Tag: Poëzie

De ‘poëzie’ van Duitse kentekens

Het kan je zo maar overkomen als je in de auto zit op de Duitse snelweg, een ‘Lingo’- moment.
Vroeger maakte ik er, op weg naar de vakantiebestemming (zeven uur rijden), een sport van. Geen kenteken ontsnapte aan mijn oog. De Donald Ducks waren immers bij het Ruhrgebied wel uit en de walkman bestond nog niet.

Duitse kentekens bevatten vaak woordschatten, als je maar goed (en snel) kijkt.
Bij onze Oosterburen is het toegestaan je kenteken te personaliseren zoals de bezitter van dit Italiaanse koekblik (zie foto boven).

Een kenteken begint met een districtscode van één, twee of drie letters (bijv. B-, KLE- of OAL-). De daaropvolgende letter- en cijfercombinatie (één of twee letters met twee tot vier cijfers, minimaal twee cijfers en een totaal aantal karakters van minimaal vier) zijn zelf te kiezen. Dat leidt tot woorden of namen als VA – AS 1234, HA – NS 1234, RE – ET 1234 en SO – EP 1234. Politiek gevoelige combinaties als NA – ZI, KZ of NS zijn verboden door de autoriteiten.

Het blijft een leuk tijdverdrijf dit ‘kenteken-spotten’. Afgelopen weekend sprong mij een krachtige variant in het oog (zie foto, genomen in de buurt van Ludwigshafen).Oh ja, N – UT 1234 heb ik nog nooit voorbij zien komen …

(Afbeeldingen: NUt en Wikipedia)

Dichter Michel Wuyts over de Ronde van ’69

In Vlaanderen lopen de temperaturen dezer dagen in meerdere opzichten op. Niet alleen wordt er voor zaterdag uitzonderlijk warm weer verwacht voor begin april, ook is zondag de Hoogmis van het Vlaamse wielrennen: de Ronde. Sporza loopt uiteraard op de Ronde van Vlaanderen  vooruit met diverse programma’s, daar is het een nationale publieke zender voor. En uiteraard wordt al het wielervuurwerk dat de aanloop naar Vlaanderens mooiste vormt verslagen door Michel Wuyts, één van de  betere improvisatiedichters van het Nederlandse Taalgebied.

Neem nu dit filmpje, waarin Wuyts vertelt over de Ronde van Vlaanderen van 1969. Onbedoeld of niet, pure poëzie.

Madelon’s literaire blog

Behoort u tot de categorie mensen die er een hobby van gemaakt hebben om te klagen over de jeugd van tegenwoordig, die nooit meer eens een boek leest? Laat staan poëzie? Stop dan maar, wij van NUt zijn weer op iemand van de jongere generatie gestuit die haar liefde voor literatuur niet onder stoelen of banken steekt. Op Madelon’s literaire blog probeert Madelon sinds kort ‘de wereld wat mee te geven van wat haar raakt.’ En Madelon mag dan wel al lang geen kleuter of dreumes meer zijn, eerder begin twintig, maar zij schrijft ook: “Al vanaf dat ik de eerste letters kon lezen verslind ik boeken. Klein, dik, dun, literair, poëzie, lectuur… zolang het maar bladzijden heeft.”

Iemand met zoveel liefde voor literatuur, schrijft natuurlijk zelf ook. Poëzie en korte verhalen wel te verstaan. Als ze inspiratie heeft tenminste. Iemand om in de gaten te houden dus! En dat kan, niet alleen via haar weblog, maar ook via Twitter: http://www.twitter.com/mkooijmans.

Hans Andreus – De sonnetten van de kleine waanzin

Iedereen kent de generatie van de Vijftigers, een verzameling dichters en auteurs die zich in de jaren 50 van de vorige eeuw verzetten tegen de geldende kunstopvattingen. Lucebert, Hugo Claus, Simon Vinkenoog en Remco Campert zijn bekende exponenten van deze groep. De secretaris betreurt het dat in dit rijtje zelden meer Hans Andreus wordt genoemd. Sommigen kennen hem van zijn kinderboeken (o.a. Meester Pompelmoes), maar laten we eens stilstaan bij zijn openhartige poëzie.

Hans Andreus is het pseudoniem van J.W. van der Zant en werd geboren in 1926. Midden jaren vijftig heeft hij een heftige liefdesgeschiedenis achter de rug met een Parissienne, Odile Liénard. Hij schrijft vervolgens de ‘Sonnetten van de kleine waanzin’ om deze affaire te kunnen verwerken en zich weer enigszins genezen te voelen. Liefdesverdriet is echter niet het enige levensperikel voor Andreus. Hij worstelt met depressies en ondergaat therapie waarin ook zijn ongewenst kind-zijn naar boven komt. Hij raakt ervan overtuigd dat hij de helft van een tweeling is en dat zijn tweelingbroer is geaborteerd. De waanzin waar Andreus het letterlijk over heeft, kan dus mogelijk aan diverse persoonlijke misère refereren.

Uit diep geworteld ongeluk komt vaak prachtige kunst voort, zo bewijst ook Andreus (sonnet 4 van 39):

Ik loop waar ik val en mij op moet rapen

Geen boom en geen struik en geen horizon

Er hangen alweer stormen voor die zon

Ik wou dat ik één uur, één uur kon slapen.


Heet mij toch welkom, wereld van vandaag

Of van vandaag niet dan misschien tot morgen

Ik ga in mijn splinters en onweer verborgen

en ga alleen en weet niet wat ik vraag.


Maar ik wil de moed hebben tot het laatste,

niet meer aan mij denken of aan die ander

of aan wat mijn woorden aan zon terugkaatsten.


Dood is hier. Ik wil zien hoe ik verander

en of ik weggaan of alweer leven moet

Maar wil niet zonder zijn, niet zonder moed.


Heel dicht op de huid van Andreus word je als lezer gegrepen door zijn kwetsbaarheid. Hij probeert zijn gevoelens niet met ingewikkelde taal onder woorden te brengen, maar bedient zich van vragen en paradoxen. Het leidt tot springerige, hortende verzen die zijn gemoed op authentieke wijze lijken te weerspiegelen.

Bron: http://www.literatuurplein.nl

Arjan Peters heeft een mooi en respectvol voorwoord bij de tiende, afzonderlijke druk (2007, Uitgeverij Holland) geschreven. Het nawoord is verzorgd door Andreus’ biograaf Jan van der Vegt.

De behulpzame gedichten van Hans Bouma

De secretaris herkent de onverklaarbare invallen of ideeën voor een blog, zoals de beschermheer die eerder vandaag opbiechtte. Soms zijn er echter beter te beargumenteren aanleidingen om er eentje te schrijven, wat overigens geen enkel causaal verband hoeft te hebben met de kwaliteit van het geproduceerde. De afgelopen weken is in de media (te?) veel aandacht besteed aan de nieuwe dichter des vaderlands, Ramsey Nasr. Die tourt nu alle provincieën door als een doorgewinterde politicus in verkiezingsstijd, om poëzie -om maar eens een lekker cliché te gebuiken- op de agenda te zetten. Daarnaast zag de secretaris tot zijn schrik na de subtiele metamorfose van de looks van deze site dat de teller in deze categorie slechts op 2 staat.

Als hoeder van de kwaliteit maar zeker ook van onze verscheidenheid zet ik nu de dichtkunst in de schijnwerpers in de persoon van Hans Bouma. Bouma (geboren in 1941) is oud-predikant en oud-uitgever en nu werkzaam als schrijver en dichter. Hij schrijft poëzie voor belangrijke levensmomenten en gevoelens, getuige ook de namen van zijn bundels, zoals ‘Voor jou is mijn droom’ en ‘Symbolen van je leven’. De gedichten van Bouma zijn niet nodeloos ingewikkeld, maar bevatten wel genoeg intensiteit. Ze kunnen erg van pas komen, als je je verbondenheid met je dierbaren wilt uitdrukken, maar niet de juiste woorden kunt vinden, als die er al zijn. Erg praktisch ook, wanneer je een kaartje over verdriet, vriendschap danwel geboorte van inhoud wilt voorzien!

Omdat schrijven over poëzie net als het begrijpen ervan geen sinecure is, eindigen we ter illustratie met het gedicht ‘Overkant’ uit de bundel ‘Droom die mens werd’ (101 gedichten bij een geboorte):

Jij zo nabij, zo vertrouwd

Binnenkant van ons bestaan-

zo prachtig

als jij je onttrekt,

alles te buiten gaat.

Nieuw land, lief vergezicht.

Overkant.

Glimlachend noem ik je naam,

pak ik je hand.

Jij zo jij.

Christen Unie: verwijder gedicht

Toegegeven, we hebben op het NUtblog nog bar weinig aandacht geschonken aan poëzie. Maar vandaag doet zich een buitenkansje voor. Bij deze dus: de lokale fractie van Regeringspartij De ChristenUnie ergert zich aan een uiting van deze kunstvorm in een tunneltje in Dordrecht. Er staan daar een paar op het eerste gezicht onschuldige regels gekalkt die bij nader inzien volgens fractievoorzitter H. Mostert “in strijd zijn met de uitgangspunten zoals wij die in onze godsdienst beleven.”  Dat maakt nieuwsgierig naar wat er dan wel staat natuurlijk. Welnu: “Er ruist langs de wolken een boer op een fiets.” En dat lijkt dus te veel op de Bijbeltekst: “Er ruist langs de wolken een lieflijke naam”. Juist ja. Je kunt je maar ergens druk om maken. Sommige mensen hebben écht teveel vrije tijd en zijn niet te beroerd om het onweerlegbare bewijs daarvan voortdurend te leveren. En NUt? NUt is voor vrijheid van meningsuiting en tegen het onderkalken van tunneltjes met matige poëzie. Verwijderen is dus geen bezwaar, maar dan wel met een andere motivatie.