Tag: restaurant

Restaurant De Firma Nijmegen: +++¾

De secretaris en zijn eega trakteerden afgelopen zaterdag een bevriend stel dat samen een domicilie in het Nijmeegse had betrokken. Aangezien de vrouwelijke helft van het duo bekend staat als een voortreffelijke kokkin en een kritische culinaire consument, nam de secretaris wel een risico door een restaurant uit te kiezen dat noch hij noch vrienden hadden gefrequenteerd. In de fietstocht onderweg probeerde hij dit in te kleden door te stellen dat hij ‘hier goede verhalen over had gehoord’ zonder te weten waar die nu precies vandaan kwamen. Het restaurant in kwestie was het onlangs geopende ‘De Firma’, gelegen aan de Lage Markt.

De Firma profileert zich als ‘een plek voor iedereen die zich jong voelt en die ervan houdt om verrast te worden. Huisgemaakt, seizoensgebonden, vers en duurzaam zijn waarden die voor ons de basis zijn. We zijn anders dan anderen en we willen dwars tegen stijlvervlakking en clichés ingaan’. Die laatste zin zou bijna een letterlijk citaat kunnen zijn uit het NUt-convenant, dus nieuwsgierig werden we zeker.

Bij binnenkomst lieten we ons aangenaam verrassen door de ongedwongen, bijna dumphandel-achtige aankleding die overigens zeker niet slordig oogde. Minder was de overdreven vrolijke ober waar de eega van de secretaris subiet kriegel van werd. De Firma beweert qua formaat gerechten te serveren tussen tapa en hoofdgerecht: gerechten ter grootte van een voorgerecht, met de optie om lekker samen te delen en te genieten. We begonnen met drie van zulke gerechten met twee bijgerechten en deden daarna nog twee vergelijkbare rondes.

Bron: iens.nl

Over de kwaliteit van het eten kunnen we unaniem en duidelijk zijn: het culinaire niveau van De Firma is zonder meer prima. De gerechten zijn verzorgd en speciaal, zonder gekunsteld te zijn. Pré is ook dat alle gebruikte vis voorzien is van het MSC-keurmerk. Of het daar aan lag weten we niet, maar de schelpdierenmix en de gambas met spek en rozemarijn smaakten in ieder geval uitstekend. Zeker niet overmeld mogen de frietjes blijven: de combinatie met tijm, knoflook en ras el hanout olie was een uitgekiende vondst. De fritatta met feta met spinazie kon ons kieskeurig oordeel ook doorstaan, evenals de Marokkaanse wortelsalade met dadels en munt. Een passende wijn uitkiezen bij zoveel verschillende gerechten is natuurlijk een utopie, maar de rode Portugese Paxis Douro bood een veelzijdig fruitig smaakpalet.

De bediening in De Firma is wisselvallig: de inter-ober variatie is qua uitstraling en snelheid erg groot. De tijd tussen het bestellen en het ontvangen van de toch niet heel bewerkelijke gerechtjes was soms buiten de gevoelsmatige norm. Als excuus werd nog aangevoerd dat de printer kapot was, maar anno 2012 klinkt dat toch wel erg bedroevend. De prijs-kwaliteit verhouding slaat ook niet helemaal uit in het voordeel van De Firma. De menukaart en de hoogte van de prijzen doen inderdaad voorgerechten op je bord vermoeden, maar de meeste waren niet groter dan een gemiddelde tapa. Gelukkig werd de secretaris onbedoeld gecompenseerd voor dit financiële leed: op de bon bleek de tweede fles wijn niet aangeslagen te zijn – leve de printer?

Ondanks deze niet onbelangrijke kanttekeningen is de basis van De Firma gelegd: de kok en zijn team moeten vooral zo doorgaan. Als het etablissement dan – wellicht na de eerste gunstige jaarcijfers –  de prijzen reduceert en het personeel lichtelijk bijstuurt, kan men uitgroeien tot een nieuwe ster aan het Nijmeegse culinaire firmament: +++¾.

Mangerie Heertjes, Nijmegen (++++)

De secretaris en zijn eega namen de gelegenheid te baat om te vieren dat het fenomeen borstvoeding definitief uit het gezinsleven verdwenen is. Een mooi en zeer handig proces van Moeder Natuur, maar het heeft ook zo zijn nadelen, zeker als een nakomeling lijdt aan een zekere vorm van allergie. Moeders had na een jaar noeste arbeid als kerstpakket een dinerbon ontvangen van mangerie Heertjes aan de Ridderstraat in Nijmegen, dus de keus was gauw gemaakt.

Heertjes werkt niet met een vaste menukaart of vaste gerechten, maar serveert een wisselend surprisemenu. Geen keuzestress dus en derhalve lieten de secretaris en zijn geliefde de gerechtjes tot hen komen. De amuses waren gevarieerd en lekker: vooral de verfijnde ansjovisdip bij de kaasstengel en de zeer zachte combinatie van zalm en paling stemden vrolijk. Het voorgerecht liet nog meer van de veelzijdige kwaliteiten van Heertjes’ keuken zien: een esthetisch vierluik van tonijn die zeer uiteenlopende culinaire gedaantes blijkt aan te kunnen nemen.

Bron: smulweb.nl

Inmiddels hadden we, na de mousserende rosé bij de amuses, een fles rode Rioja aangeboden gekregen. Kennelijk werd er, zoals je van een dergelijk etablissement mag verwachten, niet bij ieder gerecht een passende wijn geserveerd, maar wellicht was dit niet in het arrangement inbegrepen. Positief was wel dat tijdig koele flessen water werden aangerukt om gelijke tred te houden met de wijnconsumptie. Het water was dit keer niet nodig om de dorst te lessen van verhitte koppen, want de temperatuur in Heertjes was in tegenstelling tot veel restaurants, beheerst gehouden.

Het tussengerecht zette de mooie reeks voort: tot ons genoegen lagen daar joekels van Sint Jacobsschelpen te wachten, op een bedje van van pastinaakpuree. Ook het hoofdgerecht paste bij onze voorkeur: twee malse lamsbiefstukjes in een helaas niet zo smaakvolle saliesaus. Inmiddels waren de magen aardig gevuld, ze zijn bij Heertjes niet al te flauw in de hoeveelheden. Een overheerlijk dessert kon er echter nog wel bij: met name de yuzu, een Japanse citrusvrucht (mooi scrabblewoord, trouwens), op een aardbeiensoepje, zorgde voor een prima slotakkoord.

De conclusie is duidelijk: vakmanschap en variatie is Heertjes wel toevertrouwd. Het interieur is gelukkig wat minder clean dan restaurants van vergelijkbare prijs. De bediening is dat wel een beetje: zeker vriendelijk, maar aan de zakelijke kant: iets meer achtergrond over de gerechten had eigenlijk wel gemoeten. Kortom: een dikke ++++.

Tapasbar Me Gusta, Den Bosch (+++)

De drie auteurs van het NUtblog zouden afgelopen zaterdag met partners uit eten gaan in Den Bosch. Helaas gooide de NS -of misschien is het billijker om Prorail de schuld te geven- roet in het eten, althans figuurlijk, want de winterse spoorproblematiek belette de Voorzitter om op de afgesproken plek te belanden. Aangezien beider oppassen al gearriveerd waren, besloten de Beschermheer en de Secretaris en hun eega’s desondanks de culinaire kwaliteiten van tapasbar ‘Me Gusta’ aan een kritische test te onderwerpen.

Nadat beide echtparen elkaar al bij de door de Beschermheer slim bedachte gratis parkeerplaats hadden ontmoet, spoedden zij zich door de snijdende koude naar de Brede Haven. De binnenkomst was hartelijk: de Secretaris werd nog bedankt dat hij twee stoelen had afbesteld, zodat het etablissement meer omzet kon draaien. De keus was voor een viertal verbluffend snel gemaakt: het gezelschap opteerde voor het verrassingsmenu dat bestond uit vier rondes met steeds drie verschillende soorten tapas.

Het personeel behoorde zeker niet tot de hors categorie. De mannelijke ober deed zijn uiterste best, maar worstelde eerst zichtbaar met de kurk in de wijnfles en later met het richting keuken doorcommuniceren van de (tijdelijke) ei-allergie van een van de dames. Zijn vrouwelijke collega wekte door haar rauwe overkomen en gefakete enthousiasme al snel de irritaties van de heren van het NUtblog: ‘zo weinig authentiek’ en ‘voelt zich te groot voor dit werk’ waren de alras gebezigde kwalificaties.

Bron: youropi.com

Goed, dan het eten. De diverse rondes brachten een gevarieerd palet aan tapas, waar met name de albóndigas (pittige gehaktballetjes), de dadels met geitenkaas en de empanadillas (rundvleespasteitjes) op unanieme goedkeuring konden rekenen. Een heikele kwestie: zat er nou wel of niet ei in de albóndigas? Volgens de gastvrouw waren ze “door iemand anders bereid, die lastig te bellen was”. Volgens de Beschermheer een ingewikkelde manier om te vertellen dat ze uit de supermarkt kwamen, hoewel dat gezien de uitstekende smaak onwaarschijnlijk was.

De rest van de tapas waren prima, maar niet bijzonder tongstrelend. Leuk en gedurfd overigens dat ook gefrituurde anjovis tot de selectie behoorde. Daarnaast was het prettig dat voor de eega van de secretaris als vervanging van enkele ei-bevattende tapas een alternatief werd geserveerd. Dat die niet altijd tegelijkertijd kwam, zien we maar door de vingers. De wijn uit Olite (Navarra), wederom aangeboden door donateur Wallie (waarvoor nog dank van het hele gezelschap), kreeg ook een pluspunt: een rijpe en diepe dronk volgens de twee aanwezigen die in de gelukkige gelegenheid waren om deze te mogen consumeren.

Jammer dat de magen na deze vier ronden niet helemaal gevuld waren: de Beschermheer begon meerdere malen over de kwarktaart die bij hem thuis in de koelkast lag te wachten. Hij had beter gewoon een toetje kunnen nemen: de crema catalana bijvoorbeeld, waar de Secretaris zeer over te spreken was. Deze laatste dronk als enige een kop koffie en kwam erachter dat hij deze avond met drie theeleuten had doorgebracht. Het was het moment waarop hij de Voorzitter het meest miste en uit piëteit nam hij geen espresso – zijn gebruikelijke keuze- maar een cappuccino.

Bij het vertek besloot het gezelschap in gezamenlijkheid alvast het aantal sterren te bepalen en vrij snel kwam het tot een eindoordeel van +++. Een laatste opmerking richting Me Gusta betreft de iets te luide muziek, een euvel waar volgens de dag ervoor in DWDD verschenen ontwerper Paul Mijksenaar menig restaurant zich debet aan maakt. Desondanks kwam het viertal tot zeer gezellige gesprekken die soms gelardeerd werden door spannende ontboezemingen.

Restaurant Frú Berglaug, Reykjavik (++++1/4)

Dat IJsland een overweldigende natuur heeft, moge alom bekend zijn (hierover later meer), maar dat je er ook aardig kunt schaften, kan gerust een verrassing heten. Afgelopen zaterdagavond dwaalden de secretaris en zijn eega door de hoofdstraat van Reykjavik-centrum, Laugavegur, op zoek naar een geschikte eetgelegenheid. Na een iets te vaag en te verantwoord vegetarisch restaurant te hebben afgewezen, waagden we de gok bij restaurant Frú Berglaug.

Laugavegur, Reykjavik

De menukaart stootte qua pecunia allerminst af en bevatte een gevarieerd aanbod van vlees en vis. Bij binnenkomst werd de secretaris meteen vrolijk van de ontzettend schattige serveerster. We kozen een plekje op de rustige eerste etage, zodat ze wat extra aandacht aan ons kon besteden. Aangezien we nog niet bekend waren met de IJslandse maatstaven, sloegen we het voorgerecht over. Voorspel bleek ook niet nodig, want wat waren onze beider hoofdgerechten verrukkelijk! De secretaris had een zeer appetijtelijke salade met kreeft, veldsla, mango en meloen, begeleid door een goed afgemeten mosterdsaus.

Naast zeevruchten is de IJslandse keuken ook gespecialiseerd in lam, en dat heeft vrouwlief geweten. Ze genoot met volle teugen van het uiterst malse stuk lamsvlees dat bekoorlijk lag te drijven in een lekkere champignonsaus. Om elkaar deelgenoot te maken van deze smaaksensaties, werden halverwege de borden omgewisseld, al moet gezegd worden dat de secretaris de meeste kreeftjes al naar binnen had gewerkt. Het is bovendien toch oppassen met de combinatie zeevruchten en zwangere vrouwen.

De schetige serveerster bleek ook nog een enigszins afstandelijke doch sensuele collega te hebben die opvallend goed Engels sprak, wat van bijna alle IJslanders gezegd kan worden trouwens. Over de drank valt minder spannends te vertellen: de Chileense Chardonnay was een zeventje waard en de echtgenote van de secretaris maakte kennis met de Ijslandse sinas-variant, ‘Egils Appelsina’, die duidelijk minder goedkoop smaakt dan onze 3ES-sinas. De espresso na afloop was van Italiaanse kwaliteit.

Los van de prettige attitude van het aanwezige (vrouwelijke) personeel, was de sfeer niet op en top. Het meubilair was van een bedroevende saaiheid en daarnaast dwarrelde er een vreselijk vervelende tocht rond, waardoor de secretaris in een ongemakkelijke en weinig romantische houding het diner verorberde. Dubbel glas of een flinke tochtstrip moet voor Frú Berglaug toch geen onoverkomelijke investering zijn. Een constatering die het eindoordeel lastig maakt, daarom net geen vier-en-een-half: ++++1/4.