Tag: wandelen

Wandelen bij Nijmegen: de N70

De Beschermheer was onlangs voor werk in Spanje en bleek daar opeens, tot zijn eigen schrik, een bevlogen wandelaar te zijn geworden. Toen kort daarna Mevrouw de Beschermheer het op haar heupen kreeg en aandrong op “een weekendje weg”, pleitte hij er dan ook vurig voor om de wandelschoenen aan te trekken.

De keuze viel qua bestemming om een onnavolgbare samensmelting van romantische en praktische redenen op Nijmegen. Mevrouw de Beschermheer boekte een willekeurige bed & breakfast en we reden erheen. Eenmaal aangekomen bedacht de Beschermheer dat het wel aardig zou zijn om een erkende wandeling te lopen in plaats van het gebruikelijke geklungel op eigen gelegenheid.

Google hielp en wees ons op het bestaan van de N70 route, die zonder meer met grote geheimzinnigheid omgeven is. Zo valt het niet direct mee om er een kaartje van te vinden. De VVV van Nijmegen heeft het links en rechts verboden om kaartjes te publiceren, ze willen ze liever verkopen voor 2 euro per stuk. Een besluit van een vrolijk stemmende kleinzieligheid dat wij hierbij met nog meer vrolijkheid saboteren door de kaart bij deze nog maar eens te publiceren:

http://www.ilja-bakker.nl/Googlemaps/natuurroute_N70%20XL.htm

Ook bijzonder: de lengte staat te boek als “16-18 km lang”, terwijl soms ook 20 kilometer genoemd wordt. Kort na de start van de wandeling ontdekten we vermoedelijk waarom. De N70 route is een overblijfsel uit het natuurjaar 1970 (!) en op het meest westelijke deel van de route werden zo te zien, of niet te zien eigenlijk, de paaltjes die de route markeren sinds dat heugelijke jaar niet meer vervangen, zodat je al gauw een kilometertje meer of minder in de  benen hebt.

Genoeg gezeurd, wat verder naar het oosten is de markering een stuk gründlicher uitgevoerd, je bent daar dan ook wat dichter bij Duitsland. En de route, dat moet eerst en vooral gezegd, is vooral mooi. De hoogteverschillen zijn on-Nederlands groot, het gaat voortdurend fors op en af en het is genieten geblazen bij de steeds veranderende uitzichten, bossen, weitjes en doorkijkjes. In het westen is de architectuur van de villa’s interessant, het oostelijke deel is heerlijk landelijk. Kortom, de medewerkers van Staatsbosbeheer die de route ooit ontwierpen kunnen nog altijd trots zijn op hun werk.

Zoals op het kaartje te zien loop je tussen Beek, Berg en Dal en Ubbergen door. Ergens bij het meest oostelijke punt ligt het bekende pannenkoekenrestaurant De Duivelsberg, een prima halte om de inwendige mens te versterken. En weer wat verderop kwamen wij bijgaande, bijzondere creatie tegen. Een aanrader, die goeie ouwe N70!

Lekker wandelen op Punto Falconera

Als je, al rijdend naar het zuiden, na Perpignan nog even doorrijdt en dan ter hoogte van Figueres linksaf slaat, kom je zomaar bij het badplaatsje Roses terecht. Daar aangekomen openbaart zich de Costa Brava in zijn volle glorie. Wie naar het zuiden kijkt ziet de feestdorpjes en de playa’s. Mensen met een meer geciviliseerde insteek kijken echter beter de andere zijde op en zien dan Punto Falconera liggen.

Deze kaap markeert het begin van een prachtig natuurgebied, dat zich over een fiks aantal kilometers uitstrekt langs de rotsachtige kust. Er lopen enkele prachtige wandelpaden vlak langs de azuurblauwe zee. de Punto zelf heeft een militaire geschiedenis, wat nog goed te zien is aan de bunkerconstructies. Op de punto barst het van de wandelpaadjes. Je kunt er in oktober guave-achtige vruchten plukken van de kaktussen. Erg lekker, maar de stekels zit nu nog bij de Beschermheer in de lippen. Voorzichtig dus.

Het is in oktober heerlijk stil op de Punto en ten noorden ervan. Wie ver genoeg doorloopt heeft zicht op het befaamde en moeilijk bereikbare El Bulli restaurant, dat bestempeld wordt als één van de beste eetgelegenheden ter wereld. Avontuurlijke types klimmen er langs de rotsen naar beneden zwemmen er in zee, het water is nog zo’n 25 graden. Slechts zachtjes weerklinkt het geroep van de meeuwen.

Op het water zien we een enkel plezierjacht, wat vissersboten en af en toe een veerbootje. Het is, kortom, in oktober genieten op Punto Falconera. Of dat ’s zomers ook zo is, is maar de vraag. Volgens een lokale bewoner, laten we hem Hans noemen (want zo heette hij ten slotte) stikt het er dan van de bootjes die allemaal hun eigen zwemplekje zoeken voor de kust. Het is er met wandelaars dan ook vast een stuk drukker, we kwamen nu slechts wat vriendelijke Duitsers op leeftijd tegen. Anyways, zo ziet het eruit: