Tag: recensie

De Romeinse Lusthof is wél een leuke Asterixfilm

Gérard Depardieu schijnt zijn innige vriendschap met Poetin bezegeld te hebben met een emigratie naar Rusland. Jammer dat hij er vrijwillig naartoe gegaan is. Een paar jaartjes Siberië had mij een passende straf geleken voor zijn deelname aan de wanvertoningen die naar mijn ditmaal onbescheiden mening gemaakt werd van de vier Asterix en Obelix films waar hij in speelde. Ik ben van jongs af aan die hard fan van Asterix en was bij het verschijnen van de eerste speelfilm dan ook bijzonder geïnteresseerd. Het leek mij lastig de finesse van de strip in een speelfilm te vatten. Zou dat lukken?

Eh. Nee dus. Wat mij betreft leek het nergens op. Na vijf minuten uitgezet en iets anders gaan doen.

Dientengevolge was ik sceptisch toen ik een paar weken terug op een advertentie stuitte voor een animatiefilm met de titel Asterix en Obelix en de Romeinse Lusthof. De trailer trok me over de streep:

Gisteren zette ik de oudste twee kinderen in de auto en reed naar de bioscoop. Op de heenweg sloeg de twijfel toe. Zouden de makers in 2014 niet gevallen zijn voor de verleidingen van te druk,te flitsend, te veel? Immers, wie ooit de meest recente Legofilm gezien heeft, durft nauwelijks meer naar de bioscoop voor een anmiatiefilm.

Het viel mee. De Romeinse Lusthof is een Asterix film die wél leuk is. Voor jong en oud zelfs! De graphics doen niet of nauwelijks onder voor de grote Disney en Pixarproducties. Het verhaal is in vergelijking met de strip wat aan de onstuimige en rumoerige kant, maar het is goed te doen. Vooral in de eerste helft van de film wordt het originele verhaal vrij nauwkeurig gevolgd. De karakters uit het boek blijven grotendeels in tact. Het gedelibereer tussen de Romeinse soldaten en hun Centurion over de arbeidsvoorwaarden is bij vlagen hilarisch en een grote knipoog naar de Franse vakbonden. Wel is het wat vreemd dat de meeste Galliërs in de Nederlands gesproken variant een Vlaams accent hebben, al heeft dat ook wel weer wat. In de tweede helft van de film wijkt het script wat meer af ten opzichte van de strip, en dat is niet altijd een verbetering. Maar alles bij elkaar hulde voor deze moderne vertaling, vier sterren: (++++).

Tot slot als bonus nog een clip:

The LEGO movie: knap ingewikkeld verhaal (++)

Wist u dat er vier keer zoveel kippen als mensen op de wereld rondtokken? Wij ook niet, maar sinds ons bezoek aan de Euroscoop in Tilburg van vanmiddag weten we het wel. U weet hoe dat gaat: scholen dicht, bioscopen vol. De Euroscoop, een vertrouwde plek sinds wij daar regelmatig les geven, weet wel raad met de toestroom van kinderen. Zij plannen vrolijk een paar middagjes kinderfilms.

Aan de andere kant: wat wordt precies beoogd met de reclames voor Bob’s Tattooboulevard voorafgaand aan een film voor zesjarigen? En die twee vragen tellende bioscoopquiz waar wij die kippenkennis opdeden, was die bedoeld voor de ouders, of word je al op jonge leeftijd geacht te weten dat de Bugatti huppeldepup de duurste auto ter wereld is met een kostprijs van 1,8 miljoen euro? Ik bedoel: het kost ons al moeite om onze zesjarige zoon tien euro te laten sparen op basis van één euro zakgeld per week, zonder dat het linea recta verdwijnt in de grijpgrage handjes van de iTunes store voor een upgrade van weetikveelwatvooridiotegame.

Zo, de Lego film dus, want daar kwamen wij voor. Wij waren er wel benieuwd naar, want Lego is immers zo’n beetje het meest briljante speelgoed ter wereld. Goed voor de fantasie, de creativiteit, het inbeeldingsvermogen en het leren lezen van bouwtekeningen. Alleen, hoe prop je Lego in een film? Op zichzelf is het immers nogal levenloos plastic.

Dat blijkt ook nog niet zo gemakkelijk. Om het gebrek aan dynamiek van het gemiddelde Legomannetje te compenseren blijken de filmmakers bezweken te zijn voor de verleiding van de overmatige actie. Al na een minuut stelden wij ons de vraag: mag het wat minder dynamisch? Indrukwekkend visueel geweld, maar wel om gek van te worden. En bovendien een voor jonge kinderen in narratief opzicht veel te complex verhaal. Of gewoon rommelig verteld, het is maar hoe je het bekijkt.

Hoe dan ook, de vaart zat erin en het was pauze net voordat we een epileptische aanval dreigden te krijgen. Mijn zesjarige zoon vond de film leuk, maar het verhaal wel moeilijk. Dat laatste vonden wij zelf ook. Gelukkig hadden we nog een kwartiertje of drie om het allemaal alsnog te bevatten en de legostukjes op de juiste plek te laten vallen – sorry voor deze woordspeling. Dat lukte ternauwernood. Gaandeweg begrepen we dat er herkenbare thema’s in verwerkt zaten als de vraag of je volgens de bouwtekening moet bouwen danwel via je eigen fantasierijke inzichten. Wij kunnen ons echter niet voorstellen dat er kinderen van rond de zes à zeven zijn die het verhaal begrijpen. Of wij worden gewoon ernstig oud, kan natuurlijk ook.

Twee sterren, en dan zijn we nog gul. Maar wel een zoon en een dochter die eenmaal weer thuis met nieuwe inspiratie hun eigen Legoruimteschepen gingen bouwen. Dat dan weer wel. ++

En oh ja, de Euoscoop houdt er maar rare ideeën op na over de grootte van kinderporties chips en popcorn. Ben je als gewetensvolle vader net na enig wikken en wegen tot het besluit gekomen dat je je kinderen op zo’n carnavalsdinsdagmiddag een ongezond tussendoortje gunt, blijk je er een heel weeshuis mee te kunnen voeden. Apart.

Het Cappuccino commentaar (2): ijssalon Venezia (8 1/2)

De moeder van de secretaris heeft de (koffie)smaak goed te pakken. Nu de lente zich in volle glorie toont, wordt de drang naar cappuccino’s almaar sterker en sterker. De secretaris was bij de eerste test nog als controleur aanwezig, maar de volgende ervaring kon moederlief gerust alleen af. Deze keer was wel haar andere zoon getuige, zodat hij mee kon proeven aan de cappuccino van ijssalon Venezia in Oss, locatie Molenstraat.

Venezia is een begrip in Oss: de familie De Marco exploiteert al decennia lang hun ijssalon. In 1942 opgezet door Mario en zijn vrouw Ginetta, toendertijd gevlucht voor Mussolini’s regime, en inmiddels is de derde generatie in de persoon van Alessandro de enthousiaste uitbater. Het ijsassortiment van de De Marco’s is tot in de wijde omgeving bekend en geliefd.

De moeder van de secretaris is een regelmatige bezoeker van Venezia  en – op een enkele vergissing na – is het niveau van de cappuccino altijd prima. Ook deze keer werd het gezelschap niet teleurgesteld. De crèmelaag zag er goed uit en de koffie smaakte uitstekend. Hij had wel een tikkeltje warmer gemogen, ofschoon de mening tussen de echtelieden hierin varieerde: uiteraard ook een kwestie van persoonlijke voorkeur.

Foto: F. Klijn
Foto: F. Klijn

De koffie werd geserveerd in onlangs nieuw aangeschafte kopjes en op het schoteltje lag een Italiaans stukje chocolade verpakt in cellofaan. Daarbij werd in een klein glaasje advocaat met een dot verse slagroom gebracht. Tel daarbij de vriendelijke bediening en dit leverde een eindscore van 8,5 op!

Café Orloff, Amsterdam (+1/2)

De voorzitter, zijn eega en de secretaris doken na een geslaagde opening van hét wayfindingbureau van Nederland, nog snel een eetcafé in om een aanvullend hapje te eten. De bittergarnituur op de receptie was immers uitstekend verzorgd – de beschermheer zou op zijn hongerige wenken bediend zijn geweest. Het nabijgelegen Orloff aan het Kadijksplein leek voor het overeengekomen doel, een redelijk snelle, doch serieuze hap, de ideale kandidaat.

Maar het drietal kwam bedrogen uit. Allereerst was de bestelde wijn nauwelijks te drinken, aldus de eega van de voorzitter. Vervolgens moest de barman annex ober (personeelsbezuiniging?) uit de coulissen geplukt worden om überhaupt een bestelling te kunnen plaatsen. Na tien minuten kwam de ongeloofwaardige mededeling dat de als bijgerecht bestelde friet helaas op was. In wat voor amateuristische zaak waren zij in hemelsnaam beland?

Bron: Orloff.nl

Onze laatste hoop was gevestigd op de maaltijdsalades, maar al bij de eerste aanblik werd deze subiet de grond in geboord. De eieren in de Caesarsalade waren zodanig lang doorgekookt dat ze een opmerkelijk groene tint hadden gekregen. De voorzitter moest de weinig appetijtelijk combinatie ansjovis en kip naar binnen zien te werken; hij denkt er daags daarna nog met afgrijzen aan terug. De secretaris trof nauwelijks een beter lot: de Caprese-salade bracht hem allesbehalve frisse plakjes mozzarella en tomaat. Zouden ze tijdens lunchtijd zijn meegenomen uit een middelmatig bedrijfsrestaurant?

De eega van de voorzitter wist gelukkig nog een lichtpuntje te vinden. De bijgeleverde hompen brood gaven tenminste wel een goede beet. Maar gauw vergeten deze mislukking; de gedachten gingen nog even naar de heerlijke snackschalen eerder op de avond. Orloff zit ook in Utrecht, misschien kan de voorzitter daar eens in de herkansing gaan. Voor de Amsterdamse versie komt de secretaris echt niet verder dan +1/2.

Het Cappuccino commentaar (1): restaurant de Kriekeput (6 1/2)

De moeder van de secretaris heeft de laatste maanden helaas veel moeten inleveren aan kwaliteit van leven. Veel dingen waarvan ze genoot, kunnen nu niet of nauwelijks meer. Echter, een cappuccino drinken kan ze nog steeds als de beste. De secretaris kwam onlangs op het idee om dit specifieke talent juist in deze fase uit te buiten en roept daarom een nieuwe serie in het leven: ‘het Cappuccino commentaar’. Hierin zal de moeder van de secretaris haar oordeel vellen over her en der genuttigde cappuccino’s.

Het eerste slachtoffer van dit prille plan was Eeterij/ restaurant De Kriekeput te Herpen, een dorpje ten westen van Oss. De Kriekeput is in de omgeving van oudsher vooral bekend vanwege het openluchtzwembad waar in de zomers hordes mensen op af kwamen. De secretaris heeft daar jaren geleden ook eens rondgedobberd, maar werd snel weggejaagd door de talrijke horzels die zijn gevoelige huidje flink teisterden. Inmiddels heeft het zwembad een overkapping gekregen, en is het vanaf april t/m de herfstvakantie met of zonder dak geopend.

Bron: kriekeput.nl

Op een maartse zondagmiddag met een weinig overtuigend zonnetje probeerden de secretaris en zijn ouders de koffiekunsten uit van De Kriekeput, terwijl twee kleinkinderen het piratenschip aan een test onderwierpen. Om tot een goede beoordeling te komen, werden door het drietal twee kopjes per persoon gedronken, waarbij het finale oordeel uiteraard voor de moeder van de secretaris was. Gevraagd naar een toelichting expliceerde zij dat de koffie aan de iets te lauwe kant was en dat het schuimproces niet optimaal was verlopen.

Uiteindelijk resulteerde dit in een 6 1/2, een volgens de secretaris terecht cijfer, waaruit zowel blijkt dat zijn moeder er kijk op heeft als ook dat ze beschikt over kritische smaakpapillen. Vol vertrouwen naar een volgende recensie dus: de cappuccino-brouwers in de regio Oss kunnen hun borst natmaken!