Het bureau veertig jaar terug

Onlangs werd ik 40. Een dramatische gebeurtenis die ik eerst probeerde te relativeren met citaten als “age is just a number”, “je bent zo oud als je je voelt” en “veertig is het nieuwe dertig.” Toen dat niet hielp dacht ik aan Chris Horner, die nog de Vuelta wist te winnen toen hij 41 jaar en 327 dagen oud was. Ook dat had nauwelijks effect, waarna ik dan maar alles poogde te ontkennen door in Frankrijk te gaan snowboarden alsof ik twintig was. Dat was leuk. Maar ik was en bleef veertig en realiseerde me dat de tijd nou eenmaal alles verandert.

Een mooi voorbeeld van hoe dat gaat, zien we als we de werkomgeving onder de loep nemen. Laten we dáár eens veertig jaar in terug duiken. Ik heb ooit anti-kraak gewoond op de werf van Bolnes, vlakbij de Brienenoord. We gooiden onze matrassen in de hoek van een vertrek van in een oud kantoorpand dat de sfeer ademde van te dikke mannen die zich in 1976 dag in dag uit door hun kantoorbestaan ploeterden. Een zwaar kostuum aan, met gilet, terwijl ze maar twee keer per jaar een klant zagen. En maar bellen, paffen en brieven dicteren aan de secretaresses die gedienstig op hun typemachines tikten. Ik zag het allemaal zo voor me, terwijl ik het AD, de NRC en de Volkskrant las, want die waren ze bij vertrek vergeten op te zeggen.

In die tijd was een kantoor met een bureau nog onmiskenbaar een werkplek. Met een telefoon, een foto van je vrouw (zodat de kans wat groter was dat je van die secretaresses afbleef?), mappen, een nietmachine, een perforator, een asbak, schaar, elastiekjes, paperclips, een pennenbak, een kalender en een agenda. En als je echt wat voorstelde en modern was: een rolodex en een fax. Mooi hoor.

schermafbeelding-2017-01-04-om-09-45-14

Nee, dan nu.

schermafbeelding-2017-01-04-om-09-45-29

Een Macbook, een iPhone en een pakje postits. That’s all we need. Een verrijking? Ja, in de zin dat we overal kunnen werken en dus niet langer per se naar dezelfde dikbuikige collega hoeven te staren. Werken kan nu ook thuis aan de keukentafel, of met een latte in een hipstercafé. Best leuk. Maar je mist wel een boel mooie spullen en het geluid van de fax (piiiiieeeeep!).

Het hele gifje van deze transformatie vind je hier.

 

 

Vliegtuigstoelen: er komt schot in de zaak

Het mag natuurlijk niet van het milieu, maar vliegen is best leuk. Het loskomen van de grond, uitkijken over de Zeeuwse delta of de Waddeneilanden, je eigen huis zien liggen of toch net niet, ha daar zijn de Alpen! Alles bij elkaar heeft het iets magisch, zelfs als je in een te krappe stoel van Ryanair zit. Maar over die stoel gesproken… dat is dus niet alleen bij Ryanair een probleem.  Ik wil niet klagerig overkomen, maar ik ben slechts 1,81 meter en zelfs met die lengte kom je met een ernstige KLM-hernia in Toronto aan. Vliegen is leuk, maar comfortabel zitten ho maar. En heb je het geluk in slaap te kunnen vallen, dan heb je de pech wakker te worden met een verschoven nekwervel. Bij elke vlucht denk ik: die stoelen, dat moet toch beter kunnen. Stapelbedden in plaats van stoelen, zou dat niet lekkerder zijn? Gelukkig ben ik niet de enige die hier mee zit en erover nadenkt. en erkomt schot in de zaak! Ik werd vanmorgen erg enthousiast over dit design van Factory Design uit Londen:

de-vliegtuigstoelen-van-de-toekomst-zien-er-zo-uit-1

De stoelen zitten, zoals in mijn eigen slechtere ideeën, deels boven elkaar, zodat de ruimte beter benut wordt. Waar kunnen we een ticket boeken? Hier meer info: http://www.natgeotraveler.nl/artikel/zo-zien-de-vliegtuigstoelen-van-de-toekomst-eruit