Categorie: Tv

De Lance Factor – Mart Smeets (+++)

Onlangs kreeg de Beschermheer van een attente collega een boek in de handen gedrukt over Lance Armstrong. Daarmee was het boek bij voorbaat interessant, want Lance, daar willen we natuurlijk het fijne wel van weten. The man is a story: opgegroeid zonder vader, op jonge leeftijd wereldkampioen wielrennen, getroffen door kanker, bewonderenswaardig teruggekomen, zevenvoudig tourwinnaar, begenadigd fund raiser voor Livestrong en toekomstig Amerikaans president. Een unieke sportman en een unieke persoonlijkheid.

Het boek heet De Lance Factor en is van de hand van good old Mart Smeets. Wij Nederlanders denken altijd dat Smeets en Armstrong een soort van vrienden van elkaar zijn, maar dat is natuurlijk niet zo. Ze tolereren elkaar, dat wel. En dat is in beide gevallen misschien op zich al wel bijzonder te noemen. Wel is het zo dat Smeets met al zijn vakmanschap in het verleden prachtige televisie wist te maken van en met de Texaan.

En nu dus een boek over the man. Dat boek is geschreven op zijn Smeets: het leest vlot weg en altijd heeft de lezer het gevoel dat Smeets er ergens de rem op heeft als het gaat over dopingkwesties. De door hemzelf aangehaalde omerta?

De Lance Factor kent een wat aparte opbouw. Elk hoofdstuk behandelt een aspect van Lance en zijn omgeving: Lance en zijn teamgenoten, Lance en zijn vrouwen, Lance en zijn tegenstanders, Lance en zijn ploegleiders, etc. Deze stukken zijn waarschijnlijk nogal los van elkaar beschreven, want af en toe valt Smeets een beetje in herhaling als het gaat om anekdotes, overigens zonder dat dit erg storend wordt. Elk hoofdstuk bevat op zijn beurt weer een aantal anekdotes waaruit blijkt hoe speciaal Armstrong was en is, als sporter en als mens. Op den duur word het wel wat vermoeiend dat elke anekdote beëindigd wordt met een dubbele punt, gevolgd door de Lance Factor. Voorbeeld: renner zus en zo reed niet volgens de afspraken met Armstrong en won vervolgens nooit meer een wedstrijd: de Lance Factor. Daar waar het gissen is of er sprake is van de Lance Factor, staat er voor de afswisseling een vraagteken: de Lance Factor? De uitgever had hier wel wat kritischer naar mogen kijken.

Wie Smeets’ werk goed kent en al een aantal boeken van en over Lance gelezen heeft, komt overigens niet heel veel nieuwe stof tegen. Mooiste passage is het verslag van Armstrong aan de Daniel den Hoed kliniek in Rotterdam, aan de vooravond van de Tourstart in Rotterdam. Het boek van Mart Smeets is tot slot goed gedocumenteerd, beter dan veel andere gelijksoortige werken, dat wel. Goed dus, dat hij het geschreven heeft, drie NUt sterren: +++.

 

Foto: bol.com

Dubbelgangers (6): Orlando Figes en Frank de Grave

Momenteel is de succesvolle serie ‘In europa’ van Geert Mak op de buis in herhaling. In 35 afleveringen reist de VPRO in het voetspoor van Mak door het Europa van de vorige eeuw. Per aflevering staan een locatie en een jaar centraal. De boeiende reeks wisselt geschiedenisfeiten af met meeslepende verhalen van ooggetuigen. Uiteraard ontbreekt de onvermijdelijke expert ook niet. In afleveringen over Rusland gaat de VPRO niet over één nacht ijs om een fatsoenlijke deskundige erbij te halen. Het betreft hier Orlando Figes, een bekende en meermaals onderscheiden Britse historicus.

Figes (1959) studeerde geschiedenis te Cambridge en was er van 1987 tot 1999 hoogleraar. Vanaf 1999 is hij professor op het Birkbeck College aan de Universiteit van Londen. Hij schreef over de Russische revolutie en zijn laatste uitgave handelt over de Krimoorlog. Een tijdje terug raakte Figes in opspraak: er werd onthuld dat hij op amazon.com onder schuilnamen boeken van collega-historici had afgekraakt. Maar wat verder aan Figes opvalt – mits hij zijn bril ophoudt-, is de behoorlijke gelijkenis met oud-minister Frank de Grave.

De vier jaar oudere De Grave kennen we natuurlijk allemaal als minister van defensie in het tweede kabinet Kok. De vaak goedlachse en toegankelijke VVD-er kreeg in die periode de maken met de forse naweeën van het Srebrenica-drama. Na een kortstondige flirt met de DSB-bank in 2009 is De Grave tegenwoordig voorzitter van de Orde van Medisch Specialisten. Minder politiek ingewijden zullen hem zich eerder herinneren van het programma ‘Kopspijkers’ waarin Owen Schumacher hem destijds persifleerde als een zeer kleine, limonadedrinkende nono met de vaste, niet al te overtuigende uitspraak:  ‘Nobody fucks with Frank de Grave’.

Orlando Figes
Frank de Grave

Zin in een quizje?

De secretaris houdt wel van een kennisquizje, zeker van een rots in de branding zoals ‘2 voor12’. Sinds kort kunnen we zelf ook meespelen, net als met ‘Per Seconde Wijzer’.

Ga naar quiz.vara.nl en etaleer uw feitenkennis. De secretaris heeft zich, mede dankzij een haperende quizwebsite (geen aftrek bij het opzoeken van een vraag), bij 2 voor 12 in de top 10 genesteld…

Top 10 '2 voor 12', d.d. 7-4-2011, met op de 7e plaats de secretaris

Volop herkenning bij ‘De Reünie’

Aangezien het tijdstip van omstreeks 19.00 uur altijd spitsuur betekent in huize secretaris, is het heerlijke Studio Sport moment op zondagavond verdwenen. Het missen van deze broodnodige ontspanning wordt echter gecompenseerd door een programma dat direct na het 8 uur journaal aanvangt, namelijk KRO’s ‘De Reünie’. Het format van dit programma is even eenvoudig als doeltreffend: een willekeurige klas wordt x jaar na dato weer bij elkaar in een lokaal gezet om te kijken wat er van deze adolescenten terecht is gekomen.

Het frappante is dat het hele idee van een reünie eigenlijk nauwelijks terzake doet, ofschoon vaak kort ingegaan wordt op de onderlinge verliefdheden van destijds. Nee, het programma gaat simpelweg over de levensloop van mensen zoals u en ik. En dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn, dat doceert ons De Reünie in volle glorie. Aangrijpende, vrolijke en ontroerende verhalen wisselen elkaar af: mensen die een dierbare hebben verloren, mensen die worstel(d)en met hun seksualiteit of psychische problemen, mensen die fantastisch vrijwilligerswerk verrichten, mensen die hun medemens inspireren.

Bron: mediacourant.eu

Dat het programma zo aanslaat, is ongetwijfeld ook de verdienste van presentator Rob Kamphues. Op een respectvolle manier weet hij de aanwezigen hun openhartige anekdotes te ontfutselen: bovendien krijg je als kijker nooit het gevoel dat de meest tv-genieke verhalen over de rug gaan van de deelnemers. Heel soepel en natuurlijk stapt de emotioneel intelligente Kamphues over van een zwaar naar een licht onderwerp. De secretaris is blij dat hij zijn talenten hier tot wasdom laat komen in plaats van in zijn cabaretvoorstellingen.

Qua concept is De Reünie zeer vergelijkbaar met het eerder door de secretaris gerecenseerde ‘Hello Goodbye’, dat op de kijker eenzelfde uitwerking zal hebben. Een flinke scheut herkenbaarheid en een baken van rust in het huidige televisie-aanbod. Een uitstekend programma om het weekend uit te luiden!