Tag: radio2

De Top2000: Fischer Z – The Worker (1979)

Over een paar weken is het weer zover: Nederland zet zich massaal achter de kalkoen, stoofperen of wild met cranberries en een paar dagen later gaat weer voor vele miljoenen aan Jumping Jacks, vuurpijlen en vooral veel te veel knalwerk de lucht in. Voor sommigen een periode van gedwongen gehang op de bank, verplicht gekeuvel met de schoonfamilie en schromelijk overdreven diners – om nog maar te zwijgen van het gestress hier omheen.

De secretaris heeft hier niet zo’n last van. Hij staat zelf graag achter het fornuis om, op basis van een deugdelijke planning en voorbereiding (maak 1 of 2 gangen een dag eerder, dat scheelt een hoop nervositeit), ontspannen leuke gerechtjes te maken. De kinderen zijn ondertussen opa en oma aan het moe maken, waardoor die daarna wel trek hebben in een appetijtelijk maaltje. Met oud en nieuw schuiven we de nodige tapas naar binnen om vervolgens met een gore champagne het nieuwe jaar in te luiden.

Mochten er in deze donkere dagen toch nog problemen optreden, dan stemmen we af op de Top2000 van radio2. Voor het tiende jaar is deze memorabele lijst van 2000 platen al te horen vanaf 2e kerstdag tot en met 23.58 uur op 31 december. Sinds jaren begeleidt het programma Top2000 a-go-go (is dit rare suffix ontleend aan Wham’s ‘Wake me up before you go-go’?) op TV de lijst der lijsten. Onderdeel van het programma is dat lopende muziekencyclopedie Leo Blokhuis artiesten bezoekt die de eer hebben in de Top2000 te staan.

In een vorige editie zag ik een ontroerend filmpje over John Watts van de groep Fischer Z. Hij zat met zijn bejaarde ouders in een cafe te praten over zijn ‘The Worker’. Dit nummer gaat over een man die elke dag braaf de trein neemt naar zijn werk om weer op tijd terug te keren voor de dampende piepers van zijn vrouw. Mits hij geen vertraging heeft natuurlijk, want mobieltjes waren er in die tijd niet. De man in kwestie is de vader van Watts. Watts verklaart dat zijn schrikbeeld was dat hij ook zo’n reguliere, saaie baan zou krijgen, waarbij elke dag weer hetzelfde was. Zijn ouders reageren vertederend begripvol: ze hebben geen moeite met dit dwarse standpunt van hun zoon. Het zijn duidelijk mensen uit de tijd van niet lullen, maar poetsen. Er zal gewerkt moeten worden om het hoofd boven water te houden.

Watts zelf is niet een harde ‘worker’. Zijn productie door de jaren heen is net zo bescheiden als het karakter van zijn ouders. Watts is een afgestudeerd psycholoog die zijn groep Fischer Z gebruikt als vehikel voor zijn hang naar aandacht voor zijn persoon en het rationaliseren van zijn angst voor eenzaamheid en krankzinnigheid. De groep ontstond in 1977 en de naam is afkomstig uit de statistiek. De hit ‘The Worker’ staat op hun debuutalbum “Word salad” (voorzitter, wat vind je van de vormgeving?). Dit album bevat jachtige, door toetsen gedomineerde pop met reggae-invloeden.

www.amazon.com
Album Word Salad. Bron: http://www.amazon.com

Overigens kan er dit jaar niet gestemd worden voor de Top2000. Vanwege het jubileumjaar is er voor een andere aanpak gekozen. Pff, dat scheelt mij wat stress, want 10 platen kiezen uit duizenden, da’s toch wat lastiger dan een kerstmaaltje voorbereiden…..

Bron tav Fischer Z: www.80sound.com

De indische waterlelies in de Efteling: over koningin Fabiola, Bert Kaempfert en Yma Sumac

Als compensatie van de trauma’s van de kinderpostzegels, hadden we gelukkig in onze jeugd al de Indische waterlelies in de Efteling. Zelfs ruige Rambo-jongetjes werden niet helemaal onberoerd door deze lieflijke melodie en wonderlijke tafereeltjes. Ikzelf kwam er graag, net als alle meisjes. Het scheelde natuurlijk ook dat ik niet in de python durfde; ik was toen al een feminiene man in spe.

Jarenlang wist ik eigenlijk niet waar die melodie vandaan kwam. De jaarlijks door mij beluisterde top2000 op radio2 bracht uitkomst: na deze aha erlebnis zag ik in de lijst dat het wijsje “Afrikaan Beat” heette van de Duitse componist Bert Kaempfert. Het sprookje is een opmerkelijke, internationale productie, want het verhaal blijkt geschreven te zijn door Koningin Fabiola van België. Het verhaalt van een heks die dansende elfjes verandert in waterlelies omdat zij jaloers is op hun schoonheid. Verder onderzoek leert ons dat de zang op het conto kwam van de Peruaanse zangeres Yma Sumac.

Deze stemkunstenares (geboortejaar omstreeks 1922) staat bekend om haar zeldzame bereik. Haar figuur is mede daardoor met raadsels omhuld. In de jaren vijftig is zelfs onderzoek gedaan door een musicoloog, die de theorie ontwikkelde dat de wonderbaarlijke stem van Sumac een zeldzaam overblijfsel was uit de primitieve oudheid. Volgens het onderzoek kwam tot de twaalfde eeuw, voordat het notenschrift was uitgevonden, een dergelijk vocaal bereik vaker voor.

Over Bert Kaempfert (1923-1990) vinden we meer down-to-earth informatie. Deze orkestleider maakte achtergrondmuziek voor veel bekende nummers en artiesten, waaronder Strangers in the night van Sinatra. En koningin Fabiola? Die kennen we natuurlijk als de echtgenote van wijlen koning Boudewijn. Haar volledige naam luidt – en probeer dat maar eens te onthouden- Fabiola Fernanda María de las Victorias Antonia Adelaida, gravin de Mora y Aragón.

nl.wikipedia.org
Indische waterlelies, bron: nl.wikipedia.org

Wie de Indische waterlelies nog even wil beluisteren, klikke hier.

Eighties-nostalgie (deel 1)

Op radio2 is het weer raak deze week: herinneringen ophalen aan de 80’s en dan met name genieten van de echte popmuziek uit dat onvergetelijke decennium. Als klein ventje zat ik op vrijdag van 15-18 uur voor de radio om de Top40 op te nemen. We hadden indertijd nog een grote bandrecorder waar je precies 3 uur radio op kon nemen. Daarna nam je rustig de tijd om de muziek over te zetten op een cassettebandje, waarbij je probeerde om de stem van de DJ er net niet op te krijgen, zonder al te veel muziek te verliezen. Het was een intieme manier van met muziek omgaan, wat misschien ook mijn liefde voor de muziek uit die tijd (deels) verklaart. Het was voor mij ook een periode van een heleboel playbacken en de onvermijdelijke playbackshows. Wham! was het grootste slachtoffer van deze bijna uit de hand gelopen hobby. In de laatste klas van de basisschool eiste ik de overwinning op met boezemvriend en -playbacker Thomas met het lied ‘A letter from America’ van The Proclaimers. Uit de 80’s komen een heleboel interessante bands. Naast mijn favorieten Wham!, Culture Club, Level42, The Cure, Prince, Michael Jackson, Madonna (en ga zo maar door) ontdekte ik op latere leeftijd nog andere bands, zoals Fischer Z en Icehouse. En voorzitter, zal ik Joy Division nog even mogen noemen?