Tag: Architectuur

Duplo huizen

Hoewel hij het van de Secretaris niet zo mag fomuleren, paste de Beschermheer de afgelopen week enkele dagen op zijn kinderen. Iets wat er doorgaans, in verband met drukke werkzaamheden, niet al te veel van komt. Niet dat hij dag en nacht van huis is, maakt u zich geen, zorgen, in ons huishouden wordt de ontwikkeling van de vader-kind relatie nauwlettend in de gaten gehouden, maar het was toch even wennen. Menig kwartiertje werd besteed aan het bouwen van Duplo huizen, één van de favoriete spelactiviteiten van de Beschermheer en diens zoon.

Dit bouwen met dit uiterst aardige materiaal van fabrikant Lego ging vader en zoon dermate goed af, sorry voor de onbescheidenheid, dat de Beschemheer zichzelf vragen begon te stellen. Als de stenen wat uitvergroot werden, waren er dan niet prima huizen mee te bouwen? En zo ja, waarom doen we dat niet massaal? Het is licht materiaal, lijkt vrij stijf te zijn. Er gaat veel lucht in die stenen zitten, isoleren zal het dus ook wel. En het is lekker flexibel, een verbouwing zou in een handomdraai gefikst zijn.

Duplo huis van duplokunst.web-log.nl

De vraag werd: is this idea too big for our economy? Stel dat we massaal huizen gingen bouwen van Duplo-achtige systemen, zou onze enorme bouwsector dan in één klap failliet zijn, met enorme problemen voor alle economische systemen die eraan vastgeknoopt zitten? Natuurlijk is de Beschermheer op bouwgebied een volslagen amateur, maar het idee hield ons dermate bezig dat wij de vraag neerlegden bij een echte architect. Wouter van Alebeek van WE Architecten te Amsterdam wees ons op het volgende:

“Ja, met Duplo-achtig materiaal kun je structuren bouwen die best sterk zijn, maar wat is nu echt je doel? Wil je snel bouwen met een tijdelijk karakter, of moeten we in Nederland een meer toekomst-gericht soort bouwen ambiëren? De snelle bebouwing van na de tweede wereldoorlog is nu al weer grotendeels afgeschreven en wordt gesloopt. Na 50 jaar, hoe duurzaam is dat? In Nederland is de komende jaren geen behoefte aan grote hoeveelheden tijdelijke bebouwing, sterker nog in grote delen van het land is de opgave Krimp. De bebouwing die nog wel nodig is, zouden we zo moeten bouwen dat deze lang mee kan en flexibel is, dwz een overmaat aan ruimte en constructieve flexibiliteit. De constructie van een gebouw speelt daarin de hoofdrol, het is niet voor niets dat de pakhuizen uit de 15e eeuw het nog steeds prima doen: overmaat aan hoogte en sterkte = flexibiliteit. Daarbij zijn ook grote daglichtopeningen gewenst, die lijken me nog lastig te realiseren in Duplo, net als de vloeren, de installaties, de inrichting. De wanden die je uit Duplo zou kunnen optrekken zijn maar een klein onderdeel van een gebouw.

Waarom is Duplo dan nog niet doorgedrongen tot gebieden waar wel behoefte is aan snelle tijdelijke bouw (Haiti e.d.)? Een antwoord op die vraag is wederom gebrekkige duurzaamheid. Je moet bouwmaterialen niet de hele wereld over slepen. Beter is het om met lokale materialen een gebouw op te trekken. In Nederland is veel klei, hier maken we dus bakstenen huizen. Elders is meer hout, daar moet je in hout werken…”

Daarmee lijkt de vraag ons voldoende beantwoord en gaan we over tot de orde van de dag. Wij van NUt zijn immers ook van de duurzaamheid!

Atriumflat de gevangenis

Er zijn van die dagen dat je jezelf verbijsterd af staat te vragen wat je aan het doen bent. Zo bracht een speling van het lot de Beschermheer vandaag in Hoek van Holland, om daar tegen betaling wand- en plafondlampen te fotograferen. Tja mensen, zo treurig kan het leven zijn.

Evengoed was dit een bijzonder uitstapje. Want zeg nou zelf: Hoek van Holland, wie komt daar nou? Dan moet je toch wel óf op weg naar Engeland, óf de weg een ietsiepietsie kwijt zijn. Voor mij was het een weerzien met het dorp waar ik ooit ruim een maand als anti-kraker de spoorbomen bij een overgang wakker hield. Of andersom, kan ook. Hoe dan ook, ik was destijds blij dat ik kon verhuizen.

De betreffende lampen waren bevestigd, volgens het papiertje waar de opdracht op was samengevat, tegen een atrium-flatgebouw aan de mercatorstraat of weg, tegenover het winkelcentrum. Tussen haakjes stond erachter: de gevangenis. Eenmaal gevonden bleek het een nog nieuw appartementencomplex te zijn met architectonisch hoogwaardige pretenties. Twee rijen appartementen, drie etages hoog, met daartussen een glazen overkapping, waardoor een soort van patio ontstaan was.

Ik drentelde wat om het gebouw heen, maakte mijn foto’s en werd toen uitgenodigd door een mevrouw die op de begane grond woonde. Of ik de binnenplaats wilde zien? Door haar appartement heen liepen we naar de binnenplaats. Mevrouw legde me uit dat het dak en veel van de zijruiten open konden bij warm weer. Binnenin veel lichte houtkleuren en grote betonnen bloembakken met veel groen erin. En een enorme lichtinval. Tussen de verdiepingen robuuste traverses. Het leek inderdaad op een gevangenis, maar dan wel een fraaie. Mevrouw zei dan ook dat het er prima wonen was. Enige research leert dat SAR architecten & bouwkundigen verantwoordelijk is voor het ontwerp. Oordeelt u zelf:

kleintjue

Mies van der Rohe – Duits Paviljoen

Het kan raar lopen in het leven. Zo moest de beschermheer van NUt vanmorgen opeens totaal zonder aanleiding aan Ludwig Mies van der Rohe denken en dan meer specifiek aan zijn Duits Paviljoen. Dit bouwwerkje ontwierp de Duitse architect samen met binnenhuisarchitecte Lilly Reich voor de Weltausstellung van 1929 te Barcelona. Het was voor die tijd revolutionair: geen overbodige vormen, beton, glas, marmer en waterpartijen die het hoekige en rechtlijnige karakter onderstreepten. 

Het paviljoen werd na de tentoonstelling al snel afgebroken en de bruikbare materialen werden op marktplaats gezet. Het was immers ook in die jaren crisis. Pas in 1986 kregen ze daar echt spijt van en werd het herbouwd. Die replica bezocht de beschermheer met een bouwkundig zeer goed onderlegde reisgenoot in 1998. Ik vond het een fascinerend gebouwtje, want groot is het niet. Je loopt er zo in, door en uit. Maar toch, het hééft iets. Terwijl ik een beetje rond liep te peinzen riep mijn reisgenoot, een liefhebber, orgastisch: less is more

En verdorie dat is het: met een minimum aan elementen heeft Mies van der Rohe destijds iets bijzonders neergezet, dat in al zijn eenvoud zeer de moeite waard is om eens te bekijken. Je weet niet meer of je nou binnen of buiten bent, wordt wel eens gezegd. Dat lijkt een tikkeltje overdreven, maar feit is wel dat de aparte oplossingen van Van der Rohe geleid hebben tot een bouwwerk waarin alles met elkaar verbonden is: zitgedeelte, hal, tuintje en vijvertje staan nergens los van elkaar. Meer info vindt u hier.

Mart van Schijndelhuis

Het is niet zo snel te vinden, het Pieterskerkhof in Utrecht. Toch is het de moeite waard om ‘ns langs te lopen. Zeker nu het daar het jongste bouwwerk op de Utrechtse Monumentenlijst onlangs (gedeeltelijk) voor publiek geopend is. Het Mart van Schijndelhuis is een fantastisch huis met een haast Japanse bouwstijl en daarnaast een mediterraan gebruik van kleur en licht. Er zijn innovatieve constructies bedacht zoals het gebruik van siliconenkit in plaats van scharnieren.

Op afspraak kunnen culturele instellingen er vergaderingen, bijeenkomsten en concerten worden gehouden. Ook vinden er soms filmopnames plaats. Het huis kreeg in 1995 de Rietveldprijs. Van Schijndel is ook bekend als architect van het LOKV en (een deel) Centraal Museum in Utrecht.

Kortom: ‘Een huis dat inspiratie biedt voor diegenen die daar oog voor hebben.’

(Afbeelding: O. Panier des Touches)