Tag: belgie

Na lof voor Nederland, nu een ode aan andere landen: 10 nummers met een land in de titel

Nimmer was er zoveel belangstelling voor de Nederlandse verkiezingen. Gelukkig was het overgrote deel van de reacties uit de wereld positief over de uitslag, zodat we ons in het buitenland kunnen blijven vertonen. Als dankzegging hierbij vanuit Nederland tien mooie nummers over andere landen:

  • Mike Oldfield – To France (1984): Oldfield is nog steeds kandidaat om in de eighties-serie van de secretaris opgenomen te worden, maar hierbij alvast een eerste stukje waardering. Stamt uit de tijd dat deze Britse virtuoos samenwerkte met de onderschatte zangeres Maggie Reilly, die ook de vocalen bij ‘Moonlight shadow’ voor haar rekening na.
  • Kim Wilde – Cambodia (1981): Een kleine zes jaar geleden schreef de secretaris hier al een blog over. Hij kan deze altijd blijven horen en maakt dan weer pacifistische sentimenten los.
  • Doug Ashdown – Winter in America (1978): Zoals zoveel Nederlanders leerde de secretaris dit nummer kennen in 1988, toen René Froger het zong bij het vertrek van Adam Curry naar de VS. Zeer sfeervol nummer dat, ondanks de niet al te vrolijke tekst, verrassend licht aandoet.
  • Colin Blunstone – Andorra (1972): Toegegeven, deze kende de secretaris niet, maar kwam hem tegen op een lijstje. Blunstone kan hem altijd bekoren met zijn fluwelen stemgeluid. En natuurlijk gewoon leuk dat zo’n klein landje ook eens bezongen wordt.
  • David Bowie – China Girl (1983): Statement tegen racisme met behulp van de video die vrouwelijke Aziatische stereotypes parodieert. Interessant rijtje muzikanten had Bowie er weer eens bijgehaald: o.a. Stevie Ray Vaughan en Nile Rodgers.
  • Alphaville – Big in Japan (1984): Deze hoeft geen betoog meer, want kwam al eerder op het NUtblog ter sprake. De secretaris blijft na al die jaren nog steeds gefascineerd door de frase “Neon on my naked skin, passing silhouettes of strange illuminated mannequins”
  • Bobby Caldwell – Jamaica (1982): Nummer waarbij je echt de liefde voor het land lijkt te horen. Gaat ook mooi in op de zo typerende gevoelens bij aankomst en vertrek. Het grappige aan Caldwell overigens is dat hij “Big in Japan” is.
  • Het Goede Doel – België (1982): Uit hetzelfde jaar, deze klassieker van het Goede Doel, toen Henk Westbroek nog in vorm was. Voor de secretaris een raadsel waarom hij voor België koos, maar afijn, het lied helpt wel om kinderen iets uit te leggen over allerlei landen en culturen. Inmiddels beleeft de oudste zoon van de secretaris er meer plezier aan dan hijzelf.
  • Revelation Time – South Africa (1988): Tot slot, ook van eigen bodem, twee geëngageerde nummers over Zuid-Afrika. Te beginnen met deze Amsterdamse reggaeband die, mede dankzij Ruud Gullit als gastmuzikant, een hit scoorde in de zomer van 1988. Samen met ‘The right side won’ van What Fun een hoogtepunt in de Nederlandse reggae muziek!
  • Karin Bloemen – Zuid-Afrika (Apartheid es ein skone zaak) (1993): Kippenvel bij de uitvoering van Bloemen die het kocht van geweldenaar Jeroen van Merwijk die het lied een paar jaar daarvoor schreef. Het lied is in een verzonnen taal geschreven en gaat over een Afrikaner die een half jaar op bezoek is geweest bij zijn schoonfamilie in Nederland. Hij beschrijft Nederland als een prachtig land waar de apartheid is gelukt.

Twee handige Belgische snufjes

De secretaris was onlangs een weekend in België. De relatie van de secretaris met onze zuiderburen is op zijn zachtst gezegd vrij moeizaam. De balans tussen vrolijke en depressieve momenten slaat bij hem door naar het laatste. Van een fatsoenlijke organisatie van het verkeer en dan met name de bewegwijzering hebben ze weinig kaas gegeten. Verder hebben veel steden een mistroostige aanblik, met name in Wallonië. In dat landsdeel laten veel inwoners je flink hakkelen en verslikken, als je hen in je beste Frans een vraag probeert te stellen. Pas bij de afscheidsgroet blijkt dat de aangesprokene de Nederlandse taal ook redelijk goed beheerst; een bijzondere vorm van sadisme dunkt me.

Maar goed, zo op het eind van het jaar wordt een mens toch wat milder. Bovendien is de hoofdstad van België best het aanzien waard. Een groot voordeel ten opzichte van Nederland is dat je er tenminste met een gerust hart om 22 uur een restaurant binnen kunt stappen om te dineren. Kom daar in ons benepen kikkerlandje maar eens om: de eigenaar zit dan al aan een afzakkertje, terwijl de afwasmachine zijn laatste ronde draait. In Brussel zagen we ook enkele creatieve oplossingen voor alledaagse problemen, die zeker op grotere schaal mogen worden toegepast.

Foto: T.Klijn
Foto: T.Klijn

In een parkeergarage zagen we boven de auto’s een rij met rode (bezet) en groene (vrij) lampjes hangen. Wie kent niet de ervaring dat je verderop een leeg plekje denkt te zien en dan er bij het indraaien een Ford Ka achter de SUV opdoemt. ‘Hé, ik dacht dat die vrij was’, zegt de chauffeur of een ogenschijnlijk behulpzame bijrijder dan met een zekere onnozelheid.

Foto: T. Klijn
Foto: T. Klijn

Een tweede aardigheid trof de secretaris aan toen zijn eega hoge nood had in het overigens zeer aangename Natural Caffé op de kunstberg, nabij het Koninklijk Paleis en het Matisse Museum. Om ongenodigde urineerders te voorkomen, maar aan de andere kant niet een ongastvrije indruk te wekken, bedacht dit etablissement een mooie tussenoplossing: bezoekers kunnen middels het invoeren van een code op de kassabon er rustig voor gaan zitten.

Kijk, daar werd de secretaris nu blij van. Mede door deze originaliteiten werd dit verblijf in België wellicht wel het meest succesvolle ooit, alhoewel de secretaris in die contreien -om maar eens goed Waals te gebruiken- altijd op zijn qui-vive zal zijn…..

Komt er nog een burgeroorlog in België?

Mensen die nationalistische taal uitslaan ogen over het algemeen nogal sneu, maar pas echt treurig wordt het wanneer zij dat in het Nederlands doen. De meeste mensen weten dit en je hoort het dan ook niet vaak. Er zal vast wel meer nationalistisch gedachtegoed in het Nederlandse taalgebied bestaan dan een naïeve leek als de Beschermheer op het eerste gezicht zou vermoeden, maar gelukkig voltrekt het meeste zich achter foute bloemtjesgordijnen, ver uit het zicht.

Vandaag echter, toonde het journaal televisiebeelden van echte nationalistische mannen die in het Nederlands heuse leuzen riepen. Plaats van handeling: ergens in België. Het waren Vlamingen met een hekel aan Walen. Kennelijk trots op Vlaanderen. Merkwaardig… zeker, het Vlaamse land kent zijn schoonheden, maar veel lelijker dan Boom-Wilrijk (net ten Zuiden van Antwerpen) is toch ook moeilijk te vinden.

Ondertussen is België, toch een beetje het meest Westelijk gelegen Oostblokland, flink verscheurd. De regering van Yves is gevallen en het land heeft zich er flink bij bezeerd. Een paar jaar geleden leidde een Europese veiligheidsanalyse van de Beschermheer reeds tot de constatering dat de grootste kans op oorlog in Europa momenteel te vinden is bij onze Zuiderburen. De Beschermheer is er onverminderd pessimistisch over: alleen de lont hoeft nog in het kruitvat. Wel graag ná Luik-Bastenaken-Luik.

Goed, we overdrijven  misschien een beetje. Maar wat denkt u? Doe mee aan de poll hieronder!

Tia Hellebaut, het lichtpuntje van Belgie

Voor Belgie was 2008 natuurlijk een dramatisch jaar. De ene politieke crisis was nog maar half bezweerd, of de volgende begon al. Er werden allerlei potentiele redders  ingevlogen, maar ook zijn konden het barre tij niet keren. Ook de zaak Fortis deed onze zuiderburen geen goed. In tegenstelling tot onze Wouter Bos, die gloreerde in de financiele crisis, kwam de Belgische regering knullig en wanhopig over.

Daarnaast overleed in 2008 de beroemde schrijver, dichter, schilder en filmmaker Hugo Claus. In zijn necrologie kwam natuurlijk al snel zijn bekendste roman ‘Het verdriet van Belgie’  naar voren, hetgeen het beroerde jaar toepasselijk weergeeft. Zijn (enigszins) zelfverkozen dood deed in Belgie (en ook omringende landen) flink stof opwaaien. Vanuit de katholieke kerk werd fel gereageerd op mensen die Claus’ beslissing edelmoedig noemden, met de uitspraak ‘dit is pas echt het verdriet van Belgie’.

De Olympische Spelen waren ook voor een groot deel kommer. Op de Nederlandse TV zag ik diverse analyses en filosofieen over het falen van de Belgische equipe. Belgen zouden te bescheiden zijn, geen killersmentaliteit hebben en geen kaas gegeten hebben van jeugdopleidingen, zoals die ‘Ollanders’ dat wel hadden. Toch verscheen op dit grootste sportieve element ter wereld het lichtpuntje van Belgie voor 2008.

Tia Hellebaut, geboren als Tia van Haver, zorgde voor nationale extase op 23 augustus. Deze hoogspringende Tante Sidonia versloeg de ongenaakbaar lijkende Blanka Vlasic met een hoogte van 2,05 meter. Hellebaut is het prototype van een anti-held. Haar studentikoze kop op haar graatmagere lange lijf en haar onopvallende houding tijdens een wedstrijd, maken haar nu niet direct een concurrente die angst inboezemt.

Maar op het moment dat het moest stond ze er. Ze kaapte voor de neus van de Kroatische Vlasic de gouden medaille weg en vierde dat op gepaste wijze met haar naasten. Het was best aandoenlijk om te zien; je kreeg daarbij het gevoel dat Tia enkele dagen later weer gewoon met een accentueerstift haar studiesyllabi zat door te ploegen. Door deze prestatie werd Tia aan het einde van het jaar uitverkoren tot sportvrouw van het jaar. Ik moet zeggen dat ik haar toch nog liever in atletiektenue zie dan in een speciaal voor de uitverkiezing aangetrokken rode jurk, getuige de foto op haar website.

meestercarlo.skynetblogs.be
Tia Hellebaut, bron: meestercarlo.skynetblogs.be

 

 

Helaas is dit lichtpuntje echter alweer gedoofd. Tia kondigde enkele maanden geleden haar afscheid aan. Hoofdoorzaak is dat zij in juni een kindje verwacht. Wie o wie gaat voor het volgende hoogtepunt zorgen voor onze zuchtende zuiderburen?