Rotis

Reeincarnatie

Een blaffende hond, geritsel in de struiken. Verstijfd blijven wij staan aan de rand van het landweggetje.
Uit de bossagge aan de andere kant springt een forse ree de weg op. Schichtig, en bijna meteen, maakt hij rechtsomkeert. Zijn hoeven glijden daarbij onder zijn romp weg. De ree raakt kort het asfalt voordat hij weer tussen de bomen verdwijnt.
In nog geen vijf seconden speelt dit schouwspel zich voor onze ogen af.

Rotis, 23 juli 2012. Op dit weggetje is ontwerper Otl Aicher in 1991 verongelukt.

(Afbeelding: NUtblog)

“Bankoverval”, een stop motion door Micha Klijn

Onlangs streek het Go Short Filmfestival neer in Nijmegen. Helaas vond de secretaris geen ruimte om het festival te bezoeken, maar aan het voorproefje een week eerder deed hij wel mee. De organisatie nodigde in voorzieningenhart ‘De Ster’ te Lent kinderen uit om te experimenteren met film en 3D-brilletjes, of gewoon om lekker in een zitzak neer te ploffen en al film kijkend bij te komen van een vermoeiende schoolweek.

De jongste zoon van de secretaris kweet zich uitstekend van deze laatste mogelijkheid, maar de oudste stortte zich met vriendinnetje Nika op de eerste optie. In zo’n drie kwartier tijd maakte hij zich de kneepjes van de stop motion eigen en reeg hij samen met zijn klasgenootje ruim 100 beelden ineen tot een vlot lopend filmpje van 20 seconden. En zie hier: zijn eerste (en hopelijk niet laatste) filmproductie is een feit, met als thema “Bankoverval”:

Een compliment moet hier zeker uitgedeeld worden aan het nimmer aflatende enthousiasme en geduld van de aanwezige begeleiders; de meeste afkomstig van Senself. Dat is een initiatief van Stichting Skyway dat zich inzet om jongeren met en zonder een beperking te stimuleren om hun persoonlijke grenzen te verleggen. Senself laat jongeren deelnemen aan evenementen om zich trots te voelen over het gene wat zij bereiken.

Nou, dat is bij Micha uitstekend gelukt. Hij mocht zijn creatie ook nog even in de klas laten zien. En zijn vader….net zo trots….

Ze kunnen nog wel even mee, Simon & Sting

Het concert was nog niet halverwege toen de Secretaris zich meldde met de mededeling dat hij bijzonder nieuwsgierig was naar de recensie op het NUtblog. Toen die een paar dagen later nog niet verschenen was, vroeg hij er opnieuw naar. Er werd, kortom, subtiele druk op mij uitgevoerd, en deze dreigde alleen maar te verhevigen. Ik bezweek. Hier is ie.

Het was een kille voorjaarsavond en de Arena Boulevard werd bevolkt door een rare mix van mensen. In de Arena speelde Ajax namelijk een competitiewedstrijd, terwijl in de Ziggo Dome een concert van Paul Simon en Sting gepland stond. Zo kon het gebeuren dat er zowel klootjesvolk, mannen in grauwe pakken met een felgekleurde Ajaxshawl als keurige 60-jarige huisvaders zich een weg baanden over de rode klinkertjes, daarbij danig tegengewerkt door de snijdende wind. Eenmaal bij de Ziggo Domedinges aangekomen lieten wij ons huistuinenkeukenprintje scannen (waar is toch de tijd gebleven van het fonkelende toegangsbewijs?) en namen plaats ergens op een hele ongunstige plek boven in een hoek van de zaal. Naast het podium hingen twee grote schermen, we hoopten maar dat deze  – in tegenstelling tot bij het vorige optreden – ook gebruikt zouden worden.

Schermafbeelding 2015-03-29 om 09.54.19

Tien minuten te laat – zoals het grote artiesten betaamt – betraden Sting, Simon en beider bands het podium. Wie op een uitgebreide toespraak gehoopt had, zal teleurgesteld zijn geweest. Paul Simon zei iets over “our little experiment”, zoals hij de gelegenheidssamenwerking steevast benoemt en ging daarna direct over naar de zin: “let’s make some music.” Wat zich vervolgens ontspon was toch wel bijzonder. Zo kort als hij was van stof, zo veel zin leek hij er vanavond in te hebben. En dat hebben we ook wel eens anders meegemaakt. Eerlijk is eerlijk, het muzikale genie uit New York dat de 73 alweer aangetikt heeft, kan ook wel eens ingetogen, terughoudend danwel chagrijnig overkomen. Daarvan was nu geen sprake. Integendeel zelfs. Hij danste, swingde en durfde vocaal uit te halen. Zo zagen we op de inmiddels ingeschakelde schermen twee topartiesten op leeftijd die er een echte show van maakten, want ook Sting bleek het kunstje niet verleerd.

Een concert met twee grootheden, hoe richt je zo iets in? Er bleek gekozen voor een constructie waarbij de heren samen aftrapten en gezamenlijk een paar van elkaars nummers vertolkten, vervolgens verdween Simon en liet Sting lekker rocken met nummers uit de tijd van de Police. Om dan later weer terug te komen, samen een liedje te doen en vervolgens op zijn beurt alleen een aantal nummers te doen. En zo ging het dus om en om. De heren maakten gretig gebruik van hun oude repertoire. Sting liet zijn soms wat zweverige materiaal van nieuwere tijden volledig achterwege en koos ervoor de zaal te laten dansen en springen op zijn stevigere songs uit de goede oude tijd. Simon profiteerde van de energie die vrijkwam, speelde met Dazzling Blue weliswaar een nummer van zijn meest recente album, maar liet de zaal vooral meezingen op een combinatie van nummers uit de jaren zestig, zeventig, tachtig en negentig. Daarbij was het voor de wat meer geoefende Paul Simon toehoorder zonder meer aardig om een paar nummers voor het eerst echt live te horen, zoals The Cool, Cool River bijvoorbeeld. Verder viel een ondanks met het klimmen der jaren een iets breekbaarder geworden stem een vlekkeloos en krachtig gezongen Still Crazy After All These Years op.

De tijd vloog voorbij, zeker ook omdat we extra vermaakt werden door een man in het publiek vlak voor ons, die kennelijk de verantwoordelijkheid voelde om het publiek in de hele zaal extra op te zwepen. Moet je je voorstellen, zo’n gast met een klassieke oudemannenpet op die voortdurend gaat staan, zich dan omdraait en als een voetballer die zojuist in de 78ste minuut met een omhaal in de kruising de WK finale mogelijk beslist heeft het publiek met Messiasachtige armgebaren smeekt zijn ploeg door het laatste kwartier heen te slepen. Een attractie op zich.

Het was kortom, een mooie avond, waarop Sting iets meer songs van Simon leende dan andersom, wij herinneren ons een week later een fraaie uitvoering van America en tegen het einde een gezamenlijke uitvoering van Bridge Over Troubled Water, een liedje dat binnenkort alweer een halve eeuw oud is. Je wordt er stil van. Dat werden Simon en Sting na een laatste liedje van The Everly Brothers trouwens ook. Conclusie: ze kunnen nog wel even mee, die twee.