Categorie: Tv

Dubbelgangers (12): Wim van den Heuvel en Frans Weisglas

Onlangs was de secretaris in Giethoorn, één van Nederlands grootste trekpleisters, zeker aan die kant van het land. Giethoorn is wellicht niet voor eeuwig, maar voorlopig nog zeker wel verbonden aan de film ‘Fanfare’ van Bert Haanstra uit 1958. Daarin valt een fanfare tijdens de voorbereiding voor een concours door tweedracht uiteen en proberen beide kampen zich al bekvechtend een gooi te doen naar de hoofdprijs. Alhoewel de film in de 21 eeuw ietwat gedateerd mag ogen, heeft de secretaris genoten van de meesterlijke beeldsequenties van Haanstra.

Inmiddels zijn de meeste hoofdrolspelers uit ‘Fanfare’ overleden, logisch ook 55 jaar na dato. Uitzondering hierop is acteur Wim van den Heuvel (1928) die de rol van politie-agent Douwe speelt, die stapelverliefd is op Marije. Door de spanningen tussen de twee korpsen is het onzeker of zij kunnen gaan trouwen. Wim van den Heuvel is de jongere broer van acteur/ regisseur André van den Heuvel. Hij speelde later in enkele andere films en ook in bekende TV-series als Pleidooi en Medisch Centrum West.

Van den Heuvel
Weisglas

Van den Heuvel kan net zo zuinig kijken als voormalig Tweede Kamervoorzitter Frans Weisglas. De VVD-politicus vervulde deze functie van 2002 tot 2006. Daarmee kwam er meteen een einde aan zijn activiteiten in het parlement, waarin hij vanaf 1982 zitting had met de portefeuilles Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking. Inmiddels doet Weisglas dingen die een ervaren politicus aan het staartje van zijn loopbaan betamen: hij deelt zijn kennis met jong en oud, zodat hij iets terug kan geven aan de samenleving. Volgens eigen zeggen (fransweisglas.nl) zet hij zich met veel plezier in als ambassadeur van Terre des Hommes. Verder is hij voorzitter van Workmate, een organisatie die bij bedrijven vrijwilligers werft voor goede doelen, en verzorgt hij gastcolleges voor universiteiten.

Weisglas was in zijn hoogtijdagen één van de ‘slachtoffers’ van het satirische programma ‘Kopspijkers’ waarin Owen Schumacher de Tweede Kamervoorzitter persifleerde. Zijn grote neus en enigszins benepen uitstraling werden daarin extra aangezet.

Van Mart naar Herman

De secretaris is verheugd weer een nieuwe gastauteur te kunnen introduceren, die na het schrijven van dit blog ambitieuze plannen kreeg om zich in de toekomst meer te gaan verdiepen in de kunst van het bloggen. Het betreft collega Rutger Wilhelm die zijn licht laat schijnen op een lopende internethype: hoe moet het verder met Mart Smeets?

Hebt u het al gehoord, dames en heren? Het is hét trending topic in de sportwereld de afgelopen dagen. Mart Smeets gaat stoppen. “Dé Mart Smeets?”, zult u zeggen. Ja. Zo’n beetje honderd jaar heeft hij het sportnieuws bij u in de huiskamer gebracht. U, met het bord op schoot voor de buis. Hij heeft ge-wel-di-ge historische sportmomenten van zéér dichtbij mogen meemaken en heeft alles gezien en gedaan wat er in de sportwereld te zien en te doen is. En als ik zeg ‘alles’, dan bedoel ik ook álles. Maar ook voor zo’n oude rot in het vak – en dat bedoel ik met het grootst denkbare respect, dames en heren -, valt ooit het doek. Het is finito. Basta. Schluss. En als je gedurende zoveel jaren je sporen in deze wereld hebt verdiend, dan hoef je je niet meer te bewijzen. Dan weet je waar Abraham de mosterd haalt. Dan tel je mee. Dan bén je iemand. En iedereen heeft respect voor je.

Mart, bron: eo.nl

Om Mart is veel te doen geweest. Aanmoedigend applaus of boegeroep, er zit bij Mart weinig tussen. We kennen hem als de pater familias, de patron van het Nederlandse sportnieuws. Toch twijfel ik wel eens aan mijn gevoel voor Mart. Ja, hij heeft veel vakkennis. En ja, hij beschikt over de flux de bouche. En ja, een studio zonder Mart oogt leeg.

Maar soms is ie het gevoel even kwijt, die aansluiting met de sporter en het publiek. Zoals met volleybalaanvoerster Flier. Ze hadden zich niet gekwalificeerd voor de Spelen. Veren in de reet bij de winnaars, trap omlaag naar de verliezers. Ai. Tenenkrommend. Manon hield het uiteindelijk niet droog. Mooie TV, zou je denken, emotie verkoopt. Maar niet altijd. Niet als het niet écht spontaan gebeurt. Niet als het zoeken is naar emotie. Trekken en sleuren, dat werk. Is het er wel, dan ontstaat er magische televisie. Denk maar aan Anky, Epke, of Maartje. Critici draaien er al jaren niet omheen. Het gaat niet om de sporters. Niet echt. Het gaat om het verhaal, de beleving eromheen. Met Mart als meesterlijk verteller. Story telling heet dat. Ben je goed, dan krijg je een belangrijke bijrol. Ben je héél goed, krijg je een van de hoofdrollen. Ben je dat niet, dan behoor je tot de figuranten, het ensemble in de grote Mart Smeets-show. Mogen we dat zo zeggen? Ja, dat mogen we zo zeggen.

Hij mag dan van het toneel verdwijnen, we zijn nog lang niet van hem af. De meester zelve heeft zijn gewenste opvolger al aangekondigd: Herman van der Zandt. Wie? Herman van der Zandt! Uhm. Precies. Vraag het een willekeurige honderd mensen op straat en met veel geluk toont een enkel persoon spontaan een blik van herkenning. Terwijl de beste man toch aardig wat jaartjes op tv meedraait. Mart vindt hem geestig. Knap vindt ie het hoe Herman met zijn hand losjes over het touchscreen swipet. En een goede wielrenner bovendien. Een waardig opvolger staat klaar, aldus Mart.

Trappen wij hier met z’n allen in? Hoe vaak heeft u om Herman gelachen door een rake kwinkslag, een vrijpostige opmerking, een speels bruggetje, of een stoutmoedige glimlach? Of doordat hij zijn tafelgenoot eens lekker stevig bij de spreekwoordelijke ballen grijpt? Vergeleken met Mart heeft Herman de flair van – hoe zullen we dat eens netjes zeggen – een pannenkoek. Herman heeft het élan dat inderdaad goed bij de Paralympics past. Neen, het is niet aardig, maar dit hoort ook bij de sport, dames en heren. Zo is het leven. Niets ten nadele van Herman, overigens.

Herman, bron: noordhollandsdagblad.nl

Mart bepaalt zelf zijn opvolging, híj regisseert. Het Nederlands publiek zal alleen hém herinneren. De godfather van de sportjournalistiek. Meesterzet. Stelt u zich het afscheid van Mart eens voor. Komt Herman dan de loftrompet over hem afsteken? Mart doet het nog liever zelf. Was getekend, Mart. Je zult het maar hebben, op zo’n moment Mart Smeets heten. Dan nog liever Herman van der Zandt. Toch zal ik hem missen, mon ami. Sterker nog, ik mis hem nu al. Staat u mij toe, dames en heren, om het maar gewoon te zeggen, om er geen doekjes meer omheen te winden? Laten we het beestje maar gewoon bij z’n naam noemen. En plein public. Mart is de beste sportpresentator in de vaderlandse geschiedenis. Ere wie ere toekomt. Vriend en vijand zijn het er over eens. ‘We’ zullen met z’n allen zeggen dat hij een standbeeld verdient. En ‘we’ zijn allen bereid onze belastingcenten daarvoor aan te wenden. Want Mart heeft ons veel gegeven.

Dan schrijven we 2028. De Spelen in Amsterdam zijn net afgelopen. Op internetradio hoort u de opvolger van Herman zeggen: “Weet u het nog, dames en heren? Eind 20ste, begin 21ste eeuw, Mart Smeets? Gaat er een belletje rinkelen? Het icoon van de Nederlandse sportjournalistiek, presentator pur sang. Hij had een sporthart, hij is niet meer”. En Herman pinkt thuis een traantje weg. Mooi, die emotie.

Laatste dag Wereldomroep

Eindelijk een publieke omroep die wél goed inspeelt op het veranderende medialandschap! De Wereldomroep gaat na vandaag, letterlijk en figuurlijk, uit de lucht. Daarbij geholpen door een dichtgedraaide subsidiekraan.

Geen geld is een crisis. Een crisis is een kans. Een moment om jezelf opnieuw uit te vinden danwel op te heffen. De Wereldomroep doet beide een beetje. Er wordt vanaf morgen niet meer in het Nederlands uitgezonden in het buitenland. De zender gaat zich richten op een andere taak: verspreiding van het vrije woord in gebieden waar de vrijheid van meningsuiting zwaar onder druk staat.

Wat rigoureus is het allemaal wel. We zullen hem nog missen, die goeie ouwe wereldomroep. Wij hebben op snikhete julidagen toch menig uurtje in Zuid-Europa aan de radio gekluisterd gezeten om de Tour de France te volgen. Jacques Chapel is al een tijdje dood, de Wereldomroep nu dus ook.

Anderzijds, wellicht is het een goed idee om wat andere zenders/omroepen in het Nederlandse bestel het voorbeeld van de Wereldomroep te laten volgen. Zou u de Tros missen? Wij ook niet. Bovendien, binnenkort zijn we allemaal 24 uur per dag online en gebruiken we hele andere kanalen om ons te laten informeren en entertainen. Geen hond die zich dan nog druk zal maken om drie publieke flutzenders. Leve de vooruitgang, weg met gesubsidieerde onzin (Lingo). Zo. Hier meer over de radiomarathon waarmee de Wereldomroep afscheid neemt.

Een heuse Messi-dans

Was Lionel Messi, u weet wel dat kleine opdondertje van FC Barcelona, een vrouw geweest, dan had hij allang gefigureerd in de Indrukwekkende sportvrouwen-serie van NUt. Afgelopen week brak hij speels weer een record: 5 goals in één Champions League wedstrijd.

Messi heeft alles: snelheid, techniek, schot, ongelooflijke balvaardigheid. En dan ook nog eens een constant hoog niveau. Hij is daarmee volgens de Beschermheer de beste voetballer ooit. Jawel, beter dan Pele, Cruyff en Maradona.

Dat vonden ze bij DWDD ook. Het verband was ons niet helemaal duidelijk, maar dat betekende dat er een Messi dans in elkaar gechoreografeerd moest worden. Leuk! Choreograaf Jan Kooijman ging aan de slag, de danser heet Juvat Westendorp. De muziek is van Transnoche Tango en DJ Don Diablo. Hier het resultaat: