Tag: nijmegen

Kleine dingen groot #20: Duim bij Lent

Gisteren was de opening van het Rivierpark/ Spiegelwaal in Nijmegen(-Noord), afgesloten met een spectaculaire lichtshow. Burgemeester Bruls sprak de mooie woorden dat de Waal nu niet meer langs, maar door Nijmegen stroomt. De Waal is inderdaad nu veel meer een verbindende schakel geworden: steeds meer mensen zullen ontdekken dat er “aan de andere kant” ook genoeg te beleven valt.

Afgelopen najaar werd door hoogwaardigheidsbekleders al een voorproefje genomen door een levensgrote duim uit een dijk te halen, als symbool voor het feit dat de Waal bij Nijmegen meer ruimte heeft gekregen. Inmiddels heeft deze duim een nieuw plekje gekregen aan de oostelijke dijk bij de Spiegelwaal, zoals de nevengeul nu officieel heet.

Duim

Het project Ruimte voor de Waal Nijmegen is een van de omvangrijkste en meest in het oog springende projecten die gerealiseerd zijn in het kader van het landelijke waterveiligheidsprogramma Ruimte voor de Rivier van Rijkswaterstaat. De kans op een overstroming voor Nijmegen is daarmee in de toekomst veel kleiner geworden. Opvallend aan het project is ook dat de oplevering eerder heeft plaatsgevonden dan gepland. Een zeldzaamheid, want zulke trajecten vergen doorgaans een bijzonder lange adem.

Door de aanleg van de Spiegelwaal is in hartje stad een eiland ontstaan. Drie nieuwe bruggen verbinden het eiland met Nijmegen-Noord. De waterveiligheidsmaatregelen zijn zo uitgevoerd dat er ook volop ruimte is voor recreatieve activiteiten. Genoeg kansen dus voor sport, horeca, natuur en cultuur. Daarom een grote duim omhoog voor dit project!

 

 

‘Het Verjaardagsfeest’ van Harold Pinter door het Vrijdagtheater (++++)

Of het een gebrek aan tijd of prioriteit was, laten we even in het midden, maar het was voor de secretaris zeer welkom om weer eens naar een toneelstuk te gaan. Samen met zijn moeder, die deels verantwoordelijk mag worden gehouden voor zijn liefde voor het toneel, bezocht hij een voorstelling van het Nijmeegse Vrijdagtheater. Dat bracht het stuk ‘Het Verjaardagsfeest’ op de planken van de gelauwerde Britse toneelschrijver Harold Pinter.

Het Vrijdagtheater is gehuisvest in een vrij onopvallend pand aan de 3e Walstraat. Bij binnenkomst leidt een krakende trap naar de kneuterige lounge, die met zijn klassieke banken en canapés een prettige retro-uitstraling heeft. De regisseur van het stuk, de vriendelijke Ad Beukering, kwam de toeschouwers persoonlijk naar beneden halen en het podium overstekend namen zij hun plaats op de knusse tribune in.

Bron: vrijdagtheater.nl

Centraal in ‘Het Verjaardagsfeest’ staat Stanley, ooit een succesvol pianist, die zich uit de openbaarheid heeft teruggetrokken en al een jaar een eenzaam bestaan leidt in het muffige pension van het degelijke echtpaar Petey en Meg. Op een dag komen er twee zakenlieden langs, Goldberg en McCann, die meteen zorgen voor een gespannen sfeer. Wat moeten deze twee heren in een dergelijke omgeving? Stanley raakt direct uit zijn doen en wordt verder in het nauw gedreven wanneer hij merkt dat de gasten tegen zijn zin zijn verjaardag die avond luister bij willen zetten. Meg, de vrouw des huizes, heeft echter wel zin een verzetje en laat zich meeslepen door de onheilspellende plannen van de autoritaire Goldberg en zijn compagnon.

Maar voor het feest begint, onderwerpen Goldberg en McCann Stanley aan een absurd kruisverhoor dat nog het meest weg heeft van een hersenspoeling. Het Establishment probeert het weerbarstige lid weer in het gareel te krijgen.  De avond die volgt, zit vol met sterke drank en een beklemmende spanning. Goldberg papt aan met de veel jongere Lulu en Meg maakt McCann het hof. Ondertussen drijft men Stanley tot wanhoop en eindigt de labiele jongeman met een zenuwinzinking op bed.  De volgende dag vergaat het hem niet veel beter en in een grote limousine wordt hij door Goldberg en McCann, van de ‘Organisatie’, weggevoerd.

De zes acteurs van het Vrijdagtheater leveren een bewonderenswaardige prestatie door het publiek gedurende bijna drie uur te boeien met overtuigend spel en een sterke timing. De spelers weten uitstekend het centrale thema van Pinters stuk, de alom aanwezige dreiging, op een natuurlijke manier neer te zetten. Opvallend is ook de consistentie en concentratie die ze continu in hun rol weten vast te houden, ook in non-verbale uitingen.De scènes tussen het echtpaar Petey en Meg zijn door hun oubolligheid wellicht niet helemaal geschikt voor een toneelsetting, maar anderzijds vormen ze een mooi contrast met de voelbare spanning in de confrontatie tussen Stanley en de twee onvoorziene pensiongasten.  Knap dat een lokaal amateurgezelschap een dergelijk niveau bereikt: ++++.

Kleine dingen groot (6): het ‘Uitkijkkonijn’

Deze week is het ‘uitkijkkonijn’ van de kunstenaar Florentijn Hofman op het Nijmeegse Valkhof afgebroken. Het kunstwerk heeft het laatste jaar veel bekijks betrokken, want wie Nijmegen binnenreed, moest toch wel een groot vuiltje in zijn oog hebben gehad om het kolossale knaagdier te missen. De secretaris en zijn gezin bezochten het uitkijkkonijn op zijn laatste dag voor de tweede maal, zodat zoon- en dochterlief op gepaste wijze afscheid konden nemen. Uiteindelijk zijn er ’s weekends ongeveer 2600 bezoekers geweest in het uitkijkkonijn. Dat betekent dat het kunstwerk zo’n 13 bezoekers per uur heeft ontvangen en dat is bijna het maximum aantal, aangezien volgens bouwvoorschriften hooguit vijf personen tegelijkertijd binnen mogen zijn.

Foto: T. Klijn
Foto: T. Klijn

Het kunstwerk staat op een open plek in het Valkhofpark en kijkt met een onderzoekende blik tussen twee bomen door naar de Waal en waar mogelijk verder. Vanaf de brug en overzijde van de rivier is het knaagdier goed zichtbaar. Kenmerkend is ook de raadselachtige rode bal die balanceert op de neus. De toeschouwer krijgt de kans de blik van het konijn te volgen. Binnenin het konijn is op twee niveaus de mogelijkheid gecreëerd om naar buiten te kijken, door een venster op 5 meter boven maaiveld en door de ogen op 11,5 meter. Het sluit aan bij het universele gegeven dat de mens zich op wil richten en de blik wil verruimen.

Wat praktische feitjes: het kunstwerk heeft een hoogte van 10,85 meter (exclusief talud) en is opgebouwd uit 35.000 schroeven en 12.000 plankjes. Het stalen frame is in onderdelen in Den Haag gemaakt en vervolgens getransporteerd naar Nijmegen. De kop van het konijn is in de voormalige Gelderlanderhal in Nijmegen bekleed. Vanaf 28 februari 2011 is er in het Valkhofpark op locatie aan gewerkt en er zitten in totaal zo’n 3600 manuren in.

De in Delfzijl geboren Florentijn Hofman (1977) geeft met dit kunstwerk het publiek de kans zich te verwonderen, door vervreemding en schaalvergroting. Hij maakt de beleving door het uitkijken tevens tot een totaalervaring. Hofman houdt van kolossale, opvallende objecten. Zo maakte hij recentelijk in Sao Paulo het beeld ‘Fat Monkey’, dat volledig was opgebouwd uit gekleurde badslippers. Hofman was zelf aanwezig op de laatste tentoonstellingsdag van zijn creatie en zag al voetballend met zijn zoontje dat het zo goed was. De nakomelingen van de secretaris vonden het wel erg jammer dat het uitkijkkonijn zijn ondergang tegemoet ging, maar de secretaris beloofde met dit blog de herinnering levend te houden!

 

Restaurant De Firma Nijmegen: +++¾

De secretaris en zijn eega trakteerden afgelopen zaterdag een bevriend stel dat samen een domicilie in het Nijmeegse had betrokken. Aangezien de vrouwelijke helft van het duo bekend staat als een voortreffelijke kokkin en een kritische culinaire consument, nam de secretaris wel een risico door een restaurant uit te kiezen dat noch hij noch vrienden hadden gefrequenteerd. In de fietstocht onderweg probeerde hij dit in te kleden door te stellen dat hij ‘hier goede verhalen over had gehoord’ zonder te weten waar die nu precies vandaan kwamen. Het restaurant in kwestie was het onlangs geopende ‘De Firma’, gelegen aan de Lage Markt.

De Firma profileert zich als ‘een plek voor iedereen die zich jong voelt en die ervan houdt om verrast te worden. Huisgemaakt, seizoensgebonden, vers en duurzaam zijn waarden die voor ons de basis zijn. We zijn anders dan anderen en we willen dwars tegen stijlvervlakking en clichés ingaan’. Die laatste zin zou bijna een letterlijk citaat kunnen zijn uit het NUt-convenant, dus nieuwsgierig werden we zeker.

Bij binnenkomst lieten we ons aangenaam verrassen door de ongedwongen, bijna dumphandel-achtige aankleding die overigens zeker niet slordig oogde. Minder was de overdreven vrolijke ober waar de eega van de secretaris subiet kriegel van werd. De Firma beweert qua formaat gerechten te serveren tussen tapa en hoofdgerecht: gerechten ter grootte van een voorgerecht, met de optie om lekker samen te delen en te genieten. We begonnen met drie van zulke gerechten met twee bijgerechten en deden daarna nog twee vergelijkbare rondes.

Bron: iens.nl

Over de kwaliteit van het eten kunnen we unaniem en duidelijk zijn: het culinaire niveau van De Firma is zonder meer prima. De gerechten zijn verzorgd en speciaal, zonder gekunsteld te zijn. Pré is ook dat alle gebruikte vis voorzien is van het MSC-keurmerk. Of het daar aan lag weten we niet, maar de schelpdierenmix en de gambas met spek en rozemarijn smaakten in ieder geval uitstekend. Zeker niet overmeld mogen de frietjes blijven: de combinatie met tijm, knoflook en ras el hanout olie was een uitgekiende vondst. De fritatta met feta met spinazie kon ons kieskeurig oordeel ook doorstaan, evenals de Marokkaanse wortelsalade met dadels en munt. Een passende wijn uitkiezen bij zoveel verschillende gerechten is natuurlijk een utopie, maar de rode Portugese Paxis Douro bood een veelzijdig fruitig smaakpalet.

De bediening in De Firma is wisselvallig: de inter-ober variatie is qua uitstraling en snelheid erg groot. De tijd tussen het bestellen en het ontvangen van de toch niet heel bewerkelijke gerechtjes was soms buiten de gevoelsmatige norm. Als excuus werd nog aangevoerd dat de printer kapot was, maar anno 2012 klinkt dat toch wel erg bedroevend. De prijs-kwaliteit verhouding slaat ook niet helemaal uit in het voordeel van De Firma. De menukaart en de hoogte van de prijzen doen inderdaad voorgerechten op je bord vermoeden, maar de meeste waren niet groter dan een gemiddelde tapa. Gelukkig werd de secretaris onbedoeld gecompenseerd voor dit financiële leed: op de bon bleek de tweede fles wijn niet aangeslagen te zijn – leve de printer?

Ondanks deze niet onbelangrijke kanttekeningen is de basis van De Firma gelegd: de kok en zijn team moeten vooral zo doorgaan. Als het etablissement dan – wellicht na de eerste gunstige jaarcijfers –  de prijzen reduceert en het personeel lichtelijk bijstuurt, kan men uitgroeien tot een nieuwe ster aan het Nijmeegse culinaire firmament: +++¾.