Tag: Muziek

Eigthies-nostalgie (XXVII) – Modern Talking

Om de schijn weg te nemen dat de secretaris altijd naar (redelijk) verantwoorde eighties-muziek luisterde – alhoewel Wham! in bepaalde kringen zeker als not done werd beschouwd – volgt deze keer een smaak die volgens velen zeker wel richting kitsch gaat. De secretaris keert namelijk terug naar het Duitse duo Modern Talking dat een hevige, maar kortstondige succesperiode beleefde in het midden van dit inmiddels zo vaak aangehaalde decennium.

Modern Talking bestond formeel uit Thomas Anders en Dieter Bohlen. In hun nummers horen we regelmatig de hoge falset terug. Deze is echter niet van zanger Anders, maar van een groep achtergrondstemmen. De muziek van Modern Talking is overduidelijk beïnvloed door de destijds populaire italodiscobeat, in Duitsland vaak aangeduid met de term “Disco-fox” (wat ook de naam is van een dansstijl) of gewoon “eurodisco” voor de rest van Europa. Deze vaak uit Duitsland afkomstige stijl werd vooral gekenmerkt door een nadruk op de melodie, gebruik van electronische muziek en liefde als centrale thema.

Modern Talking is een gelikt gecast duo met twee vrij knappe, elkaar aanvullende verschijningen: de blonde (Bohlen) en de donkere (Anders). In die zin is er ook een parallel met Wham! te trekken. De secretaris herinnert zich vooral de ketting van Anders met de naam van echtgenote ‘Nora’ als hanger. Hij nam zich voor dat later ook te doen, maar heeft daar uiteindelijk nooit invulling aan gegeven.

Zoals vaker bij een dergelijke ‘hitmachine’ was de roem kort maar krachtig. Vanaf begin 1985 t/m eind 1986 rolden er een aantal lekker in het gehoor liggende nummers van de persen: ‘Brother Louie’, ‘You can win if you want’ en ‘Atlantis is calling’.  De secretaris vindt hun eerste succes nog het mooist: ‘You’re my heart, you’re my soul. De remix-versie is ook de moeite waard, met name door het instrumentale gedeelte.

In deze clip kijken de jonge Anders en Bohlen nog onschuldig. Niemand kon toen vermoeden dat deze Duitse Frank Masmeiers jaren later flinke ruzie kregen om contracten en geld. Daar waren de achtergrondzangers op een gegeven moment ook bij betrokken. De oorzaak lag in onenigheid over afspraken rondom een comeback-album in 1998. Kennelijk was men de strekking van hun eerdere nummers vergeten……

Leukleukleuk: universiteit van Nederland

Interessante post gisteren, over creabea en beweging, al zeggen wij van NUt het zelf. Maar waar kwam het eigenlijk vandaan? Wie heeft het initiatief genomen tot zulk moois?

Welnu, het kwam van de Universiteit van Nederland. Een beetje snel speurwerk leert ons dat dit een webinitiatief is dat ons elke week een nieuwe hoogleraar brengt, die elke dag een nieuw college biedt. Er staan niet de minste partijen achter: De Volkskrant, Ziggo, ASML, SIDN en SNS Reaal bijvoorbeeld.

“Nice!”, vinden wij van NUt. Die aangenaam interessante colleges van Erik Scherder zijn dus nog maar het begin. Doe er uw voordeel mee! De site van de Universiteit van Nederland vindt u hier.

De trailer geeft een beetje een beeld van wat we de komende tijd kunnen verwachten. Aangenomen dat u net zo gek bent op eierstokken als wij: we gaan een mooie tijd tegemoet.

Dan nog even over het college van gisteren: niet alleen bewegen blijkt de hersenfuncties bijzonder te stimuleren, dit geldt ook voor het luisteren en maken van muziek. Ook dat wist Leonardo da Vinci al!

Groot meets klein

De Beschermheer ging deze zomer naar een concert van zijn grote muziekidool, Paul Simon. Hij verhaalde er summier over. Niet getreurd: de secretaris vond een andere aanwezige fan bereid om een uitgebreider verslag op te stellen. De talentvolle Sanne groef even in haar geheugen en kwam met dit enthousiaste stukje:

Elk jaar heeft er een paar: grote dagen. Dagen waarvan je maanden van tevoren al weet dat ze niet meer stuk kunnen en waarvan je maanden erna nog nageniet…  18 juli 2012 was zo’n grote dag! Paul Simon stond die avond in een uitverkocht Ziggo Dome en dit kleine meisje was erbij. We were going to Graceland! Omdat dit soort dagen niet lang genoeg kunnen duren, stond ik samen met mijn beste vriend, een nóg grotere Paul Simon-fan dan ik, al ruim drie uur voordat de deuren open gingen te trappelen van ongeduld voor de Dome. Samen met een handvol andere mafkezen waren we zelfs de dranghekken-bouwers te snel af.

Maar het was het waard, want toen de deuren opengingen waren wij een van de eersten die de grote lege zaal in huppelden op weg naar onze grote held, rennen was verboden dus dit was naast hink-stap-sprong onze enige optie. Na een uur binnen kwam er een eind aan het wachten: daar was hij!! Onze grote held bleek in het echt eigenlijk heel klein… Gelukkig deed hij waar hij ontzettend groots in is. Hij pakte met één gitaarakkoord de hele zaal in en liet niemand meer los.

Kippevel bij elk nieuw nummer terwijl hij ons langs zijn lange hitparade van manieren om de liefde van je leven te verlaten, dansjes in Louisiana en het alom bekende schoolplein, leidde naar waar het echt om draaide die avond: 25 jaar Graceland. Ladysmith Black Mambazo dompelde ons onder in de Afrikaanse hitte en de doordringende klanken en bewegingen van de slaven van toen… Onze Nederlandse nuchterheid raakte op de achtergrond en diep onder de indruk luisterden we, meer was niet nodig.

Bron: parool.nl

Met de (bijna) voltallige originele Graceland-band ging het dak er pas echt af. Wat een muzikanten en wat een tot-in-je-tenen voelbaarheid van dat legendarische album. Met een glimlach van oor tot oor heb ik staan genieten, bij elke inzet van een nieuw nummer kwamen er weer kriebels. Na het hele album van voor tot achter en terug te hebben gespeeld kwam tot slot de hele bende op het podium afscheid van ons nemen.

Het werd stil… maar daar was de zaal het duidelijk nog niet mee eens. Een lange reeks toegiften, klein,  integer en sterk in contrast met het Afrikaanse geweld, maakte een onvergetelijke avond compleet. Een heel intens einde, zo heel alleen in de spotlight op dat podium, waarmee hij pas goed kon laten zien hoe groots hij eigenlijk was. Uiteindelijk daalde de sound of silence over de Ziggo Dome neer. Pas een dag later besefte ik waar ik was geweest en wie ik eindelijk in het echt had gezien. Nooit meer vergeten, die dag. De dag dat klein en groot(s) bij elkaar kwamen.

Leeg – Johan Oltvoort

Een collega van de secretaris, Johan Oltvoort, nam met een paar andere collegae onlangs deze verrassend sterke videoclip op. In het betreffende nummer, getiteld ‘Leeg’, veranderen de begrippen ‘leeg’ en ‘vol’ gaandeweg van betekenis. Oltvoort, in zijn vrije tijd afwisselend poëet, filosoof en muzikant, ontpopt zich hiermee welhaast tot de nieuwe Hans de Booij – enige uiterlijke gelijkenis is er overigens ook. Let op zijn subtiele en gelaagde loopje!

Secretaris’ muzikale schijf van 5 (deel 5, slot): Een greep uit het oeuvre van Wham! en George Michael

Begin 2010 startte de secretaris zijn muzikale schijf van vijf, waarmee hij tracht zijn vijf favoriete nummers aller tijden te presenteren. Dat jaar verschenen er vier van zijn hand, maar in 2011 bleef het ijzig stil. Niet geheel onlogisch natuurlijk: in het begin is de invulling hiervan voornamelijk gebaseerd op de eerste spontane ingevingen. Tegen het einde wordt het echter een kwestie van schrappen, wikken en wegen en prakkezeren. Eigenlijk is het laatste deel in zo’n lijstje favorieten een onmogelijke opgave.

Echter, wie de secretaris een beetje kent, weet dat er maar één artiest niet in zijn toplijstje mag ontbreken. Zijn enthousiasme voor muziek werd namelijk het meest aangewakkerd door Wham! en later George Michael. Maar daarmee was het keuze (lees: luxe)probleem nog niet helemaal opgelost. Want de secretaris vindt dat in het oeuvre van George Michael, solo danwel samen, er niet één nummer prevaleert. Misschien is dat ook wel het kenmerk van de topartiest?

Goed, maken we van de nood een deugd: de slotserie uit een reeks krijgt wel vaker een toegift. Staat u de secretaris toe om zijn George Michael-hoogtepunten te selecteren:

6. Father Figure (solo, 1987). Wereldberoemd intro pakt de luisteraar direct in. De eerste solo-single van George Michael tot dan toe die (onterecht) niet de eerste plaats van de Top40 bereikte (de vier nummers daarvoor wel). Sluit een beetje aan op het controversiële (en minder mooie) ‘I want your sex’: probeert in tegenstelling tot dat nummer impliciet te verleiden.

5. One more try (solo, 1987). Gevoelige ballad van zes minuten waarbij de titel pas als slotwoorden gezongen wordt. Het gaat over Michaels onwil een nieuwe relatie aan te gaan omdat hij al zo vaak emotioneel geraakt werd bij relaties in het verleden. Toch, aan het einde van het nummer wint de verleiding…

4. Careless whisper (solo, 1984). Toevallig of niet, maar ook bij deze wereldhit wordt de titel maar één keer uitgesproken. Michael schreef dit nummer wel samen met zijn kameraad bij Wham!, Andrew Ridgeley, toen ze pas 17 jaar waren! De saxofoon maakt hier het verschil. De tekst is opmerkelijk volwassen voor een tiener: het gaat over de schuld van een man over een scheve schaats en de wetenschap dat zijn echte partner dit toch wel te weten zal komen.

3. Where did your heart go? (Wham! 1986). Ook een nummer waarin de saxofoon een belangrijke rol speelt. Verscheen eerst als B-kant van de afscheidssingle ‘The edge of heaven’, maar werd later ook apart uitgebracht. Blijkt een cover te zijn van David en Don Was van de groep Was (not was), die wij bedanken voor de poëtische tekst.

2. Nothing looks the same in the light (Wham! 1983) – In eerste instantie wellicht het meest onopvallende nummer van het debuutalbum ‘Fantastic’ van het Britse popduo. Maar dit ingetogen nummer staat jaren na dato nog als een huis. Het instrumentale intermezzo had voor de secretaris nog vele minuten mogen duren.

1. Like a baby (Wham! 1984). Onderwerp van het eerste en tot vandaag enige blog over Wham! van de secretaris. Een prachtig eerste instrumentale stuk en daarna oppassen dat de traantjes niet vloeien…. Lees hier meer over waarom deze, afkomstig van het tweede album ‘Make it big’, uiteindelijk de koppositie behaalt.

Goed, de secretaris heeft zijn vijfluik voltooid, in het besef dat alleen het weer veranderlijker is…..maar da’s meteen het mooie van muziek!