Tag: Den Bosch

Nescio: wij weten niet of het wat wordt zo. (++)

Als een klein gezelschap een afspraak maakt en alle leden van het gezelschap komen te laat opdagen is overduidelijk niemand op tijd. Maar is er dan nog iemand te laat? Een filosofisch vraagstuk over het begrip tijd. En zoals dat vaker gaat bij filosofische vraagstukken luidt het antwoord wat mij betreft “geen idee.” Nescio dus eigenlijk. En daarmee is een cirkeltje rond, want restaurant Nescio was nou net de Bossche eetgelegenheid waar het voltallige bestuur van NUt de betreffende afspraak had staan.

Omdat we dus alledrie te laat waren, waren we alledrie precies op tijd en ook nog eens tegelijkertijd bij de voordeur. Daar werden we hartelijk ontvangen door een sympathieke dame die enigszins verbaasd mocht aanschouwen hoe een secretaris een jas uittrekt waar de rits het van begeven heeft. Wij lieten een flesje Merlot aanrukken en kregen uitleg over de kaart. Dat was niet nodig geweest, want Nescio is zelf in de veronderstelling dat de aanpak van meerdere kleine gerechtjes in plaats van het traditionele voor-hoofd-nagerecht een uitzondering is, maar wij weten beter. Het is zo langzamerhand inmiddels zoeken naar restaurants waar je níet in een soort-van-tapas-concept gestort wordt. In de meeste gevallen loopt dit goed af, maar bij Nescio niet helemaal.

Terwijl uit onze gesprekken bleek dat niet alles in het leven rozengeur en maneschijn is, schrokken wij enigszins van de prijs-kwantiteit verhouding van de gerechtjes. Op de smaak was niets, maar dan ook niets aan te merken, maar helaas moesten wij concluderen dat Nescio minstens 25% te duur is voor het gebodene.

Hoe verloopt zoiets? De Beschermheer berekende na vier gerechtjes dat hij er nog zeker vier nodig zou hebben om lekker gevuld te geraken. Als dan een gerecht gemiddeld dik 9 euro kost, loopt je portemonnee aardig leeg en de kassa aardig vol. Het betekende tijd en geld te kort (het is crisis, weet u nog?) en er zat niets anders op dan verlangend naar een simpel en betaalbaar bord met yoghurt en muesli op huis aan te gaan.

We betaalden de met moeite in bedwang gehouden rekening en stapten gedesillusioneerd het Bossche straatbeeld in, waar de Sint Jan ons troostend toelachte. “Ik heb het gevoel dat dit concept puur ontworpen is om je te veel geld te laten besteden”, mokte de secretaris. “Het wil hier in Den Bosch allemaal maar niet echt van de grond komen”, morde de Voorzitter. “Ik zie een oliebollenkraam”, juichte de Beschermheer. Voor 1 euro werd de overgebleven honger gestild. Eindelijk een gerecht met echt een beetje body.

Tja, dat was dus Nescio. Wij weten niet of het wat wordt met Nescio op deze manier. Wij beleefden een genoeglijk samenzijn daar niet van. En de kwaliteit is echt prima. We proefden lekkere gerechtjes met bijvoorbeeld gamba’s, tonijn, iberisch varken en pasta met een prima truffel roomsaus. Maar de prijzen zijn te hoog of de hoeveelheden te klein. En dat kost je sterren: we geven er twee op vijf (++).

 

Tapasbar Me Gusta, Den Bosch (+++)

De drie auteurs van het NUtblog zouden afgelopen zaterdag met partners uit eten gaan in Den Bosch. Helaas gooide de NS -of misschien is het billijker om Prorail de schuld te geven- roet in het eten, althans figuurlijk, want de winterse spoorproblematiek belette de Voorzitter om op de afgesproken plek te belanden. Aangezien beider oppassen al gearriveerd waren, besloten de Beschermheer en de Secretaris en hun eega’s desondanks de culinaire kwaliteiten van tapasbar ‘Me Gusta’ aan een kritische test te onderwerpen.

Nadat beide echtparen elkaar al bij de door de Beschermheer slim bedachte gratis parkeerplaats hadden ontmoet, spoedden zij zich door de snijdende koude naar de Brede Haven. De binnenkomst was hartelijk: de Secretaris werd nog bedankt dat hij twee stoelen had afbesteld, zodat het etablissement meer omzet kon draaien. De keus was voor een viertal verbluffend snel gemaakt: het gezelschap opteerde voor het verrassingsmenu dat bestond uit vier rondes met steeds drie verschillende soorten tapas.

Het personeel behoorde zeker niet tot de hors categorie. De mannelijke ober deed zijn uiterste best, maar worstelde eerst zichtbaar met de kurk in de wijnfles en later met het richting keuken doorcommuniceren van de (tijdelijke) ei-allergie van een van de dames. Zijn vrouwelijke collega wekte door haar rauwe overkomen en gefakete enthousiasme al snel de irritaties van de heren van het NUtblog: ‘zo weinig authentiek’ en ‘voelt zich te groot voor dit werk’ waren de alras gebezigde kwalificaties.

Bron: youropi.com

Goed, dan het eten. De diverse rondes brachten een gevarieerd palet aan tapas, waar met name de albóndigas (pittige gehaktballetjes), de dadels met geitenkaas en de empanadillas (rundvleespasteitjes) op unanieme goedkeuring konden rekenen. Een heikele kwestie: zat er nou wel of niet ei in de albóndigas? Volgens de gastvrouw waren ze “door iemand anders bereid, die lastig te bellen was”. Volgens de Beschermheer een ingewikkelde manier om te vertellen dat ze uit de supermarkt kwamen, hoewel dat gezien de uitstekende smaak onwaarschijnlijk was.

De rest van de tapas waren prima, maar niet bijzonder tongstrelend. Leuk en gedurfd overigens dat ook gefrituurde anjovis tot de selectie behoorde. Daarnaast was het prettig dat voor de eega van de secretaris als vervanging van enkele ei-bevattende tapas een alternatief werd geserveerd. Dat die niet altijd tegelijkertijd kwam, zien we maar door de vingers. De wijn uit Olite (Navarra), wederom aangeboden door donateur Wallie (waarvoor nog dank van het hele gezelschap), kreeg ook een pluspunt: een rijpe en diepe dronk volgens de twee aanwezigen die in de gelukkige gelegenheid waren om deze te mogen consumeren.

Jammer dat de magen na deze vier ronden niet helemaal gevuld waren: de Beschermheer begon meerdere malen over de kwarktaart die bij hem thuis in de koelkast lag te wachten. Hij had beter gewoon een toetje kunnen nemen: de crema catalana bijvoorbeeld, waar de Secretaris zeer over te spreken was. Deze laatste dronk als enige een kop koffie en kwam erachter dat hij deze avond met drie theeleuten had doorgebracht. Het was het moment waarop hij de Voorzitter het meest miste en uit piëteit nam hij geen espresso – zijn gebruikelijke keuze- maar een cappuccino.

Bij het vertek besloot het gezelschap in gezamenlijkheid alvast het aantal sterren te bepalen en vrij snel kwam het tot een eindoordeel van +++. Een laatste opmerking richting Me Gusta betreft de iets te luide muziek, een euvel waar volgens de dag ervoor in DWDD verschenen ontwerper Paul Mijksenaar menig restaurant zich debet aan maakt. Desondanks kwam het viertal tot zeer gezellige gesprekken die soms gelardeerd werden door spannende ontboezemingen.

Eetcafé Sam Sam in Den Bosch, 2e bezoek (++++)

Inmiddels heeft het Brabants Dagblad bericht dat Sam Sam definitef gesloten zou zijn. Zie de reacties onder deze blogpost.

De Secretaris schrijft:

Het NUtblog bestaat inmiddels ruim 2 jaar, waarin er al heel wat posts de wereld in geslingerd zijn. Enkele daarvan overtreffen de stoutste verwachtingen qua aantallen bezoekers. De koploper is de een jaar geleden gepubliceerde recensie over Eetcafé Sam Sam in Den Bosch.Vanwege de hechte relatie van WordPress en Google en door het tot voor kort ontbreken van een eigen website hebben velen met gastronomische behoeftes in Den Bosch de weg gevonden naar dit blog. In de loop van het jaar hebben andere gasten ook hun meningen niet onder stoelen of banken geschoven. Die waren soms niet zo mals als een biefstuk, hetgeen de eigenaars van Sam Sam op het idee bracht de aanstichters te inviteren voor een herhaalbezoek. Op die manier wilden zij graag laten zien dat het eetcafé inmiddels, bijna een jaar na oprichting, op een goed niveau is beland.

Het team van NUtblog liet er geen gras over groeien en met de voltallige redactie werd vanuit het werk naar ’s Hertogenbosch gespoord om – onaangekondigd en anoniem – de ontwikkelingen van Sam Sam te ondergaan. De ontvangst was wederom enthousiast en ontspannen zakten zij binnen onderuit op het originele meubilair. Het voorgerecht bracht de stemming er meteen goed in: een uitgebalanceerde spinaziesoep met geitenkaas voor de secretaris, een volslanke tomatensoep voor de Voorzitter en een keurige rundercarpaccio voor de Beschermheer. Niets mis mee, integendeel!

De Beschermheer vervolgt:

De Beschermheer stortte zich op de rode wijn, terwijl de Voorzitter en de Secretaris  respectievelijk de rosé en de witte wijn testten. Het was rustig bij Sam Sam, wellicht door de negatieve teneur van de vorige recensie door het NUtblog. Dit bood echter wel de mogelijkheid om qua testerij alles uit de kast te trekken. De bediening had immers alle tijd. Tussen neus en lippen door informeerden wij naar de ontwikkelingen in het afgelopen jaar. Een onschuldige vraag, die uitdraaide op een wijnproeverij die resulteerde in enerzijds een vrolijke Beschermheer en anderzijds de conclusie dat het volledige wijnarrangement van Sam Sam een dikke voldoende krijgt.

Ondertussen werden de hoofdgerecht verorberd: tweemaal een zeewolf met Noorse garnaaltjes en eenmaal een rode mulfilet met rode pesto. Allemaal prima, lekker en niets op aan te merken. Erbij werden frietjes, aardappeltjes een bescheiden salade waarvan de dressing iets fantasievoller zou mogen en gekookte groenten die nogal aan de zoute kant waren geserveerd. Bon, het zijn kleine details. Ondertussen wist de gastvrouw echter wel, ondanks dat het zoals gezegd een stille avond was, een buitengewoon prettige sfeer te scheppen met haar warme glimlach en buitengewone toewijding. Na alle wijn die zij ons reeds voorgeschoven had, vormde ook een extra portie frites en aardappeltjes geen enkel probleem, zodat wij van NUt ons af begonnen te vragen of wij als anonieme recensenten niet door de mand gevallen waren.

De Voorzitter besluit:

Nadat de Beschermheer zich naar de trein spoedde, maakten wij ons bekend (Neeeeeee, dit zijn onze ‘vrienden’  van het Nutblog!!!) en schoven de bedrijfsleider en serveerster even aan.
De Secretaris en Voorzitter kwamen met wat waardevolle tips voor de vindbaarheid van de Sam Sam-website. ‘Ga vooral twitteren’, was er eentje.
Kooktips kunnen we Sam Sam echter niet geven. Voor een niet te pretentieus eetcafé in Den Bosch-centrum is de prijs-kwaliteitverhouding goed. De wijnkeuze is prima en de gerechten divers (iets minder zout zou mogen …). Al met al komen wij na deze revisie op ++++.

Eetbar DIT in Den Bosch (+++)

Om de lome zondagmiddag wat dynamiek mee te geven, spraken de Voorzitter en de secretaris een week geleden af in ‘s-Hertogenbosch. Gezellig zo in het midden der woonplaatsen zult u zeggen, maar in werkelijkheid was het een zwaarbediscussieerd compromis, daar beiden te beroerd waren om een langere treinreis te aanvaarden. Toen zij elkaar troffen in de altijd tochtige en allerminst gezellige stationshal was de lucht evenwel zowel letterlijk als figuurlijk opgeklaard.

Zoals vaker doolden de NUt-companen door de stad van de Sint Jan; kennelijk is ons beider richtingsgevoel gauw verdwenen in deze metropool naar Brabantse begrippen. Dit werd opgemerkt door een collega van de secretaris die we tweemaal tegen het kennelijk onzekerheid uitstralende lijf liepen. Desgevraagd adviseerde hij ons een eetcafe, maar daar aangekomen vluchtten wij snel weg, omdat een cordon rokers vijandig bij de voordeur stond geposteerd. Gezien de opentrekkende luchttaferelen was het ook aantrekkelijker om een terrasje aan te doen en na enkele omtrekkende bewegingen vonden we ons heil bij eetbar DIT aan de Snellestraat.

Eetbar DIT. Bron: www.vvvdenbosch.nl
Eetbar DIT. Bron: http://www.vvvdenbosch.nl

Deze eetgelegenheid is idyllisch gelegen; het terrasje biedt een ongedwongen en gezellig onderkomen. De menukaart was samengesteld rondom het thema nostalgie, iets wat de secretaris en voorzitter gezien hun historisch besef zeker aansprak, alhoewel de pontificale afbeeelding van Ted de Braak nu niet bepaald onze eetlust deed opwekken. Van het diner kon men zelf een evenwichtige symbiose maken door diverse tapas-achtige gerechten te combineren. Dit lukte ten dele. Het brood was plichtmatig, de gefrituurde vis met noodles van de Voorzitter zo-zo; gelukkig ontstegen de gambas in de pittige saus met groenten van de secretaris dit ietwat teleurstellende peil. De mooi oranjekleurende rose was hierbij een prima vloeibare begeleider.

De bediening was niet je dat bij eetbar DIT. Het leek wel of men pleinvrees had, want er was zelden een personeelslid wat zijn of haar hoofd even naar buiten stak. Het voordeel was wel dat de Voorzitter zijn cursus Assertiviteit direct in de praktijk kon brengen. Hij bleek een snelle leerling, want met verve griste hij menukaarten, servetten en andere benodigdheden naar de tafel. Zelfs later thuis moest hij nog in actie komen: door problemen met de pinautomaat bleek de rekening dubbel te zijn afgeschreven.

De espresso als toe sloegen we redelijk vlot achter de kiezen. Na betaling toverde DIT nog een glimlach op onze nog enigszins hongerige monden: op de achterkant van het visitekaartje stond het ludieke terrasreglement, dat gelijkenissen opriep met NUts eigen kant- noch walvoorwaarden! Zo blijkt de bediening van de eetbar niet te reageren op he, jo, joehoe of gefluit, wel op ober of he lekker ding. Misschien moeten we deze laatste banale uitroep volgende keer dan maar van lieverlee uitproberen om tijdig aan ons gerief te komen.

DIT springt qua originaliteit er op sommige aspecten wel uit: het geheel oogt hip, het menu is zeker niet standaard, het terrasje is prima en ook binnen ziet het er trendy uit. De eigenaars doen er echter verstandig aan om de focus binnen het beleidsplan te leggen op twee niet onbelangrijke zaken als je een restaurant exploiteert: de kwaliteit van het eten en de alertheid van het bedienend personeel. We komen daarom uit op een niet becorrespondeerbare +++.

Eetcafé Sam Sam in Den Bosch (++1/2)

Deze recensie is gedateerd. Bij een herhalingsbezoek kwam Samsam veel beter uit de test. Lees hier de nieuwe recensie.

NUt is een samentrekking van de beginletters van Nijmegen en Utrecht, ik herhaal het hier maar even voor de leek. Om elkaar ergens halverwege te ontmoeten is Den Bosch natuurlijk een uitstekende optie. Ede kan natuurlijk ook, maar van die stad wordt NUt (voorlopig nog) niet warm. Er waren genoeg redenen voor de secretaris en de voorzitter om gezamenlijk het glas te heffen: wat dacht u van het jublieum van NUt? Welgeteld 364 dagen daarvoor lanceerde de voorzitter ons geesteskindje. Bovendien de Paasdagen waren aangevangen en het weer was echt belachelijk goed voor de tijd van het jaar.

Na wat omtrekkende bewegingen opteerden we voor het aan de Torenstraat gelegen eetcafé Sam Sam. Dit eetcafe bleek net 2 weken open, zodat de ontvangst logischerwijs hartelijk was. Gelukkig was er nog een tafeltje vrij op het schattige binnenplaatsje waarvan de muren gelardeerd waren door klimoppen en ander groen gefrutsel. Als vooraf lieten we enigszins voorzichting brood met pesto komen. De voorzitter bemerkte tot zijn spijt dat het waarschijnlijk uit die bekende blauwe winkel kwam. Dit tot schrik van de secretaris die gisteren sinds lange tijd deze keten weer aandeed en nog net op tijd een aanval van hyperventilatie kon onderdrukken, die opkwam toen hij tevergeefs tussen de melee van krioelende klanten op zoek ging naar een bosje waterkers.

Beiden kozen we voor het hoofdgerecht vis als basis: de voorzitter kabeljauwfilet, de secretaris heilbotfilet met kreeftensaus. De temperatuur van de gerechten hield niet over; wat ons betreft hadden ze het nog wel een minuutje in de magnetron mogen gooien. De kwaliteit was vlees noch vis: het smaakte wel, maar ook hier kregen we het niet echt warmer van. De kreeftensaus was zelfs een beetje teleurstellend en de voorzitter kon ternauwernood een verstikking voorkomen, zoveel graatjes trof hij aan in zijn kennelijk niet controleerde kabeljauw.

Eetcafe Sam Sam in Den Bosch. Bron: www.bastionoranje.nl
Eetcafe Sam Sam in Den Bosch. Bron: http://www.bastionoranje.nl

Over de drank kunnen we een stuk positiever zijn. De begeleidende rose was soepel en fruitig, zeer geslaagd op deze zwoele lenteavond. De espresso als toe kon het oordeel van de voorzitter, die al zuinig over twee sterren begon, gelukkig weer wat oppoetsen. Leuke bijkomstigheid was dat we (wederom tijdens een gezamenlijk uitje) een bekende Nederlander in onze nabijheid konden gade slaan. Na enig nadenken identificeerde de secretaris hem als 1 van de 3 Amstelreclame-vrienden. Digitale navorsingen bevestigden dit: de biervriend in kwestie heet Romijn Conen. Conen huist ook in het Brabantse: hij is oprichter van het initiatief “Het Bossche Makershuis”, dat panden in ’s Hertogenbosch realiseert voor makers uit alle creatieve beroepen.

De bediening in Sam Sam is ontspannen, maar dient zich volgens NUt wel verder te bekwamen in de achtergrond van de menukaart: het komt wat zwakjes over als je niet weet wat voor (lekkere) wijn je schenkt. Daarnaast ontbrak er een pinautomaat en vinden we Sam Sam nergens op internet terug. Wikkend en wegend komen we daarom tot een redelijke ++1/2.

Nawoord: de voorzitter kan zich geheel vinden in de recensie van zijn disgenoot. Leuke toelichting is wellicht dat je binnen in het restaurant je eten kunt nuttigen op oude bioscoopstoelen.