Ver weggestopt: de amanuensis

Zouden de amanuensissen nog bestaan tegenwoordig? Op de middelbare school van de secretaris liepen er twee rond. Hoewel, lopen… ze zaten de hele dag solitair te klooien in hun muffe inpandige kamertjes. Niemand wist hoe ze met de achternaam heetten: we hadden Leo voor scheikunde en Hans voor natuurkunde. Beiden kregen de lachers op hun hand, als ze op hun sandalen stilletjes de klas betraden, maar wel om uiteenlopende redenen.

Hans was een vriendelijke baardaap die erg populair was onder de leerlingen. Vriendelijk en bescheiden, maar nooit te beroerd om even te helpen, zeker aangezien de gruwelijk onhandige leraren natuurkunde maar al te blij waren als Hans in zijn wollen trui kwam opdraven. Je had hem een meer spetterende carrière gegund, maar Hans leek geenszins gebukt te gaan onder zijn eenvoudige bestaan in de kantlijn der fysica.

Leo was van een geheel andere orde. Zelden had de secretaris zo’n nukkig, gedemotiveerd schepsel zien ronddolen. Zijn treurige vocabulaire omvatte nauwelijks meer dan een woord of tien en met zijn gemurmelde stalorders joeg hij zelfs de braafste leerling tegen zich in het harnas. Leo raakte bij iedere kwispelende reageerbuis volledig in paniek, om nog maar te zwijgen van met branders spelende leerlingen.

Bron: flickr.com

Het is natuurlijk ook een verschrikkelijke hondenbaan. Het enige wellicht leuke onderdeel, proefjes voorbereiden, beslaat waarschijnlijk in de praktijk slechts een fractie van het werk. De rest van de tijd zit de amanuensis als een veredelde werkster petrischaaltjes te boenen of te balen van de zoveelste kapotte ampèremeter. Met daarnaast het bedroevende salaris en het sukkelige imago in ogenschouw zouden we het niet vreemd vinden als er hier en daar een amanuensis een tentamen suïcide onderneemt. Even de schijn opwekken van een uit de hand gelopen proefje, en klaar is Kees, Hans of Leo. Er is echter aan het eind van dit naargeestige verhaal nog wel een lichtpuntje te noemen: hedentendage  mag de amanuensis zich volmondig een “technisch onderwijs assistent (TOA)” noemen. Hip hè!

Advertenties

2 gedachtes over “Ver weggestopt: de amanuensis

  1. Jemig ja, de amanuensis, dat was me er eentje. Ik had ooit de kaft van mijn biologieboek in 1000 stukjes gescheurd en op de grond gegooid. Heeft de arme man helemaal in elkaar gepuzzeld om te achterhalen dat mijn naam erop stond. Hoeveel tijd kan een mens over hebben?

  2. Onze amanuensis (Nico, Fred?) fungeerde als een ‘sidekick’ van de docent scheikunde. Ze waren samen een soort Matthijs v. Nieuwkerk en Martin Bril met slechtere teksten, dat wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s