Italische bondgenoten

Hee, dat is leuk om te weten én interessant voor al die zure mannetjes en klagerige vrouwtjes die vinden dat vroeger alles beter was. Het belang van rechtszekerheid en gelijkheid bij integratie en immigratie was 2000 jaar geleden kennelijk net zo groot als nu. Alleen was de afloop destijds voorlopig een stuk bloederiger dan het relatief onschuldige, doch treurig aandoende gekrakeel waar onze tweede kamer ons de laatste tijd op trakteert. Dat concluderen wij van NUt tenminste uit een onderzoek van Roel van Dooren (universiteit van Nijmegen), waarbij wij ons natuurlijk niet laten hinderen door ons totale gebrek aan kennis. Van Dooren geeft inzicht in de Italische oorlogen, waarbij ongelijke burgerrechten leidden tot een bloedige burgeroorlog in de jaren 91 tot 88 voor Christus, zo lezen wij op nu.nl.

Advertenties

BB King Blues Club NY

Ook al voor u getest: de BB King Blues Club in NY

Een beetje man houdt tegenwoordig van blues of doet tenminste alsof. En dus is een bezoekje aan de BB King Blues Club in New York nog helemaal niet zo’n onlogische keuze. Je bent er toch, dus waarom niet? Zelfs door het feit dat het zondagmiddag was lieten wij ons niet uit het veld slaan, waardoor we tegen de onvermijdelijke gospelmuziek van het Harlem Gospel Choir aanliepen. Kwalitatief prima, maar wel wat zoetsappig. Jammer genoeg was het “all you can eat” southern buffet een stuk minder. Erg kleffe, smakeloze kip en spareribs. Het culinaire niveau, of eerder het gebrek eraan, deed weinig recht aan de op zich fraaie lokatie, een verbazingwekkend grote en consequent ingerichte kelder. Qua eten was het dus eens maar nooit weer. Qua muziek… ach je moet er van houden. De volgende dag zou Candy Dulfer komen, we zijn benieuwd naar hoe dat geklonken heeft.

BB kings blues club

Peking Duck NY

Voor u getest: Peking Duck New York.

Bent u in China Town – New York, ziet u de onderstaande vlag hangen en lust u wel een peking eend? Loop niet voorbij, maar ga vooral naar binnen en laat u bedienen door de kok. Hij brengt u een prachtig geel-goud gebraden eend naar uw tafel. U moet wel tegen geroosterd vlees met een koppie kunnen. De snel- en handigheid waarmee de eend tot een gewenst aantal Oosterse wraps wordt verwerkt is fabelachtig. Er gaan frisse uistengeltjes en een zoet-fris sausje bij: heerlijk. De pittige soep heeft u dan al op. Wij aten verder: een lekker pittig kipgerecht, iets met gewokte sperzieboontjes, een heerlijk rundgerecht en dan nog iets met vis en iets fantastisch met garnalen. Voor een dessert was geen ruimte meer… het adres staat op de vlag. Het is een eindje zwemmen, maar het is zeker de moeite waard!

Toeval?

Waren het niet George Braque en Pablo Picasso die beiden, onafhankelijk van elkaar, het kubisme ‘ontdekten’?
Begin vorige eeuw werkten zij tegelijkertijd (op grote afstand van elkaar) aan een werk dat veel dezelfde invloeden bleek te vertonen. Het kubisme was geboren.

Ik moest hier direct aan denken toen ik de nieuwe single van de Belgische band dEUS zag; dat heb ik eerder gezien, dacht ik. Op het affiche van de tour van Radiohead in 2006 dus. Waren twee ontwerpers op hetzelfde moment bezig met dit font of was het een kwestie van goed jatwerk (zie afbeelding)? Leuk toeval denk ik…

Toeval?

(Afbeelding, rechts: http://www.deus.be)

Niks moet NUt mag

En toen was er Hirsch-Ballin met zijn kinderspertijd. Naar huis en naar bed met die kinderen die ’s avonds maar op straat hangen!

Natuurlijk, NUt heeft geen politieke boodschap. Maar dit is toch wel kras. Ook wij van NUt vinden dat die kinderen beter thuis de Avonden kunnen gaan lezen dan buiten bushokjes kapot te rossen. Maar het recht om op straat te verblijven aan een tijdstip koppelen vinden wij wel een beetje eng. Dat doet ons toch een beetje denken aan een paar minder frisse regimes uit het verleden. En wel eens in Spanje gekeken hoe laat de kinderen daar nog vrolijk rondrennen? Ieder zijn eigen ritme, daar heeft de minister niets mee te maken!

Liberaal gezegd: niets moet en NUt mag! En kindertjes die brievenbussen mollen maken we voor straf sympathisant van Rita en haar clubje. Dan leren ze het wel af!

First Things First Manifesto 2000

We, the undersigned, are graphic designers, art directors and visual communicators who have been raised in a world in which the techniques and apparatus of advertising have persistently been presented to us as the most lucrative, effective and desirable use of our talents. Many design teachers and mentors promote this belief; the market rewards it; a tide of books and publications reinforces it.

Encouraged in this direction, designers then apply their skill and imagination to sell dog biscuits, designer coffee, diamonds, detergents, hair gel, cigarettes, credit cards, sneakers, butt toners, light beer and heavy-duty recreational vehicles. Commercial work has always paid the bills, but many graphic designers have now let it become, in large measure, what graphic designers do. This, in turn, is how the world perceives design. The profession’s time and energy is used up manufacturing demand for things that are inessential at best.

Many of us have grown increasingly uncomfortable with this view of design. Designers who devote their efforts primarily to advertising, marketing and brand development are supporting, and implicitly endorsing, a mental environment so saturated with commercial messages that it is changing the very way citizen-consumers speak, think, feel, respond and interact. To some extent we are all helping draft a reductive and immeasurably harmful code of public discourse.

There are pursuits more worthy of our problem-solving skills. Unprecedented environmental, social and cultural crises demand our attention. Many cultural interventions, social marketing campaigns, books, magazines, exhibitions, educational tools, television programs, films, charitable causes and other information design projects urgently require our expertise and help.

We propose a reversal of priorities in favor of more useful, lasting and democratic forms of communication – a mindshift away from product marketing and toward the exploration and production of a new kind of meaning. The scope of debate is shrinking; it must expand. Consumerism is running uncontested; it must be challenged by other perspectives expressed, in part, through the visual languages and resources of design.

In 1964, 22 visual communicators signed the original call for our skills to be put to worthwhile use. With the explosive growth of global commercial culture, their message has only grown more urgent. Today, we renew their manifesto in expectation that no more decades will pass before it is taken to heart.

Various authors

This manifesto was first published in 1999 in Emigre 51