Tag: alphaville

Na lof voor Nederland, nu een ode aan andere landen: 10 nummers met een land in de titel

Nimmer was er zoveel belangstelling voor de Nederlandse verkiezingen. Gelukkig was het overgrote deel van de reacties uit de wereld positief over de uitslag, zodat we ons in het buitenland kunnen blijven vertonen. Als dankzegging hierbij vanuit Nederland tien mooie nummers over andere landen:

  • Mike Oldfield – To France (1984): Oldfield is nog steeds kandidaat om in de eighties-serie van de secretaris opgenomen te worden, maar hierbij alvast een eerste stukje waardering. Stamt uit de tijd dat deze Britse virtuoos samenwerkte met de onderschatte zangeres Maggie Reilly, die ook de vocalen bij ‘Moonlight shadow’ voor haar rekening na.
  • Kim Wilde – Cambodia (1981): Een kleine zes jaar geleden schreef de secretaris hier al een blog over. Hij kan deze altijd blijven horen en maakt dan weer pacifistische sentimenten los.
  • Doug Ashdown – Winter in America (1978): Zoals zoveel Nederlanders leerde de secretaris dit nummer kennen in 1988, toen René Froger het zong bij het vertrek van Adam Curry naar de VS. Zeer sfeervol nummer dat, ondanks de niet al te vrolijke tekst, verrassend licht aandoet.
  • Colin Blunstone – Andorra (1972): Toegegeven, deze kende de secretaris niet, maar kwam hem tegen op een lijstje. Blunstone kan hem altijd bekoren met zijn fluwelen stemgeluid. En natuurlijk gewoon leuk dat zo’n klein landje ook eens bezongen wordt.
  • David Bowie – China Girl (1983): Statement tegen racisme met behulp van de video die vrouwelijke Aziatische stereotypes parodieert. Interessant rijtje muzikanten had Bowie er weer eens bijgehaald: o.a. Stevie Ray Vaughan en Nile Rodgers.
  • Alphaville – Big in Japan (1984): Deze hoeft geen betoog meer, want kwam al eerder op het NUtblog ter sprake. De secretaris blijft na al die jaren nog steeds gefascineerd door de frase “Neon on my naked skin, passing silhouettes of strange illuminated mannequins”
  • Bobby Caldwell – Jamaica (1982): Nummer waarbij je echt de liefde voor het land lijkt te horen. Gaat ook mooi in op de zo typerende gevoelens bij aankomst en vertrek. Het grappige aan Caldwell overigens is dat hij “Big in Japan” is.
  • Het Goede Doel – België (1982): Uit hetzelfde jaar, deze klassieker van het Goede Doel, toen Henk Westbroek nog in vorm was. Voor de secretaris een raadsel waarom hij voor België koos, maar afijn, het lied helpt wel om kinderen iets uit te leggen over allerlei landen en culturen. Inmiddels beleeft de oudste zoon van de secretaris er meer plezier aan dan hijzelf.
  • Revelation Time – South Africa (1988): Tot slot, ook van eigen bodem, twee geëngageerde nummers over Zuid-Afrika. Te beginnen met deze Amsterdamse reggaeband die, mede dankzij Ruud Gullit als gastmuzikant, een hit scoorde in de zomer van 1988. Samen met ‘The right side won’ van What Fun een hoogtepunt in de Nederlandse reggae muziek!
  • Karin Bloemen – Zuid-Afrika (Apartheid es ein skone zaak) (1993): Kippenvel bij de uitvoering van Bloemen die het kocht van geweldenaar Jeroen van Merwijk die het lied een paar jaar daarvoor schreef. Het lied is in een verzonnen taal geschreven en gaat over een Afrikaner die een half jaar op bezoek is geweest bij zijn schoonfamilie in Nederland. Hij beschrijft Nederland als een prachtig land waar de apartheid is gelukt.

Eighties-nostalgie (VII) – Alphaville

Een zichzelf respecterend muziekkenner weet zijn allereerste singletje nog te herinneren. Helaas, de secretaris moet in deze passen. Misschien kan zijn vader hem tzt aan deze relevante informatie helpen, al was het maar omdat hij dit kleinood waarschijnlijk bekostigd heeft. Ik bezit het overigens nog wel: op zolder staat de doos stoffig nostalgisch te wezen.

Goed, een van de eersten moet toch echt ‘Big in Japan’ zijn geweest van de Duitse groep Alphaville. Het altijd betrouwbare Hitdossier geeft aan dat deze plaat op 5 mei 1984 de Top40 binnenkwam, daar 9 weken bivakkeerde en de op een na hoogste positie in deze lijst bereikte. Nog steeds mag ik dit nummer graag horen. Alphaville had hetzelfde jaar nog hits met ‘Sounds like a melody’ en ‘Forever young’ en werd daarmee een kortstondig toetje van de zogenaamde Neue Deutsche Welle. De Duitse muziek was sinds lange weer opwindend, brutaal en kritisch, want de invloeden van punk, synthpop en new wave deden zich gelden. De eeuwige Schlagers werden daarmee tijdelijk op een zijspoor gezet.

Alphaville, bron: www.comparestoreprices.co.uk
Alphaville, bron: http://www.comparestoreprices.co.uk

Alphaville werd in 1982 opgericht door Marian Gold, Bernhard Lloyd en Frank Mertens. Hun muziek is lekkere synthpop met duidelijke kunstzinnige accenten en soms wat vage, zo u wilt heel wijze of new-age achtige teksten. Een passage in Big in Japan luidt als volgt: ‘Neon on my naked skin, passing silhouettes of strange illuminated mannequins’. Prachtig, maar waar zou het op slaan, op een prostituee? De titel kan natuurlijk ook gewoon slaan op iemand van de lengte van NUts voorzitter: die voelt zich al gauw ‘big’ in Japan (in Dublin trouwens ook).

Zanger Marian Gold is de enige die anno nu nog overgebleven is van de oude bezetting. In de clips van hun beroemde nummers uit 1984 ziet hij er behoorlijk gay uit, maar hij past goed in de aparte, artistieke en science-fiction setting van hun video’s. Die ademt voor mij een filosofische en enigszins legendarische sfeer uit, maar geen idee of en welk geloof ze belijden. ‘Forever young’ is met het verstrijken der jaren hun beroemdste nummer geworden. Het staat al jaren erg hoog in de Top2000 en wordt her en der nog gebruikt in TV-programma’s of reclames.

Wat mij betreft kunnen meer van hun nummers de tand des tijds doorstaan, al besef ik dan hun repertoire vrij beperkt is. Uitstekende muziek om even bij te ontspannen of licht in hogere sferen te geraken. Ah, zou dat niet met Big in Japan worden bedoeld…..?