Tag: neumagen-drohn

De aarzelende verliefdheid op de Moezel (DuiFraSpa#4)

Aan het einde van het vorige millennium -zo klinkt dat wel erg lang geleden- bracht de secretaris zijn tweede fietsvakantie door in het Rijn- en Moezelgebied. Hij werd daarbij meteen aangetrokken door de idyllische aanblik van de kronkelende Moezel op het traject tussen Trier en Koblenz. Later begon hij hieraan wel eens te twijfelen: werd deze lieflijke rivier in zijn herinnering niet steeds mooier? Vergrootte de intensiteit die een fietsvakantie vaak heeft, dit gevoel wellicht uit? Verwarde hij zijn verliefdheid niet met die op zijn verloofde? De Moezel, was dat niet een gebied waar vooral iets te dikke 65-plussers boottochtjes maken en waar iets te goedkope sloeberwijn vandaan komt?

In het najaar van 2005 keerde hij er terug. De secretaris had net een gezinnetje gesticht en de paar maanden oude baby werd bijna dagelijks over de klinkers in de binnenstad van Trier gereden. Hij liet zich door zijn eega langs de Moezel rijden. Een stop bij het Weinschiff in Neumagen-Drohn was als Nijmegenaren onvermijdelijk evenals de Riesling “Vinum Magnum Noviomagus” die in de achterbak belandde en anno 2015 nog in het wijnrek ligt te verstoffen. En wederom verwonderde de secretaris zich over die prachtige stroom geflankeerd door eindeloze hellingen met systematisch geordende wijnranken.

Weinschiff in Neumagen_Drohn
Weinschiff in Neumagen_Drohn

En nu, tien jaar later -het gezin is al een tijd compleet- een derde ontmoeting om te verifiëren of zijn geheugen echt niet gelogen had. Uiteraard gingen de kinderen even op de foto bij het Weinschiff. Op de terugweg vanuit Neumagen-Drohn namen we gezamenlijk vanaf het uitzichtpunt bij hotel Zummethof de beroemde bocht bij Trittenheim (Moselschleife) in ons op, afwachtend welke nieuwe herinneringen deze zou maken….

Moselschleife bij Trittenheim
Moselschleife bij Trittenheim

Komt aan alle twijfel over de schoonheid van de Moezel nu een einde? De secretaris kreeg steun uit onverwachte doch voorname hoek. Eerder op de dag maakten we een eerste stop bij de (helaas in de steigers staande) Igeler Säule. Niemand minder dan Johann Wolfgang Goethe kwam hier op 26 augustus 1792 langs op weg naar Frankrijk. Hier noteerde hij in zijn dagboek, waar de secretaris niets meer aan toevoegt:

“Auf dem weg von Trier nach Luxemburg erfreute mich bald das Monument in der Nähe von Igel. Die Mosel fließt unmittelbar vorbei, mit welcher sich gegenüber ein ansehnliches Wasser, die Saar, verbindet. Die krümmung der Gewässer, das Auf- und Absteigen des Erdreiches, eine üppige Vegetation geben der Stelle Lieblichkeit und Würde.”

JMA Biesheuvel – Een overtollig mens (++1/2)

Om alvast proef en warm te draaien voor de zomervakantie plunderde het gezin van de secretaris de zolder leeg om een weekendje te gaan kamperen. (Mini)camping van bestemming was Driehuis in Reek, waar de kinderen naar hartelust konden skelteren en de boer konden meehelpen bij het voeren van zijn gevarieerde beestenbende. Vanwege het prachtige weer genoten de secretaris en zijn eega van de heerlijk zwoele vrijdagavond die mei ons helaas niet geschonken had. Met een moezel in de ene hand en de uit de op de camping uit de kast geplukte verhalenbundel ‘Een overtollig mens’ van JMA Biesheuvel (1939) liet de secretaris de fascinerend rood-gele zonsondergang tot zich komen.

Het titelverhaal beschrijft de eenzaamheid en de angst van een jonge academicus, Johan Knipperling. Hij wil graag bij de mensen horen, maar wordt uitgestoten. Zelf kan hij geen liefde uitstralen. Hij woont op zolder bij een loodgieterfamilie, maar de man, vrouw en kinderen bemoeien zich niet met hem, zodat hij bijna gek wordt van eenzaamheid. Knipperling werkt als natuurkundige op een ziekenhuis en is alleen daardoor al een eenling, want medici hebben liever niet met natuurkundigen te maken. Naast het titelverhaal zijn in de bundel nog vier kortere verhalen opgenomen: Een job van onze tijd, De klok, De lezing en Hoe bestaat het!

Bron: http://www.boekenwebsite.nl

Biesheuvel is vooral bekend geworden door zijn originele debuutroman ‘In de bovenkooi’. Hij lijkt die stijl en dat niveau in het begin van het titelverhaal ‘Een overtollig mens’ te benaderen, maar gaandeweg verliest hij duidelijk de aansluiting. Zijn favoriete ingrediënten, o.a. de onkunde van de mens en cynisme, weten soms nog wel te boeien, maar het lukt de schrijver niet tot een goede uitwerking en climax te komen. Niettemin leest het verhaal best lekker weg, mede doordat Biesheuvel de hoofdpersoon tot een aandoenlijk studieobject promoveert.

De kortere verhalen zijn stuk voor stuk minder geslaagd, Hoe bestaat het! wellicht uitgezonderd. Ze maken een vrij rommelige indruk: de lezer krijgt het idee dat Biesheuvel er op een gegeven moment tabak van heeft of na een vakantie trachtte de gestarte productie snel af te raffelen. Jammer, want deze vermeende jantje-van-leiden houding onthoudt ons een in potentie leuke bundel van een talentvol auteur. De secretaris kan dus geen voldoende uitdelen: ++1/2. De moezel uit Neumagen-Drohn was gelukkig wat beter…..