Tag: eetcafe

Café Orloff, Amsterdam (+1/2)

De voorzitter, zijn eega en de secretaris doken na een geslaagde opening van hét wayfindingbureau van Nederland, nog snel een eetcafé in om een aanvullend hapje te eten. De bittergarnituur op de receptie was immers uitstekend verzorgd – de beschermheer zou op zijn hongerige wenken bediend zijn geweest. Het nabijgelegen Orloff aan het Kadijksplein leek voor het overeengekomen doel, een redelijk snelle, doch serieuze hap, de ideale kandidaat.

Maar het drietal kwam bedrogen uit. Allereerst was de bestelde wijn nauwelijks te drinken, aldus de eega van de voorzitter. Vervolgens moest de barman annex ober (personeelsbezuiniging?) uit de coulissen geplukt worden om überhaupt een bestelling te kunnen plaatsen. Na tien minuten kwam de ongeloofwaardige mededeling dat de als bijgerecht bestelde friet helaas op was. In wat voor amateuristische zaak waren zij in hemelsnaam beland?

Bron: Orloff.nl

Onze laatste hoop was gevestigd op de maaltijdsalades, maar al bij de eerste aanblik werd deze subiet de grond in geboord. De eieren in de Caesarsalade waren zodanig lang doorgekookt dat ze een opmerkelijk groene tint hadden gekregen. De voorzitter moest de weinig appetijtelijk combinatie ansjovis en kip naar binnen zien te werken; hij denkt er daags daarna nog met afgrijzen aan terug. De secretaris trof nauwelijks een beter lot: de Caprese-salade bracht hem allesbehalve frisse plakjes mozzarella en tomaat. Zouden ze tijdens lunchtijd zijn meegenomen uit een middelmatig bedrijfsrestaurant?

De eega van de voorzitter wist gelukkig nog een lichtpuntje te vinden. De bijgeleverde hompen brood gaven tenminste wel een goede beet. Maar gauw vergeten deze mislukking; de gedachten gingen nog even naar de heerlijke snackschalen eerder op de avond. Orloff zit ook in Utrecht, misschien kan de voorzitter daar eens in de herkansing gaan. Voor de Amsterdamse versie komt de secretaris echt niet verder dan +1/2.

Vegetarisch eetcafé Bij José, Nijmegen (++++)

Ondanks een gloednieuwe keuken raakte de secretaris afgelopen zaterdag geen pollepel aan. Reden was dat zijn nakomelingen met oma en opa de Osse Kermis bezochten, hetgeen ons de kans bood om na een dag poetsen uit eten te gaan. In een uitermate prettig weertje fietsten de secretaris en zijn echtgenote naar eetcafé Bij José, op Kelfkensbos. Het eetcafé is van specifieke signatuur, want er valt geen grammetje vlees te verorberen.

Bij binnenkomst moesten we ons even over de leegte heenzetten, want de potentiële cliëntèle zat op Lowlands of was nog op vakantie. Niet getreurd, op het terras achter was het lekker toeven, zeker toen het verrukkelijke voorgerecht werd voorgeschoteld. De secretaris schrokte bijkans zijn knoflookchampignons naar binnen; zijn eega genoot van een op haar lijf geschreven crostini met walnoten, geitenkaas en honing. De serveerster was echt een scheetje; minpuntje was wel -helaas komen we dit steeds vaker tegen- dat ze de toch niet al te uitgebreide biologische wijnkaart niet uit haar hoofd had geleerd.

Eetcafé Bij José. Bron: http://www.sienbrak.nl

Het menu van Bij José verandert periodiek: 3 vegetarische gerechten wisselen elkaar 2-wekelijks af. De secretaris koos de minst spannende: spinazielasagne met broccoli. Een degelijke uitvoering, behalve dat enkele bladeren wat taai wegbeten. Zijn disgenote nam meer risico door te opteren voor de spaghetti met sinaasappelsaus. Een combinatie waar je vooraf je vraagtekens bij kunt zetten, maar de kok maakte er een smaakvol geheel van. De hoeveelheden bij Bij José zijn overigens uitstekend, zeker gezien de zeer schappelijke prijs. Leuke frivoliteit was de blaadjes munt die de citroen vergezelde in ons (gratis) karafje water.

De serveerster vergat tijdens de hoofdmaaltijd te vragen of we nog behoefte hadden aan extra drank, wellicht doordat ze in de stress was geraakt van de komst van het enige andere gezelschap van die avond. Dan maar over naar het dessert waar Bij José duidelijk een origineler aanbod heeft dan een gemiddeld eetcafé. We werden verleid door het huisgemaakt gebak: een kolossaal stuk worteltaart, waar de secretaris een muscaat bij dronk die even soepel was als de eerdere glazen rosé en rode wijn.

De eindsom van alle versnaperingen overschreed nog niet eens de vijftig euro, zodat de secretaris en zijn echtgenote nog budget overhielden om romantisch aan de Waalkade te zitten. Een pluspuntje van Bij José is ook dat ze doorlopend kunstenaars de gelegenheid te bieden om hun werk aan veelal vegetariërs en veganisten te etaleren. Ons eindoordeel (niet bedoeld voor carnivoren) sluit goed aan bij de recensies op de website Puur uit eten: ++++.

Eetcafé Dickens en Jones in Breda (+++1/2)

Op een herfstige maandagavond toog de helft van de klankbordgroep naar Breda om de sociale contacten van lang vervlogen tijden te intensiveren. We liepen door een bijna verlaten Breda, op zoek naar een pinautomaat. Waar zijn die dingen als je ze nodig hebt! Met een goedgevulde portemonnee zochten we een plekje om gezellig te kunnen eten. We kwamen uit bij Eetcafé Dickens en Jones, aan de Grote Markt. We waren niet de enige, en het bleek een goede keuze. De eigenaars hebben van collega-horeca-ondernemers de prijs voor ‘markantste horeca-ondernemers van Zuid-Nederland’. Overdag schijnen er echt Engelse High-teas plaats te vinden, maar tegen zevenen ’s avonds heb je andere keuzes…

dickensenjones

We kozen het driegangenmenu. We begonnen met Scampi met pasta en warme salade met verschillende soorten vis (de ‘Salade Dickens’). We kregen er stokbrood bij. In een hoger segment zou deze hoeveelheid als hoofdgerecht zonder schroom geserveerd worden. Ze smaakten ons in ieder geval goed, en de bordjes waren schoon leeg, toen ze richting keuken verdwenen.

Alras (iets te snel) diende het hoofdgerecht zich aan. Onze verwachtingen werden bewaarheid: dit konden we nooit op. Misschien was dat ook niet de bedoeling: maar liefst twee struisvogelbiefstukken (met papayasaus), en een groot stuk zalm… met daarnaast de nodige bijgerechtjes. Sommige bijgerechtjes vielen wat tegen: de salade hebben we niet aangeraakt, hij nodigde absoluut niet uit. De frites (zonder mayonaise) waren gewoon minder aantrekkelijk dan de in de schil gebakken aardappeltjes. De tomaat (gegrild met kaas) deed vermoeden dat er méér mee was gedaan. Het was helaas een onrijp exemplaar, een kopje kleiner gemaakt en bedekt met kaas. Jammer!

Voor een dessert hadden we -natuurlijk- nog een (klein) plaatsje overgehouden. We gingen voor de aardbeien-tiramisu en de kokos-limoen-parfait. Goed gelukt en erg smakelijk.

Helaas hadden we geen ruimte meer om de theedoos te inspecteren, dus we besloten weer richting station te gaan. Onderweg maakten we de balans op:
De kwaliteit is goed, je krijgt veel waar voor je geld (ons menu kostte zo’n €20), de bediening was attent. Bezoek ook het toilet, en let vooral op de design wasbak.
Ons cijfer: een 7, wat wordt vertaald in maar liefst drie en een halve NUt-sterren.

Eetcafé Sam Sam in Den Bosch (++1/2)

Deze recensie is gedateerd. Bij een herhalingsbezoek kwam Samsam veel beter uit de test. Lees hier de nieuwe recensie.

NUt is een samentrekking van de beginletters van Nijmegen en Utrecht, ik herhaal het hier maar even voor de leek. Om elkaar ergens halverwege te ontmoeten is Den Bosch natuurlijk een uitstekende optie. Ede kan natuurlijk ook, maar van die stad wordt NUt (voorlopig nog) niet warm. Er waren genoeg redenen voor de secretaris en de voorzitter om gezamenlijk het glas te heffen: wat dacht u van het jublieum van NUt? Welgeteld 364 dagen daarvoor lanceerde de voorzitter ons geesteskindje. Bovendien de Paasdagen waren aangevangen en het weer was echt belachelijk goed voor de tijd van het jaar.

Na wat omtrekkende bewegingen opteerden we voor het aan de Torenstraat gelegen eetcafé Sam Sam. Dit eetcafe bleek net 2 weken open, zodat de ontvangst logischerwijs hartelijk was. Gelukkig was er nog een tafeltje vrij op het schattige binnenplaatsje waarvan de muren gelardeerd waren door klimoppen en ander groen gefrutsel. Als vooraf lieten we enigszins voorzichting brood met pesto komen. De voorzitter bemerkte tot zijn spijt dat het waarschijnlijk uit die bekende blauwe winkel kwam. Dit tot schrik van de secretaris die gisteren sinds lange tijd deze keten weer aandeed en nog net op tijd een aanval van hyperventilatie kon onderdrukken, die opkwam toen hij tevergeefs tussen de melee van krioelende klanten op zoek ging naar een bosje waterkers.

Beiden kozen we voor het hoofdgerecht vis als basis: de voorzitter kabeljauwfilet, de secretaris heilbotfilet met kreeftensaus. De temperatuur van de gerechten hield niet over; wat ons betreft hadden ze het nog wel een minuutje in de magnetron mogen gooien. De kwaliteit was vlees noch vis: het smaakte wel, maar ook hier kregen we het niet echt warmer van. De kreeftensaus was zelfs een beetje teleurstellend en de voorzitter kon ternauwernood een verstikking voorkomen, zoveel graatjes trof hij aan in zijn kennelijk niet controleerde kabeljauw.

Eetcafe Sam Sam in Den Bosch. Bron: www.bastionoranje.nl
Eetcafe Sam Sam in Den Bosch. Bron: http://www.bastionoranje.nl

Over de drank kunnen we een stuk positiever zijn. De begeleidende rose was soepel en fruitig, zeer geslaagd op deze zwoele lenteavond. De espresso als toe kon het oordeel van de voorzitter, die al zuinig over twee sterren begon, gelukkig weer wat oppoetsen. Leuke bijkomstigheid was dat we (wederom tijdens een gezamenlijk uitje) een bekende Nederlander in onze nabijheid konden gade slaan. Na enig nadenken identificeerde de secretaris hem als 1 van de 3 Amstelreclame-vrienden. Digitale navorsingen bevestigden dit: de biervriend in kwestie heet Romijn Conen. Conen huist ook in het Brabantse: hij is oprichter van het initiatief “Het Bossche Makershuis”, dat panden in ’s Hertogenbosch realiseert voor makers uit alle creatieve beroepen.

De bediening in Sam Sam is ontspannen, maar dient zich volgens NUt wel verder te bekwamen in de achtergrond van de menukaart: het komt wat zwakjes over als je niet weet wat voor (lekkere) wijn je schenkt. Daarnaast ontbrak er een pinautomaat en vinden we Sam Sam nergens op internet terug. Wikkend en wegend komen we daarom tot een redelijke ++1/2.

Nawoord: de voorzitter kan zich geheel vinden in de recensie van zijn disgenoot. Leuke toelichting is wellicht dat je binnen in het restaurant je eten kunt nuttigen op oude bioscoopstoelen.

Grand Café Moenen (++++)

Om het eenjarig bestaan van dit NUtblog luister bij te zetten, liet de secretaris het even breed hangen. Op de vooravond van deze verjaardag bevond hij zich in de hoofdstad van Brabant, in het aangename gezelschap van de voorzitter (hierover meer in een binnenkort te verschijnen blog). Op de heuglijke dag zelf was de secretaris met z’n eega nogal destructief bezig: de tegels van de badkamer werden vakkundig gesloopt. Daar dit voor hem geen alledaagse klus is, leidde dit aan het begin van de avond tot opwellende spierpijn en een vermoeiend gevoel in lijf en leden.

Om zijn trots over het resultaat gestalte te geven, overwon de secretaris zijn fysieke malheur met behulp van een oncomfortable douche in de inmiddels kale en stoffige badkamer, en nam hij de bus naar het centrum van Nijmegen. Want, voor deze dag kinderloos, was dit wel een ultieme kans om met vrouwlief van de goede dingen des levens te gaan genieten. Slachtoffer werd het Grand Café Moenen aan de Grote Markt in Nijmegen. De secretaris had enkele maanden daarvoor hier prima ervaringen opgedaan met zijn collegae en wilde wel eens verifieren of er enige consolidatie in het culinaire niveau van dit eetcafe zat.

We lieten ons verrassen door de dagmaaltijd vis. Dit bleek een malse combinatie te zijn van tong en zalm, in een te prijzen grootte, zeker voor deze prijs. Ook de bijgeserveerde patates frites en groente konden de toets van onze tong doorstaan. De saus bij de vis leek me een remoulade variant: niet bijzonder, maar wel safe. Bovendien gaat zo’n vette smurrie er na een dag lang pezen er wel in.

bron: www.chiccodicaffe.nl
bron: http://www.chiccodicaffe.nl

Het voorjaarsweer was op deze dag voor Pasen overheerlijk. De Nijmeegse terrassen waren flink bezet en er heerste een prettige kakefonie van geluiden. De serveerster had er ook zin in en pushte ons nog naar een afzakkertje. Ja, een plusje voor deze klantenbinding en een verhoging van de omzet. In plaats van een espresso liet de secretaris een sherry opdienen, terwijl zijn eega voor een echt vrouwenbiertje koos: een Hoegaarden Rose. Het glaasje medium dry combineerde wat raar op tafel met het glas roodgele sap, maar wat maakte het uit: de lentestemming kon na deze allerminst zuinige maaltijd heus niet meer kapot.

Dit alles in acht nemend komen we -wellicht enigszins bevooroordeeld door sfeer en weer- tot het volgende NUt-oordeel: ++++.