Tag: clay shirky

Clay Shirky: more media means more arguing!

Altijd een feest als Clay Shirky weer het podium van een TED conferentie beklimt. Dit keer spreekt hij over de mogelijkheden die nieuwe media bieden om wetten en overheidsbudgetten totaal anders te construeren, ongeveer op de manier zoals programmeurs werken aan open source projecten. Boeiend! Kijken dus, wel pittig hoor. Mooie observatie van Shirky: meer media betekent altijd meer ruzie!

Clay Shirky: there is more to come after SOPA

SOPA (Stop Online Piracy Act) is inmiddels (tijdelijk?) ingetrokken, maar wij van NUt zijn nog steeds tegen. Omdat wij nou eenmaal graag ergens tegen zijn. Zo zijn wij ook tegen tegenbewegingen, soms. Maar ook omdat het een erg slechte wet is. We kunnen het alleen niet zo goed uitleggen als de formidabele communicatiewetenschapper Clay Shirky. Hij waarschuwt ons: there is more to come.

Cognitive surplus (slimmer) – Clay Shirky (++++)

De Beschermheer is qua sterren best een gul heerschap, al zegt hij het zelf. En toch, vijf NUtsterren deelt hij slechts zeer zelden uit. Dan moet er echt iets bijzonders aan de hand zijn. Dat was het geval met  Here comes everybody, het debuut van Clay Shirky.  Zo’n veelbelovend debuut smaakt naar meer, dus aarzelde de Beschermheer geen moment om toe te slaan toen hij de opvolger van dit boek aantrof in de boekenkast van een collega. Slimmer is de Nederlandse vertaling van het boek cognitive surplus, en dus het tweede boek van communicatie en social media wetenschapper Clay Shirky.

Clay Shirky borduurt in Slimmer vrolijk verder op Here comes everybody. Daarbij blijkt hij een realistisch doch optimistisch heerschap. Hardop vraagt hij zich af wat er zou kunnen gebeuren als slechts een klein beetje van wat hij noemt de breinreserve van de mensheid ontsloten kan worden door de inzet van social media. Shirky realiseert zich dat hij zijn eigen jeugd vergooit heeft met het kijken naar domme televisieseries, en inderdaad, dat hoeft nu niet meer. We kunnen nu, meer dan ooit tevoren, onze eigen interesses achterna op het web. En zijn graag bereid om onze bijdragen te leveren. Zonder meer interessant is de conclusie dat we bereid zijn dit te doen omdat we van onze bezigheden op het internet vaak nog geen marktplaats gemaakt hebben.

Tegelijkertijd heeft Shirky niet echt het volledige antwoord op zijn vraag. Wel komt hij met mooie voorbeelden van maatschappelijk waardevolle initiatieven die overal ter wereld al ontstaan zijn. Daarbij maakt hij geen uitglijders en besluit hij met een overzicht van bondig geformuleerde ervaringen die hij heeft opgedaan in de afgelopen jaren en die de lezer helpen zelf een sociaal systeem op te zetten. Is het grootste deel van zijn boek op zijn minst onderhoudend, dit laatste deel is ronduit leerzaam. Toch is Slimmer/Cognitive Surplus wat ons betreft lang zo baanbrekend niet als Here comes everybody. En ach, dat kan misschien ook wel helemaal niet. Rembrandt schilderde ook niet twee keer de Nachtwacht. Vier sterren derhalve, voorzichtig naar boven afgerond: ++++

Over web 2.0 en onze motivatie om eraan bij te dragen

De Beschermheer leest op het ogenblik het boek Cognitive Surplus van Clay Shirky. Stiekem doet hij dat deze keer in het Nederlands (niet verder vertellen), dan is de titel Slimmer, wat een matige vertaling is (de titel, niet per se het boek in zijn geheel). Van dit boek verschijnt vast en zeker zeer binnenkort op dit blog een recensie, maar graag delen wij nu reeds een paar interessante inzichten met u.

Zo blijken Shirky en de Beschermheer een ervaring te delen. Als je mensen bijpraat over hoe veel mensen schijnbaar belangeloos bijdragen aan de ontwikkeling van waardevolle en minder waardevolle, of soms zelfs vrij waardeloze, content op het web, zucht de toehoorder eens diep. Daarna zegt deze: “Waar halen ze toch de tijd vandaan?” En: “Waarom doen mensen dat in godsnaam terwijl ze er niet eens voor betaald krijgen?”

De antwoorden blijken simpel. Mensen hebben tijd zat. Het enige dat ze hoeven te doen is de tv uitzetten. De meesten onder ons hebben decennia lang meerdere uren per dag stompzinnige tv-programma’s gekeken. Als je daarmee stopt, de computer aanzet en je interesses volgt, is creatie van content ineens heel dichtbij. Tot voor kort moest je daarvoor ook nog opstaan van de bank, maar met de komst van laptops, wifi, smartphones en tablet computers (neutraal woord voor iPads), hoeft dat ook al niet meer.

Dan de tweede vraag. Waarom doen mensen dit terwijl ze er niet voor betaald krijgen? Het antwoord is confronterend. Ze doen dit namelijk juist omdat ze er nog nooit voor betaald hebben gekregen. Shirky legt in zijn boek helder uit hoe de menselijke psyche reageert als er een marktplaats gecreëerd wordt waarin prestaties gewaardeerd worden met een tegenprestatie. Intrinsieke motivatie blijkt erg gemakkelijk de nek omgedraaid te kunnen worden. Hij haalt hiervoor een bekend en interessant onderzoek aan van Deci (& Ryan) uit de jaren ’70 van de vorige eeuw. Zij nodigden studenten uit voor een experiment. Een eerste groep werd gevraagd vrijwillig een uur lang te puzzelen met een soma kubus. Het eigenlijke experiment vond na dit uur plaats: dan werd geobserveerd hoe lang mensen vrijwillig door puzzelden als de onderzoeker de ruimte verliet om ‘even wat anders te gaan doen’. Een tweede groep kreeg dezelfde opdracht, maar dan tegen een kleine vergoeding. De mensen uit deze tweede groep bleken gemiddeld veel minder lang door te puzzelen… En als vervolgens gevraagd werd nog een keer een uur te puzzelen, maar dan vrijwillig, hadden ze er helemaal geen zin meer in!

Dit moet ons aan het denken zetten. Ongemotiveerde scholieren, zijn die niet de dupe van de marktplaats die ons onderwijs creëert? Een prestatie wordt daar immers beloond met een cijfer. Wordt hun intrinsieke motivatie niet de nek omgedraaid? En wat te denken van het vermarkten van fundamentele maatschappelijke functies als zorg en openbaar vervoer? Moeten we daar wel zo gelukkig mee zijn? De vraag stellen is hem beantwoorden… Vanaf vandaag zijn wij van NUt tegen.

Foto: wikipedia.

NUt vraagt: wat is uw milkshake mistake?

Twintig jaar was de Beschermheer van NUt, toen hij, niet gehinderd door enige vorm van bescheidenheid, zichzelf tot communicatie expert benoemde. En meteen beging hij een enorme milkshake mistake. Het waren de dagen dat de eerste sms’jes verstuurd werden. “Een totaal zinloze, kortdurende en onzinnige hype”, zo oordeelde de Beschermheer. Wie had er nou écht behoefte om in slechts 160 karakters zijn medemens op de hoogte te stellen van het één of ander? Daar had je toch brieven voor? En daar kon je toch veel meer in kwijt? En als je snel wat wilde, dan belde je toch?

Een blunder van de eerste orde natuurlijk, deze jeugdzonde. En een echte milkshake mistake: een fout veroorzaakt door een totaal gebrek aan inlevingsvermogen. Herkomst van deze term: ooit wilde McDonalds (vergeef mij, voorzitter) de verkoop van milkshakes pushen. Onderzoeksers stortten zich op de smaak, de dikte en de temperatuur van het product. Fout. Slechts één van de onderzoekers bedacht dat het wel slim zou zijn om eens te gaan kijken waarom en wanneer mensen milkshakes kopen en welke functies de shakes vervullen. Hij ging om zich compleet in te leven achttien uur lang in een McDonalds filiaal zitten. Wat bleek: milkshakes werden vooral ’s morgens besteld door eenzame mensen met kostuums aan. Ze gebruikten de milkshake als auto-ontbijt. Je kunt ze immers makkelijk achter het stuur oplurken. Buiten de vraag of wij van NUt het nuttigen van milkshakes zo op de vroege ochtend raadzaam vinden (om deze impliciet gestelde vraag dan toch maar te beantwoorden: nee), bood dit gegeven een spectaculair nieuw inzicht met volop nieuwe mogelijkheden. Waar alle andere duurbetaalde onderzoekers zich concentreerden op het product, koos deze ene onderzoeker ervoor om te kijken naar wat mensen met het product konden. Inlevingsvermogen bleek de sleutel.

Moraal van dit verhaal: de jeugdige Beschermheer had wel een kant-en-klare mening over de sms, maar als hij de moeite had genomen om zich een beeeeetje meer in te leven, dan had hij deze milkshake mistake niet gemaakt. Niet dat fouten maken erg is, deze sms-jeugdzonde was een les in nederigheid en heeft ons voor heel wat nieuwe fouten behoed. De vraag is vooral: wat is uw eigen milkshake mistake? Gebruik de reactiemogelijkheid onder deze blogpost!

Bron: Slimmer, Clay Shirky

Here comes everybody – Clay Shirky: +++++

U leest het goed: de Beschermheer van NUt deelt vijf NUtsterren uit aan het boek Here comes everybody van Clay Shirky. Een zeldzaamheid, die een sluitende motivatie verdient. Allereerst: wie is die Shirky? Welnu, de man is een vooraanstaand socioloog-communicatiewetenschapper. Shirky heeft onderzoek gedaan naar de invloed van nieuwe, interactieve media op het gedrag van groepen. Here comes everybody is het uiterst vriendelijk leesbare resultaat van zijn inspanningen, totaal begrijpelijk voor de min of meer gewone man voorzien van een gezond stel hersens, voor zover die bestaat.
De ondertitel van het boek is: How change happens when people come together. Die ondertitel is helemaal raak. Aan de hand van tal van heldere voorbeelden legt Shirky uit hoe sociale media de maatschappij veranderen. De kosten voor samenwerking zijn in elkaar gestort en dat heeft grote gevolgen. Dat veel organisaties opgericht zijn in een tijd dat ze het beste alternatief waren, maar nu niet meer bijvoorbeeld. De lezer komt te weten hoe netwerken in elkaar steken en waarom het zo moeilijk is om zelf online een community te starten.

Eindelijk lazen wij een boek over de social media revolution dat het niet heeft over dalende advertentieresultaten en over hoezeer managers met stropdassen met de handen in het haar zitten over hoe zij hun klanten nog kunnen bereiken. Het doet een stap terug en gaat naar de kern van de zaak: sociologie. De social media revolution is namelijk geen technologische revolutie, maar een sociologische. Het gaat om nieuw groepsgedrag volgens oude patronen en mogelijk gemaakt door nieuwe technologieën. Clay Shirky bewijst dat social media – in de brede zin des woords – geen hype zijn, maar een blijvende verandering die iedereen raakt. Vijf sterren, lezen dus!