Antigone lééft, alsnog.

Wij van NUt vonden de wijk Antigone in Montpellier altijd al de moeite van een bezoekje waard. Dit groots opgezette project van de Spaanse architect Ricardo Bofill dat aan alle kanten neoclassicisme ademt, is gelegen tussen het oude stadscentrum (ook heel fraai trouwens) en de rivier de Lez. De bijna 1 kilometer lange, autovrije esplanade van bijna 1 kilometer leidt de bezoeker langs diverse fraaie fonteinen. Indrukwekkend. Toch vonden wij Antigone altijd ook een beetje mislukt. De bouw startte in 1977 en met de jaren bleek dat de ideeën van  Bofill niet echt aansloegen. De appartementen vonden maar moeizaam een eigenaar en de commerciële ruimtes op de begane grond, die de pleinen van vrolijke nijverheid hadden moeten voorzien, bleven leeg. Antigone dreigde af te zakken naar een kaal, leeg en – ondanks de overdosis aan ruimte – benauwend ghetto. 

Hoe ze het voor elkaar gekregen hebben, geen idee. Maar het is alsnog gelukt. Onlangs bezochten wij van NUt Antigone voor het eerst sinds jaren namelijk weer eens. En zie: de zielige boompjes van weleer zijn toch nog uitgegroeid tot frisse platanen. Er zijn opeens terrasjes, en die zitten vol ook. Met zakenmensen, toeristen en toevallige voorbijgangers. Het is er rustig en toch gezellig. Op de rand van de fonteinen de fonteinen zitten verliefde mensen. Antigone lééft, alsnog.

    

 

Advertenties

Review Les Norias – Cazilhac (+++)

Jaja, wij van NUt waren weer eens in la douce France en werden door een lokale sympathisant getipt over een restaurant waar de keuken bovengemiddeld goed zou zijn. En dus togen wij opgetogen naar Les Norias in Cazilhac. Wij dineerden buiten, op het keurig ingerichte en overkapte terras en proefden smaken die we niet iedere dag in de mond hebben, basilicumijs bij het voorgerecht bijvoorbeeld. Qua temperatuur ging het eten in de buitenlucht net, zo in de maand mei, en we aten verder onder andere een kwarteltje met tagliatelle, niet te zoet muntijs, aardbeien op een dikke siroop en een taartje van truite en gamba’s. Ons oordeel qua keuken? Dik in orde!  Jammer genoeg waren we over de bediening wat minder enthousiast. Kennelijk wil de waardin, die zo op het eerste gezicht zeer aan het Tielse medium Jomanda doet denken, zeer correct voor de dag komen, wat leidt tot een benadering die de Fransen zelf ‘glaciale’ zouden noemen: ijzig. En dat kost haar een NUt ster, waardoor Les Norias zakt van vier naar drie… 

One who knows and knows not what s/he knows not

Daar stond ik, vroeg in de morgen, op een toren in West-Californië. De zon was net op en ik was de enige op die ‘Moorse’ toren in Santa Barbara met uitzicht op de Stille Oceaan. Dit was één van de plekken die je gezien moest hebben was mij verteld dus ik was benieuwd…

Op zo’n reis van dik drie weken langs de westkust van de V.S. kom je veel mensen tegen waar je meestal weer wat van leert. Zo ook die dag. Ik liep een rondje langs de ballustrade en ineens was daar nog een bezoeker. Het is ruim zeven jaar geleden maar ik geloof dat hij van gemiddelde lengte was, blond halflang haar en een baardje had. Eerst vroeg hij mij of ik Zweeds was (wat mij vaker overkomt in het buitenland).
We praatten wat over mijn reis, over de omgeving en over film. Daar wist hij meer van; blijkbaar kwam hij net uit L.A. om te praten over een filmproject. “Als je wilt”, zei hij, “kan ik je in contact brengen met de agent van Tom Cruise.” Jaja, dacht ik. Maar blijkbaar had hij haar telefoonummer bij de hand. “We lopen even naar beneden, daar kan ik bellen.”

Jim HeraldIntussen had hij mij zijn kaartje gegeven. ‘Jim Herald, Accelerator’ stond erop. Beneden in de voormalige rechtbank liep hij een lange gang in. “Hang on, I’ll try to reach her.” Dat was meteen de laatste keer dat ik Jim Herald zag…

‘One who knows and knows not what s/he knows not’ stond er op de achterkant van zijn visitekaartje. Dat zegt genoeg denk ik, de naam van die agent klopt wel trouwens.

Kinderopvang

Zucht… Nee, NUt heeft géén politieke boodschap. Maar dit zwalkende kabinet dwingt ons er bij tijd en wijlen toe om toch wat te roepen. Ditmaal is de kinderopvang ons zorgpunt. Is er eindelijk een goede regeling die precies doet waar hij voor gemaakt is, zetten ze het mes erin. Waardeloos! Wij van NUt zijn het er niet mee eens! Zet hier uw handtekening als u het er ook niet mee eens bent!

De Altena (++++)

Onlangs waren wij van NUt op uitnodiging zomaar te gast bij Restaurant de Altena in Oosterhout (bij Nijmegen). Het is natuurlijk niet zo chique om in zo’n geval een restaurant met de grond gelijk te maken. Gelukkig hoeft dat ook niet, integendeel zelfs. Je houdt je hart nog even vast bij aankomst; de Altena ligt namelijk aan een camping in de overigens schitterende uiterwaarden van de Waal. Campings en restaurants, allebei prima, maar de combinatie ervan staat meestal garant voor kleffe aardappelkroketjes en taaie varkenshazen. Maar de ontvangst was in ons geval reeds allerhartelijkst. Na enkele prettig zacht smakende amuses togen wij richting de tafel en genoten wij beurtelings van het uitzicht en de stijlvolle, voortreffelijke bereide gerechten. De bediening, het decor, de inrichting, de gerechten… het klopte wat ons betreft allemaal. Hier vindt u meer info over de Altena. Het is ons beslist een omwegje waard mochten we toch in de buurt zijn op een regenachtige of juist zonnige zondagmiddag.

Canon 450D: leuk voor de fotoliefhebberdoehetzelver

Leuk spul voor de fotoliefhebberdoehetzelver: de Canon 450D ligt sinds kort in de winkel. Hier lees je er een interessante review over. Met 12,2 MP, nieuwe batterijen en andere geheugenkaarten lijkt de stap wat groter dan van de 350D naar de 400D. U heeft in ieder geval tegen redelijke prijzen alles in huis om topfoto’s te maken. Ook bij Nikon en andere merken trouwens. Doch, wij van NUt waarschuwen u: de kwaliteit van een foto is in veel hogere mate afhankelijk van de kwaliteit van de fotograaf dan van zijn materiaal… En meestal zijn nieuwe lenzen een betere investering dan een nieuwe body!