denkbaar om fair play, gezondheids- en anti-discriminatieprojecten aan op te hangen. Bovendien vormen grote toernooien de ideale gelegenheid om een stel bouwvakkers aan het werk te zetten en een paar nieuwe stadions, beter openbaar vervoer en fileloze snelwegen uit de grond te stampen.

Een beetje duur is het allemaal wel. Om de kandidatuur van de Olympische Spelen voor te bereiden is bijvoorbeeld tussen 2009 en 2016 een investering van 250 tot 900 miljoen euro nodig. Per jaar welteverstaan! Het zijn vooral overheden die zich garant stellen voor deze kosten. Zo steekt de gemeente Amsterdam liefst vijf miljoen euro in de start van de Giro. En dat in de huidige tijden van crisis, waarin ons allemaal twee jaar extra werken voor ons pensioen in het vooruitzicht gesteld wordt.

Gelukkig, zo weten de verantwoordelijke ambtenaren ons steeds weer te vertellen, wordt al dat geld braaf terugverdiend. Opbrengsten uit kaartverkoop, economische groei, aantrekkend toerisme en groeiende sponsorgelden zorgen voor inkomsten. Een sterkere sportcultuur voor een krachtigere samenleving waarin minder geld nodig is voor sociale ondersteuning, armoedebestrijding en gezondheidszorg.

Zie zo’n verzameling harde en zachte factoren maar eens in een degelijk economisch model te proppen. Lastig, zoniet onmogelijk! Het gevolg is dat er de meest bijzondere berekeningen uit de hoge hoed getoverd worden om de investeringen te verantwoorden.

Even terug naar de vijf miljoen voor de Girostart. Amsterdam verwacht volgens de Volkskrant dat tegenover die investering een opbrengst staat van maar liefst 25 miljoen. Nou heeft de gemeente Amsterdam een paar zaken goed voor elkaar, zoals de garantie van drie dagen lang live televisie verzorgd door de NOS, maar we praten hier wel over een rendement van liefst 500%. Dat is niet minder dan 25 keer zoveel als meester-oplichter Bernard Madoff aan zijn klanten beloofde! Gelukkig staat Amsterdam bekend om haar degelijke financiële ramingen. De Noord-Zuidlijn kost ook maar een paar miljard meer dan gedacht, zullen we maar zeggen.

Betekent dit soort financieel gegoochel dat we al die grote sportevenementen in Nederland maar af moeten blazen? Nee, natuurlijk niet. We zullen alleen moeten accepteren dat de talrijke positieve effecten, waar zonder meer sprake van is, moeilijk compleet te meten zijn. Er blijft gewoon een beetje onzekerheid over.

Grote troost is dat hoe dan ook de omvang van de positieve effecten te beïnvloeden is met goed geformuleerd en uitgevoerd beleid. Goed georganiseerde projecten kunnen juist in het licht van grote sportevenementen tot veel goeds leiden. We kunnen dankzij al die sportevenementen in 2028 aardiger, toleranter, gezonder en welvarender zijn dan nu. Politici en sportbestuurders van Nederland, er ligt een mooie taak op u te wachten!

Auteur: drs. Joris van Dooren

Bewust asociaal

StiltecoupéZaterdagmorgen rond 9.30 uur, de overvolle intercity van Maastricht naar Alkmaar: “Regels zijn er om doorbroke te worre …”, snerpt een ‘dame’ door de stiltecoupé. Een heer heeft zojuist uitgelegd dat deze coupé bedoeld is voor mensen die in rust willen lezen/werken/denken. “Er was gee plak mee over erges anders”, volgens de andere ‘dame’. Kort daarvoor zaten deze Limburgers luid te ouwehoeren tegen elkaar.
Even later komt de conducteur zijn ronde doen en na ingelicht te zijn door de man, wijst hij de onruststooksters nog ‘ns op de bekende sticker.
Enfin, dat was aan dovemansoren gericht …

De voorzitter was er niet al te veel door afgeleid totdat in Eindhoven twee oudere paartjes instapten.
Eén van de mannen zou vroeger een goede stadsomroeper geweest zijn. Na met z’n vieren de nieuwste familieroddels (die is dood, die is bijna dood, etc.) luid doorsproken te hebben, ontdekte de ‘stadsomroeper’ het treinraampje: “Zie je wa doar staat?” “Da betekent stiltecoupee, dan mag je nie proaten.” Voor dit clubje was dit blijkbaar aanleiding om er nog ‘ns een schepje bovenop te doen.

U kent waarschijnlijk die SIRE-campagne ‘Onbewust asociaal’; vandaag dacht de voorzitter oprecht of het, op dit vlak, ooit nog goed komt met de mensheid.

(Foto: gijsvanderwal, flickr.com)

I will follow?

Parkiet te UtrechtHet is nu wetenschappelijk onderzocht: ruim 40% van de berichten op Twitter, bestaat niet uit nieuwtjes, productpromotie of het delen van informatie. Nee, het percentage slaat op de hoeveelheid nutteloos geouwehoer (‘pointless babble’, V.S.). Berichtjes zoals ‘…  ik ben mijn parkiet aan het voeren, hij heeft een goede dag vandaag.’

Goed dat Pear Analytics uit San Francisco zich heeft ingespannen om de online dienst te onderzoeken. Het onderzoeksbureau is van plan per kwartaal nieuwe cijfers te publiceren.

Overigens staat er in het rapportje nog meer interessante informatie. U kunt het geheel via deze link downloaden (PDF, 1,5 MB).

(Foto: de voorzitter)