Tag: david lean

Brief encounter (++++1/2)

Op een gure winterse zondagmiddag dook de secretaris met zijn eega in het kleinste zaaltje van de knusse dependance van Lux, Cinemarienburg. Op het programma stond het romantische drama ‘Brief Encounter’ van de wereldberoemde regisseur David Lean. De film stamt uit 1945, een fase waarin Lean rustige, zeer beheerste films maakte. Later in zijn carriere ging hij over op spectaculaire epossen als Dr Zhivago en Lawrence of Arabia.

Brief Encounter gaat over twee keurig getrouwde mensen die tegen wil en dank verliefd op elkaar worden. Huisvrouw Laura Jesson (Celia Johnson) en huisarts Dr. Alec Harvey (Trevor Howard) ontmoeten elkaar bij toeval op het station. Zij heeft net een vuiltje in haar oog gekregen, hij haalt het er voorzichtig uit met de punt van zijn zakdoek. Daarna ontmoeten ze elkaar elke donderdag voor een gezamenlijke lunch en een matineevoorstelling.

Lean brengt op prachtige wijze de worsteling van met name Laura en Alec in beeld. Enerzijds is daar de oprechte liefde en passie voor elkaar, anderzijds spelen schuldgevoelens over hun clandestiene afspraakjes hen parten. Daarbij schittert Celia Johnson met haar non-verbale communicatie, vooral haar ogen spreken boekdelen. Te waarderen is ook dat Lean nergens chargeert of overdrijft: de relatie bouwt zich langzaam maar gestaag op, maar de twijfels en de knagende gewetens blijven op een realistische manier aanwezig. Johnson en Howard weten dit met hun vakkundige acteerprestaties uitstekend neer te zetten.

www.channel4.com
Celia Johnson en Trevor Howard schitteren in Brief Encounter. Bron foto: http://www.channel4.com

Een aantal effecten draagt perfect bij aan de toonzetting van het verhaal. De stationsrestauratie symboliseert het vluchtige en het wachten. De perrons worden sfeervol belicht en de onderdoorgangen representeren het ‘ondergrondse’ gedrag. Het tweede pianoconcert van Rachmaninov, ten slotte, begeleidt het geheel op passende wijze in al zijn melancholie. 

Kunnen we dan helemaal niets negatiefs melden? Vooruit, wat kleinigheden. De film komt ietwat traag op gang en het geflirt van de perronwacht met de uitbaatster van de stationsrestauratie is een beetje een niemendalletje. Wij misten bovendien een aftiteling, zodat het ons niet gegeven was om bij te komen van het ontroerende slot. Hiermee bewijst de secretaris overigens dat hij best naar een regelrechte tearjerker wil kijken. Als het maar kwaliteit biedt: het oordeel van NUt is derhalve helder: ++++1/2!