Tag: boeken

Boeken, worsten en nog ’ns boeken

ICE International nach Frankfurt Hbf fährt ab aus Gleis 14.’ Een gewijzigd vertrekspoor, de trein heeft ook al drie kwartier vertraging maar dat deert me niet. Ik heb de tijd. Vandaag vertoef ik een volle dag op de Frankfurter Buchmesse, de grootste internationale boekenbeurs. NUtblog heeft een persuitnodiging ontvangen voor de beurs.

Ik heb me voorgenomen om niet op de boeken en hun schrijvers te letten want daar wordt over geschreven, geloof me.
Daarbij moet ik denken aan een uitspraak van een voetbalfotograaf. Hij wilde zich onderscheiden door vooral geen foto’s te maken van het spel. Idee? Het leverde in ieder geval bijzondere foto’s op.

Dus hoe zit het met  het ‘randgebeuren’ op de beurs; de kwaliteit van de espresso, zijn er ‘boekmissen’ en kan ik goed de weg vinden?
Laat ik beginnen met de entree. Een hostess scant mijn persuitnodiging en ik loop door om mijn jas kwijt te raken; meteen wordt mij een ‘gratis’ krant in de maag gesplitst. Er blijkt een garderobe te zijn maar dat is even zoeken. De baliemedewerkers lijken op uitgerangeerde gemeenteambtenaren.
Eenmaal binnen valt de enorme afstand tussen de hallen op. Soepel glijden bezoekers voorbij op een loopband alsof je je op een luchthaven bevindt. De vele worst-tentjes op het binnenplein zorgen daarbij voor de nodige energie om de loopafstanden te overbruggen.

De Buchmesse onderscheidt zich verder niet veel van andere beurzen, op het publiek na dan. Je treft er intellectueel uitziende vijftigers en zestigers aan, jonge  redacteuren en vandaag veel Duitse jeugd (het bleek ‘Jugendtag’).

Interessant is het grote verschil in uiterlijk van de beursstands. De prijs voor de mooiste stand gaat in ieder geval naar Fischer Verlag die een interieur-ontwerper leken te hebben ingeschakeld. De meest in het oog springende stand had Rusland, gekenmerkt door een sterk nationalistische signatuur (zie foto). Ook Finland had als gastland flink uitgepakt met Fins design als uithangbord (op 1:25 in de video). Tv-studio’s waren uit de grond gestampt en je kon zelfs hapjes proeven.
Helaas heb ik geen foto van de meelijwekkende man in de Kazachstan-stand die in halfslaap (ja, ik zag het wel) tussen drie wandjes zijn tijd uitzat.
Een goede espressobar heb ik niet kunnen ontdekken, een ‘boekmiss’ trouwens ook niet. Of het moet de opgetutte dame zijn geweest die op de Russische stand een boek zat ‘te lezen’ en de bladzijde niet omsloeg.

Buchmesse Rusland-stand

Rest mij nog te zeggen dat ik geen enkele deal heb kunnen sluiten namens NUtblog. De beste reclame lijkt me de publicatie van deze blogpost.
In 2016 zijn Nederland en België gastland op de Buchmesse, wellicht tot dan. Bis zum nächsten Mal!

(Foto: NUtblog)

Verander ’ns van doos

Frank en Maarten Meester zijn hedendaagse filosofen. Het VPRO-programma Boeken sprak met hen over het belang van beweging, goed voedsel en Aristoteles in het dagelijks leven.
Ook de duiding van het ‘nieuws’ van 2012 komt aan bod. En hoe wij daar zelf aan meewerken doordat we vastzitten in ons bewustzijn (of, zoals Maarten Meester zegt, vastzitten in een doos).

Interessante denkstof om het oude jaar uit te luiden/het nieuwe jaar in te gaan!

Bekijk de video bij VPRO Boeken.

Günter Grass – De Box: ++

De secretaris had nog een literair presentje van de voorzitter liggen dat hij had gekregen voor zijn verjaardag. Ogenschijnlijk een goede keus van de voorzitter, want het betrof hier ‘De box. Verhalen uit de donkere kamer’ uit 2008 van de gelauwerde Duitse schrijver Günter Grass (1927). In dit boek laat Grass zijn kinderen samenkomen om over hem te vertellen, waarbij telkens (de fictieve) fotografe Marie(chen) om de hoek komt kijken. Zij kan met een speciaal fototoestel, een Agfa-Box, niet alleen vooruit maar ook achteruit kijken.

Interessant perspectief van Grass om zijn 8 kinderen (waarvan 6 van hemzelf die hij met 4 verschillende vrouwen kreeg) aan het woord te laten over hem. Een apart soort autobiografie, waarmee hij voortborduurt op zijn eerdere uitgave ‘De Rokken van de Ui’. Deze vertelwijze brengt de lezer in verwarring: de kinderen spreken hun herinneringen en anekdotes uit, maar eigenlijk is het Grass zelf die hun beleving invult.

De uitwerking van deze insteek is helaas niet aantrekkelijk. In elk hoofdstuk zit telkens een iets andere afvaardiging van de kinderschare aan tafel die elkaar losse flarden uit hun vaders leven toewerpt. Er ontstaat een brij aan opmerkingen en interrupties waardoor diepgang ontbreekt. Bovendien is het voor de lezer nu en dan nauwelijks meer bij te houden welk kind aan het woord is, zodat aan het beeld van de familie Grass nog minder touw is vast te knopen.

Bron: boeken-plus.nl

Te vaak verschijnt Marie en haar Agfa-Box ten tonele, hetgeen de aandacht afleidt van de persoon om wie het verondersteld wordt te gaan. Want wie verwacht meer te weten te komen over Grass, wordt hevig teleurgesteld. Behalve dat hij moeite had de rust te vinden qua huis en vrouw blijft de mens achter deze Nobelprijswinnaar voor de literatuur (1999) tamelijk schimmig.

Anderzijds zal dit ontegenzeggelijk de bedoeling zijn van de doorgaans precieze Grass. Logisch ook dat gedachtes aan het verleden van de kinderen samen een chaotische mengeling vormen, maar de leesbaarheid is dan wel in het geding. Het verhaal presenteert zich door de tegenstrijdige herinneringen en het fototoestel tussen feit en sprookje. ‘Het zou best kunnen dat ook wij gewoon maar bedacht zijn,’ verzucht niet voor niets een van hen. Mogelijk is ‘De Box’ in filmvorm helemaal geen gek idee, maar door het boek moest de secretaris zich soms heen worstelen: ++.

Bibliotheek-laggard

‘Video killed the radio star’  zong Buggles in 1979 en in de jaren daarna had je hier talrijke variaties op kunnen loslaten. Waar nieuwe media komen, sneuvelen oude getrouwe. De secretaris raakt steeds verder achterop, want in de innovatietheorie van Rogers zou hij bij de meeste uitvindingen tegenwoordig bij de ‘late majority’ horen. Een instituut dat zich eveneens watertrappelend probeert te handhaven is de bibliotheek. Is er nog toekomst voor dit met een stoffig imago behept gebouw?

De innovatietheorie van Rogers, Bron: http://www.spotlighteffect.nl

Als ik de onlangs opgelapte vestiging bij mij in de buurt betreed, doet het personeel je het ergste vrezen: het lijkt wel of je qua kleding een jaren ’80-serie als pakweg Thomas en  senior bent binnengestapt (niets ten nadele van wijlen Lex Goudsmit overigens). Een lijkbleke veertiger in zijn (kruistocht in) strakke spijkerbroek zet de teruggebrachte boeken in de schappen terug met een dusdanig beperkt elan dat zelfs een tot een taakstraf veroordeelde delinquent zich zou schamen. Even later word ik door een muizige juffrouw van een pedagogische reprimande voorzien, als mijn dochter enig geluid maakt in de kinderspeelhoek. ‘Wees blij dat er hier iemand een keer expressief is, mislukte Annie MG Schmidt’ denk ik dan.

Eens kijken of de koffie van beter kaliber is. Eerst moet ik mijn 1 euro stuk wisselen in een ander apparaat, want teruggeven kan de koffieautomaat niet. Maar wat ik daarna ook hannes, mijn 50 euro cent wordt niet omgewisseld voor een bakkie troost. Misschien ook wel beter, want gezien het grote gebrek aan levenslust op de gezichten van het bibliotheekpersoneel valt de koffie waarschijnlijk niet te vertrouwen.

Bron: http://www.winkelcentrumdukenburg.nl

Deze bibliotheek tracht me op meerdere vlakken zo lang mogelijk binnen te houden, want het zoeken en terugvinden van een boek is een hels karwei. In de eerste plaats geeft een zoekopdracht onnoemelijk veel hits waarvan 99% niet in mijn vestiging en 95% niet in mijn stad te vinden is. Tevens ontbreekt de scrollbalk en aangezien mijn bibliotheek met een ‘z’ begint, valt elk voor mij interessant resultaat van de pagina af. Hebben ze eens een keer een boek wel, dan zoek je je ongans, want de minst ingedutte bibliothecaris heeft het mallote idee post gevat om de romans in een aantal onherkenbare categorieen in te delen. Het voordeel daarvan is wel dat er nog wel eens een vraag gesteld wordt aan de medewerkers. Zodoende blijft het verstokte team een beetje onder de mensen en kunnen ze lekker ouderwets behulpzaam zijn.

Ik pas daarvoor en maak gebruik van de uitleenscanner waar mijn kinderen me graag in assisteren als early adopters. Het enige positieve voor mij is de temperatuur in mijn vestiging. In de bibliotheek in Oss was het vroeger zo vervelend kachelwarm en muf dat mijn ouders en ik het hele gebouw vervuilden met van die hele vieze scheten die bijna ontploften als ze je billen uitkwamen. Als laatste werp ik een blik op de doos met afgeschreven boeken en cd’s, maar zelfs in een heel gulle bui zou je er geen van meenemen. Tussen ergernis en meelij spoed ik me naar huis, waar ik snel achter mijn blog kruip, de modernste onder mijn hobbies.

De Jaguar (+++)

Goed, de beschermheer van NUt was een tijdje terug razend enthousiast over het boek Daddy van Loup Durand. In zo’n geval ontstaat altijd direct de behoefte om te onderzoeken of de auteur in kwestie nog en stuk of wat meesterwerken meer afgeleverd heeft. Vaak valt dit tegen. Zo hebben wij van NUt inmiddels tevergeefs zo’n tien matige boeken van Henning Mankell doorgeploeterd in de hoop iets van het niveau van de Wallander serie tegen te komen. 

Bij Loup Durand komen we, buiten een aantal stripalbums en een tweetal onvertaalde romans, enkel het boek De Jaguar tegen. Opnieuw heeft Durand een verhaal verzonnen dat zijn weerga niet kent. Een Braziliaanse rijkeluiszoon met de naam Candido wordt in het interbellum van de 20e eeuw door zijn vader verstoten en vertrekt na uit het Braziliaanse leger te zijn gedeserteerd naar Duitsland, waar hij het aanlegt met een Amerikaanse revolutionaire. Door een speling van het lot wordt hij tegen wil en dank een weerloos instrument van de communistische Russische geheime dienst. Ze laten hem de Jaguar zijn, een mystiek personage dat overal opduikt en vervolgens wat tegenstanders van het systeem de keel doorsnijdt. 

Behalve een lichtzinnige, optimistische jongeman met een buitengewoon goed ontwikkeld sex appeal blijkt Candido ook een onvoorstelbaar taaie doorzetter. Uiteindelijk ontwikkelt hij zichzelf tot de jaguar die ze hem willen laten zijn, alleen legt hij nu één voor één de mannen om van wie hij jarenlang een speelbal geweest is. 

Jammer genoeg is dit in potentie geweldige verhaal slecht uitgewerkt. Het verhaal voert de lezer in een sneltreinvaart van Brazilië naar Europa, Rusland, Mongolië, de VS, terug naar Brazilië, door zowat heel Zuid-Amerika, terug naar de VS en dan weer naar Rusland voor de ontknoping. En dat blijken een paar werelddelen te veel. Steeds weer duiken nieuwe personages op die al verdwijnen voordat we echt kennis met ze gemaakt hebben. Zelfs van de hoofdpersonen krijgen we niet echt hoogte. Heel veel scenes vragen wel érg veel van het voorstellingsvermogen van de lezer. Het gaat van de hak op de tak en zeer geestige dialogen worden afgewisseld met rommelige omschrijvingen van plaatsen en situaties. 

En toch fascineert het verhaal. Eigenlijk zou het herschreven moeten worden, er zit een geweldig boek in het boek verstopt. Voorlopig krijgt De Jaguar 3 NUtsterren, wat misschien enigszins geflatteerd is… +++

Foto: http://www.klondyke.nl