Tag: ’s hertogenbosch

Eetbar DIT in Den Bosch (+++)

Om de lome zondagmiddag wat dynamiek mee te geven, spraken de Voorzitter en de secretaris een week geleden af in ‘s-Hertogenbosch. Gezellig zo in het midden der woonplaatsen zult u zeggen, maar in werkelijkheid was het een zwaarbediscussieerd compromis, daar beiden te beroerd waren om een langere treinreis te aanvaarden. Toen zij elkaar troffen in de altijd tochtige en allerminst gezellige stationshal was de lucht evenwel zowel letterlijk als figuurlijk opgeklaard.

Zoals vaker doolden de NUt-companen door de stad van de Sint Jan; kennelijk is ons beider richtingsgevoel gauw verdwenen in deze metropool naar Brabantse begrippen. Dit werd opgemerkt door een collega van de secretaris die we tweemaal tegen het kennelijk onzekerheid uitstralende lijf liepen. Desgevraagd adviseerde hij ons een eetcafe, maar daar aangekomen vluchtten wij snel weg, omdat een cordon rokers vijandig bij de voordeur stond geposteerd. Gezien de opentrekkende luchttaferelen was het ook aantrekkelijker om een terrasje aan te doen en na enkele omtrekkende bewegingen vonden we ons heil bij eetbar DIT aan de Snellestraat.

Eetbar DIT. Bron: www.vvvdenbosch.nl
Eetbar DIT. Bron: http://www.vvvdenbosch.nl

Deze eetgelegenheid is idyllisch gelegen; het terrasje biedt een ongedwongen en gezellig onderkomen. De menukaart was samengesteld rondom het thema nostalgie, iets wat de secretaris en voorzitter gezien hun historisch besef zeker aansprak, alhoewel de pontificale afbeeelding van Ted de Braak nu niet bepaald onze eetlust deed opwekken. Van het diner kon men zelf een evenwichtige symbiose maken door diverse tapas-achtige gerechten te combineren. Dit lukte ten dele. Het brood was plichtmatig, de gefrituurde vis met noodles van de Voorzitter zo-zo; gelukkig ontstegen de gambas in de pittige saus met groenten van de secretaris dit ietwat teleurstellende peil. De mooi oranjekleurende rose was hierbij een prima vloeibare begeleider.

De bediening was niet je dat bij eetbar DIT. Het leek wel of men pleinvrees had, want er was zelden een personeelslid wat zijn of haar hoofd even naar buiten stak. Het voordeel was wel dat de Voorzitter zijn cursus Assertiviteit direct in de praktijk kon brengen. Hij bleek een snelle leerling, want met verve griste hij menukaarten, servetten en andere benodigdheden naar de tafel. Zelfs later thuis moest hij nog in actie komen: door problemen met de pinautomaat bleek de rekening dubbel te zijn afgeschreven.

De espresso als toe sloegen we redelijk vlot achter de kiezen. Na betaling toverde DIT nog een glimlach op onze nog enigszins hongerige monden: op de achterkant van het visitekaartje stond het ludieke terrasreglement, dat gelijkenissen opriep met NUts eigen kant- noch walvoorwaarden! Zo blijkt de bediening van de eetbar niet te reageren op he, jo, joehoe of gefluit, wel op ober of he lekker ding. Misschien moeten we deze laatste banale uitroep volgende keer dan maar van lieverlee uitproberen om tijdig aan ons gerief te komen.

DIT springt qua originaliteit er op sommige aspecten wel uit: het geheel oogt hip, het menu is zeker niet standaard, het terrasje is prima en ook binnen ziet het er trendy uit. De eigenaars doen er echter verstandig aan om de focus binnen het beleidsplan te leggen op twee niet onbelangrijke zaken als je een restaurant exploiteert: de kwaliteit van het eten en de alertheid van het bedienend personeel. We komen daarom uit op een niet becorrespondeerbare +++.

Eetcafé Sam Sam in Den Bosch (++1/2)

Deze recensie is gedateerd. Bij een herhalingsbezoek kwam Samsam veel beter uit de test. Lees hier de nieuwe recensie.

NUt is een samentrekking van de beginletters van Nijmegen en Utrecht, ik herhaal het hier maar even voor de leek. Om elkaar ergens halverwege te ontmoeten is Den Bosch natuurlijk een uitstekende optie. Ede kan natuurlijk ook, maar van die stad wordt NUt (voorlopig nog) niet warm. Er waren genoeg redenen voor de secretaris en de voorzitter om gezamenlijk het glas te heffen: wat dacht u van het jublieum van NUt? Welgeteld 364 dagen daarvoor lanceerde de voorzitter ons geesteskindje. Bovendien de Paasdagen waren aangevangen en het weer was echt belachelijk goed voor de tijd van het jaar.

Na wat omtrekkende bewegingen opteerden we voor het aan de Torenstraat gelegen eetcafé Sam Sam. Dit eetcafe bleek net 2 weken open, zodat de ontvangst logischerwijs hartelijk was. Gelukkig was er nog een tafeltje vrij op het schattige binnenplaatsje waarvan de muren gelardeerd waren door klimoppen en ander groen gefrutsel. Als vooraf lieten we enigszins voorzichting brood met pesto komen. De voorzitter bemerkte tot zijn spijt dat het waarschijnlijk uit die bekende blauwe winkel kwam. Dit tot schrik van de secretaris die gisteren sinds lange tijd deze keten weer aandeed en nog net op tijd een aanval van hyperventilatie kon onderdrukken, die opkwam toen hij tevergeefs tussen de melee van krioelende klanten op zoek ging naar een bosje waterkers.

Beiden kozen we voor het hoofdgerecht vis als basis: de voorzitter kabeljauwfilet, de secretaris heilbotfilet met kreeftensaus. De temperatuur van de gerechten hield niet over; wat ons betreft hadden ze het nog wel een minuutje in de magnetron mogen gooien. De kwaliteit was vlees noch vis: het smaakte wel, maar ook hier kregen we het niet echt warmer van. De kreeftensaus was zelfs een beetje teleurstellend en de voorzitter kon ternauwernood een verstikking voorkomen, zoveel graatjes trof hij aan in zijn kennelijk niet controleerde kabeljauw.

Eetcafe Sam Sam in Den Bosch. Bron: www.bastionoranje.nl
Eetcafe Sam Sam in Den Bosch. Bron: http://www.bastionoranje.nl

Over de drank kunnen we een stuk positiever zijn. De begeleidende rose was soepel en fruitig, zeer geslaagd op deze zwoele lenteavond. De espresso als toe kon het oordeel van de voorzitter, die al zuinig over twee sterren begon, gelukkig weer wat oppoetsen. Leuke bijkomstigheid was dat we (wederom tijdens een gezamenlijk uitje) een bekende Nederlander in onze nabijheid konden gade slaan. Na enig nadenken identificeerde de secretaris hem als 1 van de 3 Amstelreclame-vrienden. Digitale navorsingen bevestigden dit: de biervriend in kwestie heet Romijn Conen. Conen huist ook in het Brabantse: hij is oprichter van het initiatief “Het Bossche Makershuis”, dat panden in ’s Hertogenbosch realiseert voor makers uit alle creatieve beroepen.

De bediening in Sam Sam is ontspannen, maar dient zich volgens NUt wel verder te bekwamen in de achtergrond van de menukaart: het komt wat zwakjes over als je niet weet wat voor (lekkere) wijn je schenkt. Daarnaast ontbrak er een pinautomaat en vinden we Sam Sam nergens op internet terug. Wikkend en wegend komen we daarom tot een redelijke ++1/2.

Nawoord: de voorzitter kan zich geheel vinden in de recensie van zijn disgenoot. Leuke toelichting is wellicht dat je binnen in het restaurant je eten kunt nuttigen op oude bioscoopstoelen.