Lekker wandelen op Punto Falconera

Als je, al rijdend naar het zuiden, na Perpignan nog even doorrijdt en dan ter hoogte van Figueres linksaf slaat, kom je zomaar bij het badplaatsje Roses terecht. Daar aangekomen openbaart zich de Costa Brava in zijn volle glorie. Wie naar het zuiden kijkt ziet de feestdorpjes en de playa’s. Mensen met een meer geciviliseerde insteek kijken echter beter de andere zijde op en zien dan Punto Falconera liggen.

Deze kaap markeert het begin van een prachtig natuurgebied, dat zich over een fiks aantal kilometers uitstrekt langs de rotsachtige kust. Er lopen enkele prachtige wandelpaden vlak langs de azuurblauwe zee. de Punto zelf heeft een militaire geschiedenis, wat nog goed te zien is aan de bunkerconstructies. Op de punto barst het van de wandelpaadjes. Je kunt er in oktober guave-achtige vruchten plukken van de kaktussen. Erg lekker, maar de stekels zit nu nog bij de Beschermheer in de lippen. Voorzichtig dus.

Het is in oktober heerlijk stil op de Punto en ten noorden ervan. Wie ver genoeg doorloopt heeft zicht op het befaamde en moeilijk bereikbare El Bulli restaurant, dat bestempeld wordt als één van de beste eetgelegenheden ter wereld. Avontuurlijke types klimmen er langs de rotsen naar beneden zwemmen er in zee, het water is nog zo’n 25 graden. Slechts zachtjes weerklinkt het geroep van de meeuwen.

Op het water zien we een enkel plezierjacht, wat vissersboten en af en toe een veerbootje. Het is, kortom, in oktober genieten op Punto Falconera. Of dat ’s zomers ook zo is, is maar de vraag. Volgens een lokale bewoner, laten we hem Hans noemen (want zo heette hij ten slotte) stikt het er dan van de bootjes die allemaal hun eigen zwemplekje zoeken voor de kust. Het is er met wandelaars dan ook vast een stuk drukker, we kwamen nu slechts wat vriendelijke Duitsers op leeftijd tegen. Anyways, zo ziet het eruit:

Advertenties

4 gedachtes over “Lekker wandelen op Punto Falconera

  1. De columns van De Beschermheer over reizen en wielrennen zijn van constant hoge kwaliteit, sommige zijn zelfs pareltjes. Zeker als je het hoge tempo van schrijven – ook over andere onderwerpen- in ogenschouw neemt. Als er zoiets bestaat als een oeuvreprijs voor reis-en wielerblogs dan zou ik De Beschermheer zeker voor willen dragen dan wel mag hij bevorderd worden. Wel is voor mij de vraag: “Wat komt er boven Beschermheer?” Prins?

    ‘Keep the Nutblog alive’

  2. Dank voor deze bemoedigende woorden. Soms heb ik zelf het gevoel dat het hoge tempo ten koste gaat van de kwaliteit. Wel toevallig is de laatste zin. In het kader van keep the NUtblog alive zijn we ons momenteel onder de bezielende leiding van de Voorzitter aan het bezinnen op de toekomst. Misschien dat ook de vraag over beschermheren en prinsen beantwoord kan woorden :).

  3. ik was hier ook in de buurt, in oktober 1998 moet het geweest zijn. Schitterende kustwandeling vanuit het verderop gelegen Lloret de Mar. Een onderschat gebied, want na de zomerperiode vol zuipende tieners, valt er werkelijk veel te genieten daar, zowel aan de kust als in het binnenland.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s