Tag: tour de france

Terugkeer van de tragiek (2): Thierry Claveyrolat

Zomaar een zomer eind jaren ’80. De secretaris bracht de vakanties vaak grotendeels buiten(spelend) door. Maar voor een bergetappe van de Tour de France deerde het hem niet om zich, ondanks stralend weer, binnen even terug te trekken voor de buis. Geen wonder, want de secretaris was destijds trots drager van een bolletjestrui met een foto van local -toen nog- hero Gert-Jan Theunisse, ofschoon de klimmer uit Berghem volgens zijn tante die bij hem op school zat een “kapsoneslijer” was. Theunisse had destijds bij de strijd om het mooiste tricot concurrentie van een even avontuurlijke Fransman, gezegend met de prachtige naam Thierry Claveyrolat.

Claveyrolat (1959) leek een mooie toekomst beschoren: alhoewel hij een relatieve laatbloeier was, stond hij medio jaren ’80 aan de vooravond van een doorbraak om samen met zijn landgenoot Charley Mottet de Fransen hoop te geven op succesvolle daden in de Tour de France. In 1986 won hij twee etappes en het bergklassement in de Dauphiné Libéré, achteraf de rittenkoers waar hij zijn (klim)talenten het meest etaleerde. De Tour bleek op de een of andere manier toch een moeilijke zaak voor Claveyrolat, want de glorie liet enkele jaren op zich wachten.

Claveyrolat (rechts) naast Steven Rooks op Alpe d’Huez in de Tour van 1991. Bron: parool.nl

Claveyrolat zag zich genoopt om zijn momenten te kiezen, want 3 weken continu op een hoog niveau rijden leek teveel gevraagd. Tijdens sommige bergetappes verschanste hij zich in het peloton, maar een dag later kon het heel anders zijn: net als Theunisse ging hij dan vol voor de dagzege en de bolletjestrui. In 1990 werd hij dan uiteindelijk beloond: de 10e etappe werd zijn prooi en in Parijs mocht hij aan heel de wereld dan die felbegeerde rood-witte trui laten zien. Een jaar later won hij weer een etappe, maar de bolletjestrui moest hij aan Claudio Chiappucci laten. Daarna ging de wielerloopbaan van de “adelaar van Vizille” langzaam bergafwaarts, ofschoon hij in zijn geliefde Dauphiné nog steeds liet zien waartoe hij als wielrenner in staat was.

Na zijn loopbaan begon hij een goedlopend café en verscheen hij in een TV-programma waarin hij 1 miljoen Franse frank won. Het geluk leek hem aan alle kanten toe te lachen. Maar in de zomer van 1998 slaat het noodlot keihard toe. Op een provinciale weg veroorzaakt hij een frontale aanrijding waarbij de tegenliggers, een vader en een zoon, omkomen. Claveyrolat kan de schuld van het ongeval niet verdragen en de levensweg van de gewezen klimmer is vanaf dan alleen nog maar een afdaling. Hij ziet nog maar één uitweg: ruim een jaar later pleegt hij thuis zelfmoord.

De Koning van de Mont Ventoux

De Tour staat weer voor de deur en dopingtoestanden of niet, we dienen het hier af en toe over wielrennen te hebben. Vandaag komen we iets leuks tegen. De Belgische documentairemaker Fons Feyaerts liet zich insprireren door het feit dat de tour dit jaar de mythische Mont Ventoux weer eens aandoet. Hij maakte een documentaire over vijf al dan niet levende winnaars op de berg: Eddy Merckx, Marco Pantani, Richard Virenque, Jean-François Bernard en Juan Manuel Garate. Hamvraag: wie van hen was nu eigenlijk de snelste? Oftewel, wie mag zich de koning van de Mont Ventoux noemen? Het lijkt een lastig te beantwoorden vraag, maar het zal ook niet de bedoeling zijn dat de documentaire binnen vijf minuten met een antwoord komt. En u? U kunt gaan kijken in diverse Nederlandse bioscopen. U vindt de data en plaatsen hier. En de trailer hier:

De wielermaffia – Tyler Hamilton (+++1/2)

Stukje bij beetje is de afgelopen tijd duidelijk geworden hoe de wielerwereld de gewone wereld jarenlang voor de gek gehouden heeft. Voor wie wil weten hoe het precies in elkaar zat maar geen zin heeft in het lijvige rapport van Usada over Lance Armstrong is er een prima alternatief. Het ligt sinds kort in de winkel en heet in het Nederlands De Wielermaffia. Het boek van Tyler Hamilton, jarenlang ploeggenoot, buurman en concurrent van the Boss heet in het engels The Secret Race, maar na het gelezen te hebben concluderen wij: die Nederlandse titel is beter.

Maffia was het, als we Tyler moeten geloven. En waarom niet? Het zal misschien niet the truth, the truth and nothing but the truth zijn, maar de bekentenissen zijn dermate gedetailleerd dat wij over de geloofwaardigheid van zijn verhaal minder twijfels hebben dan we over de wielersport zelf jarenlang hadden. Het is de geschiedenis van een getalenteerde, jonge Amerikaanse renner die naar Europa komt en de keuze maakt om het spel van de echte mannen mee te spelen. Het levert hem geld, roem en stress op. Hij wint Olympisch goud, maar valt hard door de mand. Alles bij elkaar toch weer een treurig gedoe.

Misschien klinkt het gek, maar de Beschermheer werd met de pagina vrolijker. Bloedzakken, testosteroneieren, EPO, dus dáárom was hij zelf bij lange na niet goed genoeg om echte potten te breken in de wielersport! Tyler Hamilton neemt ons allemaal misschien een illusie af, maar hij doet mij er ook eentje cadeau! Met terugwerkende kracht mogen wij denken dat we de Tour hadden kunnen winnen, als… :).

Een mooie inkijk in een verrotte wereld van een wielrenner die wel erg hoog opgeeft van zijn eigen vermogen om pijn te leiden. Drieëneenhalve ster!

My Tour (Andy Schleck) ++++

Wat is de overeenkomst tussen Prinsjesdag en de Tour de France? Precies, de plannen voor het volgende jaar waren al bekend voor de troonrede gelezen werd door de vorsten van de beide koninkrijken. Het lek zat ook op dezelfde plek: een niet zo handige systeembeheerder die de boel al online gezet had en enkel het jaartal in het webadres veranderd had.

Dientengevolge hadden wij de afgelopen week tijd over. Het parkoers was immers vorige week al bestudeerd (valt tegen, al maken de renners de koers). U weet hoe dat gaat: tijd die over is, is zo weer vergeven. Desalniettemin vonden wij een overgebleven uurtje om de in het voorjaar verschenen documentaire over Tourkroonprins Andy Schleck te bekijken. We werden positief verrast. Het is een prettige, rustig gesneden docu die een heel aardige inkijk biedt in de mens Andy Schleck en wat er bij komt kijken om tweede te worden in de Tour.

We moeten nog maar zien of dat volgend jaar ook lukt. We hadden Andy een beter parkoers gegund. De documentaire krijgt van ons vier sterren en bekijkt u hier:

Dubbelgangers (7): Johnny Hoogerland en Wim van Est

Onvergetelijk beeld van een huilende Johnny Hoogerland eergisteren aan de meet, na de bizarre 9e etappe van de Tour de France. Alle snijwonden en 33 hechtingen ten spijt, zijn opmerkelijke val zal zijn populariteit geen windeieren leggen. Het betraande gelaat van de Zeeuwse doorzetter deed de secretaris plotsklaps denken aan die andere Nederlandse wielrenner die met een fikse buiteling in La Grande Boucle faam verwierf. Wim van Est stortte 60 jaar geleden in de afdaling van de Col d’Aubisque in het ravijn.

Hoogerland
Huilen maakt beroemd: Hoogerland en Van Est

Van Est
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Logischerwijs hebben twee grienende mensen iets van elkaar weg, maar de secretaris ziet wel meer gelijkenissen. De trouwe ogen, de rimpels rondom de mond, de iets scheve wenkbrauwen…..Hopelijk wordt Hoogerland meer dan ‘die aardige wielrenner van die belachelijke valpartij’. Van Est presteerde genoeg om zijn malheur naar de achtergrond te dringen, maar zeker na zijn carriere werd zijn naam steevast in verband gebracht met die beruchte dag in 1951. Laten we maar hopen dat hij zich nog vaak, ook in andere edities van de Tour, in de bolletjestrui mag hijsen.