Tag: olympische spelen

Een loopje met de limieten

Onlangs verhaalde de secretaris over de (Oympische) perikelen die de gymnastiekbond KNGU over zich afroept. Inmiddels is daar door een uitspraak van een rechter een hoofdstuk aan toegevoegd en mag Céline van Gerner nog hopen op een ticket voor Londen. Dit wankele beleid blijkt een besmettelijk virus te zijn binnen de vaderlandse sportsector, want inmiddels doet NOC*NSF het behoorlijk dunnetjes over.

De vaderlandse marathontoppers, zowel bij de mannen als bij de vrouwen, hebben onlangs uitstekende prestaties neergezet, maar het Olympisch Comité hanteert zeer rigide de (te) hoog ingestelde limieten. Voor Miranda Boonstra gloort gelukkig weer enige hoop, want de voorname heren hebben, onder druk van de Atletiek Unie en ongetwijfeld ook van andere partijen, de deur voor haar op een kier gezet. De Nijmeegse atlete zette in de marathon van Rotterdam een puike tijd neer van 2.27.32, een luttele 8 seconden boven de Olympische limiet.

Koen Raymaekers. Bron: wikipedia

Jammer dat er over de heren niet meer gerept wordt, zodat hun kansen onterecht definitief verkeken zijn. Koen Raymaekers finishte op de Coolsingel met een persoonlijk record in 2.10.35, slechts 35 seconden te weinig om Londen te halen. Beseft NOC*NSF niet dat dit een fantastische tijd is, waarmee je zonder schroom op het grootste mondiale sportevenement kunt verschijnen? En wat te denken van de 26e-jarige Michel Butter die in een snikheet Boston tot 2.16.38 kwam, terwijl de Keniaanse winnaar Korir 2.12.40 klokte.

Toegegeven, we hoeven het adagium ‘meedoen is belangrijker dan winnen’ van baron de Coubertin niet van stal te halen, maar zeker op een lange afstand als de marathon waar veel factoren invloed hebben, moet men niet op een minuutje laat staan op enkele secondes kijken. Op deze manier demotiveren de sportbazen talentvolle atleten die jarenlang gedisciplineerd naar een uitdagend doel hebben toegewerkt. Bovendien ontneemt men de kans om de Nederlandse sport internationaal op de kaart te zetten en gaat men voorbij aan de voorbeeldfunctie die zulke sporters met hun prestaties voor de jeugd hebben.

Zeer spijtig, het maakt het kijkplezier er vanaf eind juli ook iets minder op. Raymaekers heeft ondertussen een uitstekende afleiding: binnenkort verwachten zijn vrouw en hij een kind. Misschien dat hun mogelijk sportieve nakomeling in 2040  op meer coulance kan rekenen….

Dubbel handig: Károly Takács

De Elfstedentocht kwam er dan toch net niet. Jammer, maar de gemiddelde sportliefhebber hoeft dit jaar niet bij de pakken neer te zitten. Schrikkeljaren bevatten per slot van rekening een verheugend aantal tot de verbeelding sprekende sportevenementen. De secretaris vervroegt zijn zomervakantie dit jaar mede door het plaatsvinden van de Olympische Spelen van 27 juli tot 12 augustus. Gastheer is voor de derde keer Londen, dat ook in 1908 en 1948 de internationale sportelite mocht ontvangen.

Bron: sport.uk.msn.com

Tijdens de tweede editie in de Engelse hoofdstad vond er een opmerkelijke prestatie plaats. De Hongaar Károly Takács won een gouden medaille op het onderdeel 25 meter snelvuur pistool. Het bijzondere eraan was dat hij dit met zijn linkerhand volbracht, hetgeen van nature niet zijn favoriete kant was. Takács verloor als sergeant in dienst in 1938 zijn rechterarm, toen een granaat te vroeg ontplofte in zijn hand. Hij genas en wilde doorgaan met zijn grote liefhebberij en schakelde van lieverlee over op zijn linkerhand.

Met een flink portie doorzettingsvermogen bereikte de Hongaarse schutter weer zijn oude niveau. In Londen versloeg hij de Argentijnse wereldkampioen Carlos Enrique Díaz Saenz Valiente met een nieuw wereldrecord van 580 punten. Takács’ rol op het internationale schiettoneel was daarmee nog niet uitgespeeld, want vier jaar later prolongeerde hij op 42-jarige leeftijd zijn Olympische titel. Hij klopte toen nipt zijn landgenoot Szilárd Kun, die nota bene door Takács getraind en gecoacht werd!

Takács kan met recht een legende op dit onderdeel worden genoemd, dat overigens vanaf de eerste moderne Olympische Spelen in 1896 het vaakst op op het schietsport-programma stond. Op 3 augustus 2012 wordt bekend wie de nieuwste opvolger van Takács wordt: zou het een links- of rechtshandige schutter worden?

Indrukwekkende sportvrouwen (16): Daniela Silivas

Vorige week was het WK turnen in ons land, een evenement dat we pakweg 20 jaar geleden nooit dachten te mogen organiseren. De secretaris heeft zelf een wat moeizame relatie met deze gymnastische sport. Tijdens de gymles vroeger stikte hij van de zenuwen, als de docent aankondigde dat er geturnd moest gaan worden. Angst is een slechte raadgever, waardoor de pogingen van de secretaris om over de bok te komen vaak zowel lichamelijk als geestelijk een pijnlijke afloop hadden. Nee, het liefst was hij gevlucht naar moeders schoot. Het cijfer bedroeg bijna altijd een 6 of een 6-, waarbij dat laatste resultaat synoniem was voor ‘kan er niets van, maar doet z’n best’.

Desalniettemin vond de secretaris het geen traumatische belevenis om naar de wereldtoppers te kijken. Een sportvrouw die in die zenuwslopende turnjaren veel indruk op hem maakte, was de Roemeense Daniela Silivas. Dat heel vaak piepjonge turnsters flink gedrilld werden om maar te presteren, is alom bekend, zeker in die tijd. Tijdens wedstrijden zag je hun gespannen en afgetrainde bekkies zeer zelden een glimlachje produceren om de jury in te palmen. Zo niet Silivas. De Roemeense steelde tijdens de Olympische Spelen van Seoul in 1988 met haar ontwapenende optreden, en dat voor een Oost-Europese!

84a29db764dcef676143bebf70f8be62

De samengestelde oefening individueel was een uiterst spannende aangelegenheid. Silivas en de Russische Yelena Shushunova zweepten elkaar met perfecte oefeningen op tot een ongekend niveau. Shushunova, door haar norse uitstraling een tegenpool van Silivas, trok uiteindelijk aan het langste eind met een score van 79,662 tegenover 79,637: een zeer miniem verschil dus. Het publiek had de Roemeense tiener echter in de armen gesloten en moedigde haar in de losse toestelfinales hartstochtelijk aan, zeker nadat Silivas met de andere Roemeensen ook de landenwedstrijd nipt had verloren van het Rusland van Shushunova.

Silivas stelde haar fans niet teleur: ze pakte maar liefst driemaal goud: op de brug met ongelijke leggers, de evenwichtsbalk (waar ze haar grote rivale met enkele tienden versloeg) en de vloer. Silivas’ gemoed werd alras opgeluchter en vrolijker, zodat ze -om de woorden van commentator Hans van Zetten te herhalen- de hele wereld haar ‘guitige koppie’ toonde. De secretaris herinnert zich nog de slowmotionbeelden van Silivas in de NOS-samenvatting van de Olympische Spelen, waar de omroep de begintonen van ‘Father Figure’ van George Michael onder hadden gezet. Rillingen, maar dan van een heel andere aard dan tijdens de gymlessen van de secretaris….

Review Yes een Crisis! Marc Lammers (+++1/2)

Het leven hangt aan elkaar van toevalligheden en een recente toevalligheid zorgde ervoor dat de Beschermheer onlangs het boek Yes een crisis, van Marc Lammers in zijn bezit kreeg. Bij voorbaat interessant, want Marc Lammers kennen we natuurlijk als de succescoach die de hockeymeiden naar Olympisch Goud leidde, daarbij gebruik makend van een flinke dosis mental coaching en innovaties. Kortom, een man waar we wat van kunnen leren.

En aldus geschiedt tijdens het lezen van het boek. Enkele voorbeelden: Lammers leert ons dat het focussen op een einddoel minder handig is dan het focussen op het proces ernaar toe. Dan komt het einddoel namelijk vanzelf in zicht. We leren dat crisistijden ideaal zijn om innovaties door te voeren. En dat we een winnend team ‘ever moeten changen’. Wie meer wil leren, moet zelf aan het lezen slaan, we geven hier natuurlijk niet álles weg.

Juist tijdens een crisis maak je het verschil, zo is de mening van Marc Lammers. Daarbij geeft hij een vrij brede interpretatie aan het begrip crisis. Lammers en co-auteur Ton Hendrickx trekken voortdurend een parallel met het bedrijfsleven. Op den duur wordt dat wat vermoeiend, net als de vele herhalingen in het boek. Wie consequent elke onevenpagina overslaat, heeft aan het einde van de rit weinig gemist.

Dat mag klinken als pittige kritiek, er is ook veel goeds aan het boek. Marc Lammers doet de dingen nooit half en dat vertaalt zich in dit geval in een kleine, maar goede aanvullende website met daarop relevante filmpjes die in het boek vermeld staan. Een gouden medaille is het boek bij lange na niet waard, maar de combinatie met website en videobeelden redt de meubelen en zorgt voor drieëneenhalve NUtsterren: +++1/2

Marc Lammers, zoveel maakt het boek wel duidelijk, is terecht een man die respect verdient. Voor zijn doorzettingsvermogen, visie, reflecterende vermogen, durf én resultaten. Zorg alleen wel dat je internet bij de hand hebt als je zijn boek leest.

Foto: managementboek.nl

Indrukwekkende sportvrouwen: Nicolien Sauerbreij

Een sauerbreij was het, de sneeuw van gisteren in Vancouver. Regen en een te hoge temperatuur hadden gezorgd voor een wit-grijze saus die ergens in de verte aan sneeuw deed denken. Hoezeer het ook mistte, het kon niet verhullen dat Nicolien Sauerbreij de honderdste Nederlandse gouden Olympische medaille in de geschiedenis won.

Indrukwekkend? Jazeker! Ten eerste is het uniek dat een poldermeisje een alpien glij-onderdeel weet te winnen. Sterker nog, sommige kerels durven eenmaal op de Spelen aangekomen niet eens meer naar beneden, al heeft het ook wel iets dappers om te zeggen dat je niet durft. Maar ook winnen onder de gegeven omstandigheden was indrukwekkend. Dan ben je écht goed.

Het meest indrukwekkend is echter de weg die Nicolien Sauerbreij afgelegd heeft. Volgens haar eigen site begon ze als twaalf jarige (pas) met snowboarden. Jarenlang trok ze met haar ouders en zus in een campertje langs de wintersportgebieden. De combinatie van onderwijs en deze manier van leven moet loodzwaar geweest zijn, maar ze behaalde haar diploma. En ook sportief boekte ze vooruitgang. Door stug vol te houden en te leren van nederlagen en tegenslagen – en die waren er genoeg – slaagde ze er langzaam maar zeker in echt deel uit te gaan maken van de wereldtop.

Wereldbekerzeges genoeg, maar op de Olympische Spelen wilde het echter tot gisteren allemaal niet zo vlotten. In Salt Lake City leidde een verkeerd gewaxed board tot een lawine van hoon. Maar Nicolien gaf niet op. In Turijn leek het erop dat ze de kwartfinale zou halen, maar een te laconieke afdaling kostte haar de kop. “Typisch Sauerbreij!”, riep iedereen.

Sauerbreij is echter iemand die weet wat ze wil. En een indrukwekkende volhouder. Gisteren viel alles op z’n plek. Nicolien straalde, al heeft ze daar niet per se een gouden plak voor nodig.

Foto: Wikipedia.nl

Indrukwekkende sportvrouwen (13): Trine Hattestad

In de jaren negentig van de vorige eeuw werd een discipline binnen de atletiek-werpnummers opgefrist door een nieuw fenomeen. De Noorse speerwerpster Trine Hattestad was een vreemde – en zeker geen lelijke- eend in de bijt. Tussen de volgespoten manwijven en Oost-Europese mastodonten wist de frivole Hattestad al snel de harten van het publiek te veroveren. De vrouwelijke werpnummers dienden tot dan toe slechts als programmavulling met grauwe, vetzuchtige deelneemsters die nimmer een glimlachje op het gelaat vertoonden. Niet dat een gemiddelde dietiste content zou zijn met de Body Mass Index van Hattestad, maar de Scandinavische beschikte tenminste over souplesse en snelheid.

Met een aanstekelijk enthousiasme wierp zij de speer 65 meter verder en waar haar concurrentes zich na de krachtsuitspatting bedienden van oerkreten boordevol testosteron, kirde Hattestad er lustig op los, vriendelijk lachend naar trainer en toeschouwers. Samen met haar mannelijke collegae Jan Zelezny en Steve Backley liet zij het speerwerpen in die jaren flink op de populariteitsladder stijgen.

Bron: http://www.athletix.org

Haar palmares spreekt boekdelen: liefst 14x werd ze Noors kampioene. Daarnaast stond ze Europees 1 keer en mondiaal 2 keer op de hoogste trede. Haar hoogtepunt bereikte ze echter tijdens de Olympische Spelen in 2000 door daar in Sydney de gouden medaille voor zich op te eisen met een afstand van 68,91 meter. Daarmee pakte ze haar waarschijnlijk laatste kans op Olympisch goud, want met haar 34 jaar en haar vijfde deelname op de Spelen, kwam het einde van haar indrukwekkende carriere in zicht.